Adhyaya 97

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शरभप्रादुर्भावो नाम षण्णवतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः जलन्धरं जटामौलिः पुरा जम्भारिविक्रमम् कथं जघान भगवान् भगनेत्रहरो हरः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಲಿಂಗಮಹಾಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಶರಭಪ್ರಾದುರ್ಭಾವ’ ಎಂಬ ತೊಂಬತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ. ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಜಟಾಮೌಳಿ, ಭಗನೇತ್ರಹರ, ಮತ್ತು ಹಿಂದೆ ಜಂಭಾರಿ (ಇಂದ್ರ)ಯ ವಿಕ್ರಮವನ್ನೂ ಮೀರಿದ ಭಗವಾನ್ ಹರನು ಜಲಂಧರನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಹರಿಸಿದನು?”

Verse 2

वक्तुमर्हसि चास्माकं रोमहर्षण सुव्रत सूत उवाच जलन्धर इति ख्यातो जलमण्डलसंभवः

“ಓ ರೋಮಹರ್ಷಣ, ಸುವ್ರತ! ನಮಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಲು ನೀವು ಯೋಗ್ಯರು.” ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—“ಅವನು ‘ಜಲಂಧರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದವನು; ಜಲಮಂಡಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು.”

Verse 3

आसीदन्तकसंकाशस् तपसा लब्धविक्रमः तेन देवाः सगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः

ಅವನು ಅಂತಕ (ಮರಣ) ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಪ್ರತಿಹತ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನಿಂದ ದೇವರುಗಳು—ಗಂಧರ್ವರು, ಯಕ್ಷರು, ನಾಗರು, ರಾಕ್ಷಸರು ಸಹಿತ—ಭಯ ಮತ್ತು ಸಂಕಟದಿಂದ ಕಲುಷಿತರಾದರು.

Verse 4

निर्जिताः समरे सर्वे ब्रह्मा च भगवानजः जित्वैव देवसंघातं ब्रह्माणं वै जलन्धरः

ಸಮರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೋತರು—ಸ್ವಯಂಭೂ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಸಹ. ದೇವಸಂಘವನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಜಲಂಧರನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಮಣಿಸಿದನು.

Verse 5

जगाम देवदेवेशं विष्णुं विश्वहरं गुरुम् तयोः समभवद्युद्धं दिवारात्रम् अविश्रमम्

ಅವನು ದೇವದೇವೇಶ, ವಿಶ್ವಧಾರಕ, ಪೂಜ್ಯ ಗುರು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಆ ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯುದ್ಧ ಉಂಟಾಯಿತು.

Verse 6

जलन्धरेशयोस्तेन निर्जितो मधुसूदनः जलन्धरो ऽपि तं जित्वा देवदेवं जनार्दनम्

ಜಲಂಧರಾಧಿಪತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಆ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಧುಸೂದನ (ವಿಷ್ಣು) ಸೋಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ದೇವದೇವ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಜಲಂಧರನೂ ವಿಜಯಿಯಾಗಿ ನಿಂತನು.

Verse 7

प्रोवाचेदं दितेः पुत्रान् न्यायधीर्जेतुमीश्वरम् सर्वे जिता मया युद्धे शङ्करो ह्यजितो रणे

ಆಗ ನ್ಯಾಯಧೀ (ಯುಕ್ತಿ-ನ್ಯಾಯಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು) ದಿತಿಯ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಈಶ್ವರ ಶಂಕರನು ರಣದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಜೇಯನು.”

Verse 8

तं जित्वा सर्वमीशानं गणपैर् नन्दिना क्षणात् अहमेव भवत्वं च ब्रह्मत्वं वैष्णवं तथा

ನಂದಿಯ ಗಣಗಳ ಮೂಲಕ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಈಶಾನನನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ನಾನೇ ಭವ (ಶಿವ) ಪದವನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಪದವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವೆನು।”

Verse 9

वासवत्वं च युष्माकं दास्ये दानवपुङ्गवाः जलन्धरवचः श्रुत्वा सर्वे ते दानवाधमाः

“ಮತ್ತು ನೀವು, ದಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ದಾಸ್ಯಭಾವದಿಂದ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವಿರಿ।” ಜಲಂಧರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಅಧಮ ದಾನವರೆಲ್ಲ ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದರು।

