Shloka 15
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
रथिन: सादिनश्चापि तत्र तत्र निषूदिता: । दृश्यन्ते बहवो राजन् वेपमाना: समन्ततः
sañjaya uvāca | rathinaḥ sādināś cāpi tatra tatra niṣūditāḥ | dṛśyante bahavo rājan vepamānāḥ samantataḥ | ekaikaṃ tribhir ānarcchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದರು—ರಾಜನೇ! ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಶ್ವಾರೋಹಿಗಳು ಹತರಾದರು; ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಅವರು ನಡುಗುತ್ತಾ ತಡಫಡಿಸುತ್ತಾ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಗಿಡುಗದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನನ್ನು ಮೂರು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ತೀವ್ರ ವೇದನೆ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲವನ್ನು ಹರಡಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim reality of warfare: martial skill can swiftly translate into mass suffering. Even when framed within kṣatriya-duty, the narrative invites ethical reflection on the human cost of victory and the fragility of life amid violence.
Sañjaya reports to the king that many chariot-warriors and horsemen have been struck down across the field, seen trembling and writhing. The (unnamed in this Sanskrit snippet) warrior attacks each opponent with three feather-fletched arrows, spreading pain and disarray.