करुणादिगुणोपेताः कृत्वापि विविधानि ते कर्माणि नरकं स्वर्गं गच्छन्त्येव स्वकर्मणा
karuṇādiguṇopetāḥ kṛtvāpi vividhāni te karmāṇi narakaṃ svargaṃ gacchantyeva svakarmaṇā
ಕರುಣಾದಿ ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿದ್ದರೂ, ವಿವಿಧ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮದೇ ಕರ್ಮಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನರಕ ಅಥವಾ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಕರ್ಮಬಂಧನರೂಪ ಪಾಶಬಲದಿಂದ ಪಶು ಫಲಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ಪತಿ—ಶಿವನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುವವರೆಗೆ।
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames heaven and hell as karmic outcomes within bondage (pāśa); Linga worship is implied as turning the paśu toward Pati (Śiva) for liberation beyond mere reward-and-punishment destinations.
Śiva is implied as Pati—the transcendent Lord beyond karmic dualities—while beings, even virtuous ones, remain governed by their own karma until grace-oriented surrender and right knowledge arise.
The takeaway aligns with Pāśupata orientation: cultivate virtue but also pursue Śiva-centered sādhana (Linga-pūjā, mantra, and discipline) to cut karmic causality rather than seeking only svarga.