Verse 10

जगर्जुरुच्चैः पापिष्ठा मृत्युदर्शनतत्पराः दैत्यैरेतैस्तथान्यैश् च रथनागतुरङ्गमैः

ಆ ಮಹಾಪಾಪಿ ದೈತ್ಯರು ಜೋರಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದರು, ಶತ್ರುಗಳ ಮುಂದೆ ಮರಣವನ್ನು ದೃಶ್ಯಗೊಳಿಸಲು ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ; ಇವರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಅಸುರರೊಂದಿಗೆ ರಥಗಳು, ಆನೆಗಳು, ವೇಗದ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದರು।

Verse 11

संनद्धैः सह संनह्य शर्वं प्रति ययौ बली भवो ऽपि दृष्ट्वा दैत्येन्द्रं मेरुकूटमिव स्थितम्

ಆ ಬಲಿಷ್ಠನು ತನ್ನ ಸನ್ನದ್ಧ ಯೋಧರೊಂದಿಗೆ ತಾನೂ ಶಸ್ತ್ರಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ ಶರ್ವನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು। ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಮೇರುಶಿಖರದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಭವ (ಶಿವ)ನೂ ಅವನನ್ನು ಅಚಲ ತೇಜಸ್ಸಿನ ರಾಶಿಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು।

Verse 12

अवध्यत्वम् अपि श्रुत्वा तथान्यैर् भगनेत्रहा ब्रह्मणो वचनं रक्षन् रक्षको जगतां प्रभुः

ಅವನು ‘ಅವಧ್ಯ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೂ—ಮತ್ತೆ ಇತರರಿಂದಲೂ ಅದೇ ಕೇಳಿದರೂ—ಭಗನೇತ್ರಹಾ, ಜಗತ್ಪ್ರಭು ಶಿವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ನಿಂತನು।

Verse 13

सांबः सनन्दी सगणः प्रोवाच प्रहसन्निव किं कृत्यमसुरेशान युद्धेनानेन सांप्रतम्

సాంబను నంది మత్తు గణగళొందిగె చిరునగెయింద హేళిదను: 'ఓ అసురేశ్వరనే, ఈగ ఈ యుద్ధదింద ఏను ప్రయోజన?'

Verse 14

मद्बाणैर्भिन्नसर्वाङ्गो मर्तुमभ्युद्यते मुदा जलन्धरो ऽपि तद्वाक्यं श्रुत्वा श्रोत्रविदारणम्

'నన్న బాణగళింద సర్వాంగవూ సీళల్పట్టిరువవను సంతోషదింద సాయలు సిద్ధనాగిద్దానే.' ಕಿವಿಗ ಳನ್ನು ಸೀಳುವ ఆ మాతుగళన్ను కేళి జలంధరనూ...

Verse 15

सुरेश्वरमुवाचेदं सुरेतरबलेश्वरः वाक्येनालं महाबाहो देवदेव वृषध्वज

అసుర సేనెయ ఒడయను సురేశ్వరనన్ను (శివనన్ను) కురితు హేళిదను: 'ఓ మహాబాహువే, ఓ దేవదేవనే, ఓ వృషభధ్వజనే, మాతుగళు సాకు.'

Verse 16

चन्द्रांशुसन्निभैः शस्त्रैर् हर योद्धुमिहागतः निशम्यास्य वचः शूली पादाङ्गुष्ठेन लीलया महांभसि चकाराशु रथाङ्गं रौद्रमायुधम्

'ఓ హరనే, చంద్రన కిరణగళంతహ శస్త్రగళింద యుద్ధ మాడలు బందిద్దానే.' అవన మాతుగళన్ను కేళి శూలియు (శివను) లీలెయింద తన కాలి న ಹೆబ్బెరళినింద మహాసముద్రదల్లి తక్షణవే భయంకరవాద రథాంగవన్ను (చక్రవన్ను) సృష్టిసిదను.

Verse 17

कृत्वार्णवांभसि सितं भगवान् रथाङ्गं स्मृत्वा जगत्त्रयमनेन हताः सुराश् च दक्षान्धकान्तकपुरत्रययज्ञहर्ता लोकत्रयान्तककरः प्रहसंतदाह

భగవంతను సముద్రద నీరినల్లి ఆ శ్వేత చక్రవన్ను రచిసి మూడు లోకగళన్ను స్మరిసిదను. దక్ష, అంధక మత్తు త్రిపురరన్ను నాశమాడిదవను, యజ్ఞవన్ను ధ్వంస మాడిదవను, మూడు లోకగళన్ను అంత్యగొళిసువ ఆ ప్రభువు నగుత్తా హేళిదను.

