Shloka 27
सर्वगः सर्वविद्धानुर्विष्वक्सेनो जनार्दन: । वेदो वेदविदव्यज्जी वेदाड़ो वेदवित् कवि:
sarvagaḥ sarvavid dhānur viṣvakseno janārdanaḥ | vedo vedavid avyajī vedāṅgo vedavit kaviḥ ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಸರ್ವಗ—ಕಾರಣರೂಪದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪ್ತ; ಸರ್ವವಿತ್ ಧಾನು—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಪ್ರಕಾಶಸ್ವರೂಪ; ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನ—ಶತ್ರುಸೇನೆಯನ್ನು ಚದುರಿಸುವವನು; ಮತ್ತು ಜನಾರ್ದನ—ಭಕ್ತರು ಅಭ್ಯುದಯವೂ ನಿಃಶ್ರೇಯಸವೂ ಬೇಡಿ ಮೊರೆಯಿಡುವವನು. ಅವನೇ ವೇದ; ವೇದವಿತ್—ವೇದ ಮತ್ತು ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದವನು; ಅವ್ಯಂಗ್ಯ—ಸರ್ವಾಂಗಪೂರ್ಣ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಪೂರ್ಣನಲ್ಲ; ವೇದಾಂಗ—ವೇದಗಳು ಅವನ ಅಂಗಗಳು; ವೇದವಿತ್—ವೇದವಿಚಾರಕ; ಮತ್ತು ಕವಿ—ಸರ್ವಜ್ಞ ದ್ರಷ್ಟಾ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the supreme Lord (Viṣṇu/Janārdana) is simultaneously the protector in worldly struggle and the very ground of sacred knowledge. Ethical life (dharma) is anchored in devotion to the all-knowing, all-pervading source of the Veda, who grants both abhyudaya (worldly flourishing) and niḥśreyasa (ultimate liberation).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction through praise of Nārāyaṇa/Viṣṇu using a chain of epithets. This functions as a devotional and doctrinal affirmation within his teachings, presenting the Lord as the refuge and the authority behind Vedic dharma.