Shloka 97
शुभाड़ो लोकसारज्भ: सुतन्तुस्तन्तुवर्धन: । इन्द्रकर्मा महाकर्मा कृतकर्मा कृतागम:
bhīṣma uvāca |
śubhāṅgo lokasāra-grāhyaḥ sutantuḥ tantu-vardhanaḥ |
indrakarmā mahākarmā kṛtakarmā kṛtāgamaḥ ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಶುಭಾಂಗ: ಕಲ್ಯಾಣಕರವಾದ ಸುಂದರ ಅಂಗಗಳವನು; ಲೋಕಸಾರಗ್ರಾಹಿ: ಲೋಕಗಳ ಸಾರವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವವನು. ಅವನ ಜಗತ್-ತಂತು ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ನೆಯ್ದಿದ್ದು, ಅದನ್ನೇ ಅವನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಕರ್ಮಗಳು ಇಂದ್ರನಂತಿವೆ; ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮಹತ್ತಾದವು. ಅವನು ಕೃತಕರ್ಮಾ—ಎಲ್ಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದವನು—ಆದರೂ ಕೃತಾಗಮ—ಲೋಕಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ನಿಯಮಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಅವತರಿಸುವವನು.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the supreme protector as the upholder of cosmic order: beautiful and auspicious in form, grasping the essence of existence, sustaining and expanding the world’s underlying ‘thread’ (tantu). Ethically, it frames ideal sovereignty as protective, orderly, and purposeful—mighty in action yet complete in duty, acting for the world’s welfare.
Bhīṣma is reciting a sequence of divine epithets (a praise-list) describing the Lord’s qualities. Here he highlights the deity’s world-sustaining power, Indra-like protective deeds, and the idea of purposeful ‘coming’—manifesting when necessary to accomplish fitting tasks for maintaining dharma.