Verse 18

पादेन निर्मितं दैत्य जलन्धर महार्णवे बलवान् यदि चोद्धर्तुं तिष्ठ योद्धुं न चान्यथा

ಹೇ ದೈತ್ಯ ಜಲಂಧರಾ! ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತನಾದ ನೀನು—ನಿಜವಾಗಿ ಬಲವಂತನಾಗಿ ಏಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರೆ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲು; ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ।

Verse 19

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधेनादीप्तलोचनः प्रदहन्निव नेत्राभ्यां प्राहालोक्य जगत्त्रयम्

ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳವನಾದನು; ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ದಹಿಸುವಂತೆ ಜಗತ್ತ್ರಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಂತರ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 20

जलन्धर उवाच गदामुद्धृत्य हत्वा च नन्दिनं त्वां च शङ्कर हत्वा लोकान्सुरैः सार्धं डुण्डुभान् गरुडो यथा

ಜಲಂಧರನು ಹೇಳಿದನು—ಗದೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಂದಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ಹೇ ಶಂಕರಾ, ಸಂಹರಿಸುವೆನು; ದೇವರೊಡನೆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡುವೆನು—ಗರುಡನು ಡುಂಡುಭಗಳನ್ನು ನುಚ್ಚುವಂತೆ।

Verse 21

हन्तुं चराचरं सर्वं समर्थो ऽहं सवासवम् को महेश्वर मद्बाणैर् अच्छेद्यो भुवनत्रये

ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಚರಾಚರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಲು ನಾನು ಸಮರ್ಥನು. ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ, ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಛೇದಿಸಲಾಗದವನು ಯಾರು?

Verse 22

बालभावे च भगवान् तपसैव विनिर्जितः ब्रह्मा बली यौवने वै मुनयः सुरपुङ्गवैः

ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಭಗವಂತನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ವಶನಾಗುತ್ತಿದ್ದ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಜೇಯನು. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೊಡನೆ ಮುನಿಗಳೂ ವಶರಾದರು।

Verse 23

दग्धं क्षणेन सकलं त्रैलोक्यं सचराचरम् तपसा किं त्वया रुद्र निर्जितो भगवानपि

ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನೀ ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೇ ದಹಿಸಿದ್ದೀ. ಹೇ ರುದ್ರ, ಯಾವ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀ ಭಗವಂತನನ್ನೂ ಜಯಿಸಿದ್ದೀ?

Verse 24

इन्द्राग्नियमवित्तेशवायुवारीश्वरादयः न सेहिरे यथा नागा गन्धं पक्षिपतेरिव

ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಯಮ, ಕುಬೇರ, ವಾಯು, ವರುಣ, ಈಶ್ವರ ಮೊದಲಾದವರು ಅದನ್ನು ಸಹಿಸಲಿಲ್ಲ—ಪಕ್ಷಿರಾಜ ಗರುಡನ ಗಂಧವನ್ನು ನಾಗಗಳು ಸಹಿಸಲಾರದಂತೆ.

Verse 25

न लब्ध्वा दिवि भूमौ च बाहवो मम शङ्कर समस्तान्पर्वतान्प्राप्य घर्षिताश् च गणेश्वर

ಹೇ ಗಣೇಶ್ವರ, ಹೇ ಶಂಕರ! ನನ್ನ ಬಾಹುಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ (ಅದರ) ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯದೆ, ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ತಲುಪಿ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡವು.

Verse 26

गिरीन्द्रो मन्दरः श्रीमान् नीलो मेरुः सुशोभनः घर्षितो बाहुदण्डेन कण्डूनोदार्थम् आपतत्

ಪರ್ವತರಾಜ—ಶ್ರೀಮಂತ ಮಂದರ, ನೀಲವರ್ಣದ ಸುಶೋಭಿತ ಮೇರೂ—ಬಾಹುದಂಡದಂತೆ ಇರುವ ಮುಂಗೈಯಿಂದ ಘರ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಕೆರಕಾಟ ತಣಿಸಲು ಕೆಳಗೆ ಧಾವಿಸಿಬಂತು.

