Abhaya-Itihāsa: Karma, Indriyas, and the Non-sensory Brahman
Brāhmaṇī–Brāhmaṇa Saṃvāda
ग्राह्मं दृश्यं च सत्यं वा यदिदं कर्म विद्यते | एतदेव व्यवस्यन्ति कर्म कर्मेति कर्मिण:
grāhyaṃ dṛśyaṃ ca satyaṃ vā yad idaṃ karma vidyate | etad eva vyavasyanti karma karmeti karmiṇaḥ ||
ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದಾದ ದೀಕ್ಷೆ, ವ್ರತಾದಿಗಳು ಹಾಗೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಸ್ಥೂಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳು—ಇವೆಯೇ ನಿಜವಾದ ‘ಕರ್ಮ’ ಎಂದು ಜನರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ಮನಿಷ್ಠರು ಇದನ್ನೇ ‘ಕರ್ಮ’ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ‘ಕರ್ಮ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
वायुदेव उवाच
The verse highlights a common, action-centered understanding of karma: people often identify ‘real karma’ primarily with adoptable disciplines (vows, initiations, observances) and with outward, visible deeds, treating these as the definitive meaning of action.
Vāyu is speaking in a didactic context, clarifying how ‘doers’ (karmiṇaḥ) typically define karma—by emphasizing observable and formally undertaken practices—setting up a broader reflection on what truly counts as action and its significance.