Verse 27

गङ्गा निरुद्धा बाहुभ्यां लीलार्थं हिमवद्गिरौ नारीणां मम भृत्यैश् च वज्रो बद्धो दिवौकसाम्

ಹಿಮವದ್ಗಿರಿಯ ಮೇಲೆ ಲೀಲಾರ್ಥವಾಗಿ ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಗಂಗೆಯನ್ನು ತಡೆದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಿಮಿತ್ತ, ದಿವೌಕಸರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭೃತ್ಯರು ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರವನ್ನೂ ಬಂಧಿಸಿದರು.

Verse 28

वडवाया मुखं भग्नं गृहीत्वा वै करेण तु तत्क्षणादेव सकलं चैकार्णवमभूदिदम्

ವಡವಾ-ಶಕ್ತಿಯ ಭಗ್ನ ಮುಖವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಒಂದೇ ಮಹಾ-ಏಕಾರ್ಣವವಾಗಿ (ಒಂದು ಮಹಾಸಮುದ್ರವಾಗಿ) ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು।

Verse 29

ऐरावतादयो नागाः क्षिप्ताः सिन्धुजलोपरि सरथो भगवानिन्द्रः क्षिप्तश् च शतयोजनम्

ಐರಾವತಾದಿ ನಾಗರು ಸಮುದ್ರಜಲದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟರು; ರಥಸಹಿತ ಭಗವಾನ್ ಇಂದ್ರನೂ ಶತ ಯೋಜನ ದೂರಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟನು।

Verse 30

गरुडो ऽपि मया बद्धो नागपाशेन विष्णुना उर्वश्याद्या मया नीता नार्यः कारागृहान्तरम्

ಗರುಡನನ್ನೂ ನಾನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ನಾಗಪಾಶದಿಂದ ಬಂಧಿಸಿದೆ; ಉರ್ವಶೀ ಮೊದಲಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಾನು ಕಾರಾಗೃಹದ ಒಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ।

Verse 31

कथंचिल्लब्धवान् शक्रः शचीमेकां प्रणम्य माम् मां न जानासि दैत्येन्द्रं जलन्धरमुमापते

ಹೇಗೋ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ನನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಶಚಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರಳಿ ಪಡೆದನು; ಹೇ ಉಮಾಪತೇ! ನನ್ನನ್ನು—ದೈತ್ಯೇಂದ್ರ ಜಲಂಧರನನ್ನು—ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

Verse 32

सूत उवाच एवमुक्तो महादेवः प्रादहद्वै रथं तदा तस्य नेत्राग्निभागैककलार्धार्धेन चाकुलम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಮಹಾದೇವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ರಥವನ್ನು ದಹಿಸಿದನು; ತನ್ನ ನೇತ್ರಾಗ್ನಿಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿನ ಒಂದೇ ಕಲೆಯ ಅರ್ಧದ ಅರ್ಧಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 33

दैत्यानामतुलबलैर्हयैश् च नागैर् दैत्येन्द्रास् त्रिपुररिपोर् निरीक्षणेन नागाद् वैशसम् अनुसंवृतश् च नागैर् देवेशं वचनमुवाच चाल्पबुद्धिः

ಅತೂಲಬಲದ ಅಶ್ವಗಳೂ ನಾಗಸೈನ್ಯಗಳೂ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದ್ದ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರರು ತ್ರಿಪುರರಿಪು ಶಿವನ ಕೇವಲ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಕಂಪಿಸಿದರು. ನಾಗಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಆ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿ ದೇವೇಶನಿಗೆ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 34

किं कार्यं मम युधि देवदैत्यसंघैर् हन्तुं यत्सकलमिदं क्षणात्समर्थः यत्तस्माद्भयमिहनास्ति योद्धुम् ईश वाञ्छैषा विपुलतरा न संशयो ऽत्र

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದೇವ-ದೈತ್ಯಸಂಘಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಅಗತ್ಯವೇನು, ನಾನು ಈ ಸಮಸ್ತ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದರೆ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಈಶ್ವರ, ಇಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಭಯವಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಈ ಆಸೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 35

तस्मात्त्वं मम मदनारिदक्षशत्रो यज्ञारे त्रिपुररिपो ममैव वीरैः भूतेन्द्रैर्हरिवदनेन देवसंघैर् योद्धुं ते बलमिह चास्ति चेद्धि तिष्ठ

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮದನಾರಿ, ಹೇ ದಕ್ಷದರ್ಪಶತ್ರು, ಹೇ ಯಜ್ಞವೈರಿ, ಹೇ ತ್ರಿಪುರರಿಪು! ಇಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಮಾಡುವ ಬಲ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು ನನ್ನದೇ ವೀರರನ್ನು ಎದುರಿಸು—ಭೂತೇಂದ್ರರು, ದೇವಸಂಘಗಳು, ಮತ್ತು ಮುಂಚೆ ಹರಿಯೊಂದಿಗೆ.

Verse 36

इत्युक्त्वाथ महादेवं महादेवारिनन्दनः न चचाल न सस्मार निहतान्बान्धवान्युधि

ಇಂತೆ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿದ ಬಳಿಕ, ಮಹಾದೇವನ ಶತ್ರುವಿನ ಪುತ್ರನು ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತನು. ಅವನು ಕದಲಲಿಲ್ಲ; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತರಾದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 37

दुर्मदेनाविनीतात्मा दोर्भ्यामास्फोट्य दोर्बलात् सुदर्शनाख्यं यच्चक्रं तेन हन्तुं समुद्यतः

ದುರ್ಮದದಿಂದ ಅಂಧನಾಗಿ, ಅವಿನೀತಾತ್ಮನಾಗಿ, ಭುಜಬಲದಿಂದ ತನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನು ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಗರ್ವ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದನು. ನಂತರ ‘ಸುದರ್ಶನ’ ಎಂಬ ಚಕ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸಂಹರಿಸಲು ಉದ್ಧತನಾದನು.

Verse 38

दुर्धरेण रथाङ्गेन कृच्छ्रेणापि द्विजोत्तमाः स्थापयामास वै स्कन्धे द्विधाभूतश् च तेन वै

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ದುರ್ಧರವಾದ ರಥಾಂಗ (ಚಕ್ರ)ವನ್ನು ಅವನು ಮಹಾ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಆ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೇ ಅದು ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ಚಿದ್ರವಾಯಿತು।

Verse 39

कुलिशेन यथा छिन्नो द्विधा गिरिवरो द्विजाः पपात दैत्यो बलवान् अञ्जनाद्रिरिवापरः

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ವಜ್ರದಿಂದ ಚಿದ್ರಗೊಂಡ ಮಹಾಪರ್ವತವು ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ಕುಸಿಯುವಂತೆ, ಆ ಬಲವಂತ ದೈತ್ಯನು ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಜನಾದ್ರಿಯಂತೆ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದನು।

Verse 40

तस्य रक्तेन रौद्रेण सम्पूर्णम् अभवत्क्षणात् तद्रक्तमखिलं रुद्रनियोगान्मांसमेव च

ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನ ರೌದ್ರ ರಕ್ತದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು; ರುದ್ರನ ನಿಯೋಗದಿಂದ ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಕ್ತವೇ ಮಾಂಸರೂಪವಾಗಿಯೂ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಯಿತು।

Verse 41

महारौरवमासाद्य रक्तकुण्डमभूदहो जलन्धरं हतं दृष्ट्वा देवगन्धर्वपार्षदाः

ಭಯಾನಕ ಮಹಾರೌರವವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅಹೋ, ಅದು ರಕ್ತಕುಂಡವಾಯಿತು. ಜಲಂಧರನು ಹತನಾದುದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವರು, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಶಿವಪಾರ್ಷದರು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತರು।

Verse 42

सिंहनादं महत्कृत्वा साधु देवेति चाब्रुवन् यः पठेच्छृणुयाद्वापि जलन्धरविमर्दनम्

ಅವರು ಮಹಾಸಿಂಹನಾದ ಮಾಡಿ—“ಸಾಧು, ಹೇ ದೇವಾ!” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಜಲಂಧರವಿಮರ್ದನದ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಯಾರು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪತಿ ಎಂಬ ಪ್ರಭುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಉನ್ನತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 43

श्रावयेद्वा यथान्यायं गाणपत्यमवाप्नुयात्

ಅಥವಾ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿಸೋವನು ಗಣಪತ್ಯಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಸಮ್ಯಕ್ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಶಿವಗಣತ್ವಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ।