Adhyaya 43

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे नन्दिकेश्वरोत्पत्तिर् नाम द्विचत्वारिंशो ऽध्यायः नन्दिकेश्वर उवाच मया सह पिता हृष्टः प्रणम्य च महेश्वरम् उटजं स्वं जगामाशु निधिं लब्ध्वेव निर्धनः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಲಿಂಗಮಹಾಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ “ನಂದಿಕೇಶ್ವರೋತ್ಪತ್ತಿ” ಎಂಬ ನಲವತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ. ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು— “ನನ್ನೊಡನೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಹರ್ಷಗೊಂಡರು; ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ದರಿದ್ರನು ನಿಧಿ ಕಂಡಂತೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ತನ್ನ ಕುಟೀರಕ್ಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋದರು।”

Verse 2

यदागतो ऽहमुटजं शिलादस्य महामुने तदा वै दैविकं रूपं त्यक्त्वा मानुष्यम् आस्थितः

ಓ ಮಹಾಮುನಿ, ನಾನು ಶಿಲಾದನ ಕುಟೀರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ದೈವಿಕ ರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದೆನು।

Verse 3

नष्टा चैव स्मृतिर्दिव्या येन केनापि कारणात् मानुष्यमास्थितं दृष्ट्वा पिता मे लोकपूजितः

ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ಸ್ಮೃತಿ ನಷ್ಟವಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಮಾನವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು, ಲೋಕಪೂಜಿತನಾದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಚಿಂತಿತನಾದನು.

Verse 4

विललापातिदुःखार्तः स्वजनैश् च समावृतः जातकर्मादिकाश्चैव चकार मम सर्ववित्

ಅತಿದುಃಖದಿಂದ ಆರ್ತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಜನರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನು ಅಳಲಾಡಿದನು. ಆ ಸರ್ವವಿತ್ತನು ನನ್ನಿಗಾಗಿ ಜಾತಕರ್ಮಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಧರ್ಮರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 5

शालङ्कायनपुत्रो वै शिलादः पुत्रवत्सलः उपदिष्टा हि तेनैव ऋक्शाखा यजुषस् तथा

ಶಾಲಂಕಾಯನನ ಪುತ್ರನಾದ ಶಿಲಾದನು ಪುತ್ರವತ್ಸಲನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನಿಂದಲೇ ಋಗ್ವೇದದ ಶಾಖೆಯೂ ಯಜುರ್ವೇದದ ಶಾಖೆಯೂ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು.

Verse 6

सामशाखासहस्रं च साङ्गोपाङ्गं महामुने आयुर्वेदं धनुर्वेदं गान्धर्वं चाश्वलक्षणम्

ಓ ಮಹಾಮುನೇ! ಸಾಮವೇದದ ಸಹಸ್ರ ಶಾಖೆಗಳು—ಸಾಂಗೋಪಾಂಗವಾಗಿ—ಮತ್ತು ಆಯುರ್ವೇದ, ಧನುರ್ವೇದ, ಗಾಂಧರ್ವ (ಸಂಗೀತಶಾಸ್ತ್ರ), ಅಶ್ವಲಕ್ಷಣಜ್ಞಾನವೂ (ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು).

Verse 7

हस्तिनां चरितं चैव नराणां चैव लक्षणम् सम्पूर्णे सप्तमे वर्षे ततो ऽथ मुनिसत्तमौ

ಆನೆಗಳ ಚರಿತೆಯೂ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ (ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು). ಏಳನೇ ವರ್ಷ ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಬಳಿಕ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.

Verse 8

मित्रावरुणनामानौ तपोयोगबलान्वितौ तस्याश्रमं गतौ दिव्यौ द्रष्टुं मां चाज्ञया विभोः

ಆಗ ಮಿತ್ರ ಮತ್ತು ವರುಣ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಆ ಇಬ್ಬರು ದಿವ್ಯರು, ತಪಸ್ಸು-ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಅವನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭು (ಪತಿ)ಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಬಂದರು।

Verse 9

ऊचतुश् च महात्मानौ मां निरीक्ष्य मुहुर्मुहुः तात नन्द्ययमल्पायुः सर्वशास्त्रार्थपारगः

ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾತ್ಮರು ನನ್ನನ್ನು ಮರುಮರು ನೋಡಿ ಹೇಳಿದರು—“ತಾತಾ! ಇವನು ನಂದಿ. ಆಯುಷ್ಯ ಅಲ್ಪವಾದರೂ, ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಾರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನು.”

Verse 10

न दृष्टमेवमाश्चर्यम् आयुर्वर्षादतः परम् इत्युक्तवति विप्रेन्द्रः शिलादः पुत्रवत्सलः

“ಇಂತಹ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಿಲ್ಲ—ಆಯುಷ್ಯವು ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳಿಗಷ್ಟೇ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು!” ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಪುತ್ರವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಲಾದನು ವ್ಯಥಿತನಾದನು।

Verse 11

समालिङ्ग्य च दुःखार्तो रुरोदातीव विस्वरम् हा पुत्र पुत्र पुत्रेति पपात च समन्ततः

ದುಃಖದಿಂದ ಆರ್ತನಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಮುರಿದ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತನು—“ಹಾ ಪುತ್ರ! ಪುತ್ರ! ಪುತ್ರ!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಸಿದನು।

Verse 12

अहो बलं दैवविधेर् विधातुश्चेति दुःखितः तस्य चार्तस्वरं श्रुत्वा तदाश्रमनिवासिनः

ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಅಹೋ! ವಿಧಾತನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ದೈವವಿಧಾನ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಬಲ!” ಅವನ ಆರ್ತಸ್ವರವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆ ಆಶ್ರಮದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದರು।

Verse 13

निपेतुर्विह्वलात्यर्थं रक्षाश्चक्रुश् च मङ्गलम् तुष्टुवुश् च महादेवं त्रियंबकमुमापतिम्

ಅವರು ಅತಿಯಾಗಿ ವಿಹ್ವಲರಾಗಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು; ರಕ್ಷಾಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಮಂಗಳಾಚರಣೆಗಳನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸಿದರು. ನಂತರ ತ್ರ್ಯಂಬಕ ಮಹಾದೇವ, ಉಮಾಪತಿ—ಪಾಶಬದ್ಧ ಪಶುಗಳನ್ನು ವಿಮೋಚಿಸುವ ಪತಿ—ಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 14

हुत्वा त्रियंबकेनैव मधुनैव च संप्लुताम् दूर्वामयुतसंख्यातां सर्वद्रव्यसमन्विताम्

ತ್ರ್ಯಂಬಕಮಂತ್ರದಿಂದ ಹೋಮವನ್ನಾಚರಿಸಿ, ಜೇನಿನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದ ದೂರ್ವೆಯನ್ನು—ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ—ಎಲ್ಲ ಪೂಜಾದ್ರವ್ಯಗಳೊಡನೆ ಪತಿ (ಶಿವ) ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 15

पिता विगतसंज्ञश् च तथा चैव पितामहः विचेष्टश् च ललापासौ मृतवन्निपपात च

ತಂದೆ ಸಂಜ್ಞೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪಿತಾಮಹನೂ. ಇಬ್ಬರೂ ಚಲನವಲನರಹಿತರಾಗಿ, ಬಾಯಿಂದ ಲಾಲೆ ಹರಿದು, ಮೃತರಂತೆ ಬಿದ್ದರು.

Verse 16

मृत्योर् भीतो ऽहम् अचिराच् छिरसा चाभिवन्द्य तम् मृतवत्पतितं साक्षात् पितरं च पितामहम्

ಮರಣಭಯದಿಂದ ನಾನು ತಕ್ಷಣ ತಲೆಬಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ವಂದಿಸಿದೆ—ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಮೃತರಂತೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನನ್ನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹರಿಗೆ.

Verse 17

प्रदक्षिणीकृत्य च तं रुद्रजाप्यरतो ऽभवम् हृत्पुण्डरीके सुषिरे ध्यात्वा देवं त्रियंबकम्

ಅವನಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ನಾನು ರುದ್ರಜಪದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆ; ಹೃದಯಪದ್ಮದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ತ್ರ್ಯಂಬಕ ದೇವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದೆ.

Verse 18

त्र्यक्षं दशभुजं शान्तं पञ्चवक्त्रं सदाशिवम् सरितश्चान्तरे पुण्ये स्थितं मां परमेश्वरः

ನಾನು ನದಿಗಳ ಮಧ್ಯದ ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಸದಾಶಿವನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡೆ—ತ್ರಿನೇತ್ರ, ದಶಭುಜ, ಶಾಂತ, ಪಂಚವಕ್ತ್ರ—ಪಶುವಿನ ಪಾಶಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಪರಮ ಪತಿ।

Verse 19

तुष्टो ऽब्रवीन्महादेवः सोमः सोमार्धभूषणः वत्स नन्दिन्महाबाहो मृत्योर्भीतिः कुतस्तव

ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವ—ಸೋಮ, ಅರ್ಧಚಂದ್ರಭೂಷಣ—ಹೇಳಿದನು: “ವತ್ಸ ನಂದಿನ್ ಮಹಾಬಾಹೋ, ನಿನಗೆ ಮರಣಭಯ ಎಲ್ಲಿಿಂದ?”

Verse 20

मयैव प्रेषितौ विप्रौ मत्समस्त्वं न संशयः वत्सैनत्तव देहं च लौकिकं परमार्थतः

ಆ ಇಬ್ಬರು ವಿಪ್ರರನ್ನು ನಾನೇ ಕಳುಹಿಸಿದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ವತ್ಸ, ತಿಳಿ: ನಿನ್ನ ದೇಹವು ಕಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲೌಕಿಕವಾದರೂ, ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನೊಡನೆ ಏಕವೇ.

Verse 21

नास्त्येव दैविकं दृष्टं शिलादेन पुरा तव देवैश् च मुनिभिः सिद्धैर् गन्धर्वैर्दानवोत्तमैः

ಇಂತಹ ದೈವಿಕ ದರ್ಶನವು ಹಿಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ—ಶಿಲಾದನಿಗೂ ಅಲ್ಲ, ನಿನಗೂ ಅಲ್ಲ; ದೇವರುಗಳಿಗೆ, ಮುನಿಗಳಿಗೆ, ಸಿದ್ಧರಿಗೆ, ಗಂಧರ್ವರಿಗೆ, ದಾನವೋತ್ತಮರಿಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 22

पूजितं यत्पुरा वत्स दैविकं नन्दिकेश्वर संसारस्य स्वभावो ऽयं सुखं दुःखं पुनः पुनः

ವತ್ಸ, ಆ ದೈವ ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಏಕೆಂದರೆ ಸಂಸಾರದ ಸ್ವಭಾವವೇ ಇದು—ಸುಖ ದುಃಖಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಬರುತ್ತವೆ.

Verse 23

नृणां योनिपरित्यागः सर्वथैव विवेकिनः एवमुक्त्वा तु मां साक्षात् सर्वदेवमहेश्वरः

ವಿವೇಕಿಗಳಾದ ನರರಿಗೆ ಯೋನಿ‑ಬಂಧನ (ಪುನಃಪುನಃ ದೇಹಧಾರಣೆ) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜ್ಯ. ಹೀಗೆ ಸాక్షಾತ್ ಹೇಳಿ, ಸರ್ವದೇವಗಳ ಮಹೇಶ್ವರನು ನನಗೆ ಮುಂದಿನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 24

कराभ्यां सुशुभाभ्यां च उभाभ्यां परमेश्वरः पस्पर्श भगवान् रुद्रः परमार्तिहरो हरः

ಅತಿಶುಭವಾದ ತನ್ನ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರ—ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರ, ಬಂಧನಹರ ಹರ—ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು; ಅವನು ಜೀವದ ಪರಮ ಆರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವವನು.

Verse 25

उवाच च महादेवस् तुष्टात्मा वृषभध्वजः निरीक्ष्य गणपांश्चैव देवीं हिमवतः सुताम्

ಆಗ ಅಂತರಾತ್ಮ ತೃಪ್ತನಾದ ವೃಷಭಧ್ವಜ ಮಹಾದೇವನು ತನ್ನ ಗಣಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಹಿಮವತ್‑ಸುತೆಯಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 26

समालोक्य च तुष्टात्मा महादेवः सुरेश्वरः अजरो जरया त्यक्तो नित्यं दुःखविवर्जितः

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ ದೇವೇಶ್ವರ ಮಹಾದೇವನು ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದನು. ಅವನು ಅಜರ, ಜರೆಯಿಂದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ, ನಿತ್ಯ ದುಃಖವಿವರ್ಜಿತನು.

Verse 27

अक्षयश्चाव्ययश्चैव सपिता ससुहृज्जनः ममेष्टो गणपश्चैव मद्वीर्यो मत्पराक्रमः

ಅವನು ಅಕ್ಷಯನು, ಅವ್ಯಯನು; ಅವನೇ ನನ್ನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸುಹೃದನು. ಅವನೇ ನನ್ನ ಇಷ್ಟದೇವ, ಗಣಪತಿ; ಅವನೇ ನನ್ನ ವೀರ್ಯಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮ.

Verse 28

इष्टो मम सदा चैव मम पार्श्वगतः सदा मद्बलश्चैव भविता महायोगबलान्वितः

ಅವನು ಸದಾ ನನಗೆ ಅತಿಪ್ರಿಯನು; ಸದಾ ನನ್ನ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲೇ ಇರುವನು. ಮಹಾಯೋಗಬಲಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ನನ್ನದೇ ಬಲವಾಗುವನು.

Verse 29

एवमुक्त्वा च मां देवो भगवान् सगणस्तदा कुशेशयमयीं मालां समुन्मुच्यात्मनस्तदा

ಹೀಗೆ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೇಳಿ, ಗಣಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ಭಗವಾನ್ ದೇವನು ಆಗ ತನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಕಮಲಮಾಲೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅನುಗ್ರಹ ಹಾಗೂ ದೀಕ್ಷಾಚಿಹ್ನವಾಗಿ ನನಗೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 30

आबबन्ध महातेजा मम देवो वृषध्वजः तयाहं मालया जातः शुभया कण्ठसक्तया

ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ನನ್ನ ದೇವನು ಅದನ್ನು ಕಟ್ಟಿದನು. ಆ ಶುಭಮಾಲೆ ಕಂಠಕ್ಕೆ ಅಂಟಿದ ಕ್ಷಣವೇ ನಾನು ಪವಿತ್ರ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ, ಆಶೀರ್ವಾದವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 31

त्र्यक्षो दशभुजश्चैव द्वितीय इव शङ्करः तत एव समादाय हस्तेन परमेश्वरः

ತ್ರ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ದಶಭುಜನಾಗಿ ಅವನು ಎರಡನೇ ಶಂಕರನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದನು. ಆಗಲೇ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 32

उवाच ब्रूहि किं ते ऽद्य ददामि वरमुत्तमम् ततो जटाश्रितं वारि गृहीत्वा चातिनिर्मलम्

ಅವನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇಳು, ಇಂದು ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು? ನಾನು ನಿನಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ನೀಡುವೆನು.” ನಂತರ ಜಟೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿರುವ ಅತಿನಿರ್ಮಲ ಜಲವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಪಾವನ ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 33

उक्ता नदी भवस्वेति उत्ससर्ज वृषध्वजः ततः सा दिव्यतोया च पूर्णासितजला शुभा

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ “ನದಿಯಾಗು” ಎಂದು ವೃಷಧ್ವಜ ಶಿವನು ಅವಳನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಅವಳು ದಿವ್ಯಜಲಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಶುಭವಾದ, ಶ್ಯಾಮಧಾರೆಯುಳ್ಳ ಪವಿತ್ರ ಸರಿತೆಯಾಯಿತು.

Verse 34

पद्मोत्पलवनोपेता प्रावर्तत महानदी तामाह च महादेवो नदीं परमशोभनाम्

ಪದ್ಮ ಹಾಗೂ ನೀಲಪದ್ಮ ವನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಆ ಮಹಾನದಿಯು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಆಗ ಪಾಶುಪತಪತಿ ಮಹಾದೇವನು ಆ ಪರಮಶೋಭನ ನದಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 35

यस्माज्जटोदकादेव प्रवृत्ता त्वं महानदी तस्माज्जटोदका पुण्या भविष्यसि सरिद्वरा

ಓ ಮಹಾನದಿಯೇ! ನೀನು ಶಿವನ ಜಟಾಜಲದಿಂದಲೇ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿರುವುದರಿಂದ, ‘ಜಟೋದಕಾ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪವಿತ್ರಳಾಗಿ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗುವೆ.

Verse 36

त्वयि स्नात्वा नरः कश्चित् सर्वपापैः प्रमुच्यते ततो देव्या महादेवः शिलादतनयं प्रभुः

ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಯಾವನಾದರೂ ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ದೇವಿಯ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಪ್ರಭು ಮಹಾದೇವನು ಶಿಲಾದನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಅಧಿಪತಿ-ರಕ್ಷಕನಾದನು.

Verse 37

पुत्रस्ते ऽयमिति प्रोच्य पादयोः संन्यपातयत् सा मामाघ्राय शिरसि पाणिभ्यां परिमार्जती

“ಇವನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಅವಳ ಪಾದಗಳ ಬಳಿ ಬೀಳಿಸಿದನು. ಅವಳು ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ವಾಸನೆ ನೋಡಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿ ತೊಳೆದು ಸವರಿದಳು.

Verse 38

पुत्रप्रेम्णाभ्यषिञ्चच्च स्रोतोभिस्तनयैस्त्रिभिः पयसा शङ्खगौरेण देवदेवं निरीक्ष्य सा

ಅವಳು ದೇವದೇವನಾದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಪುತ್ರಪ್ರೇಮದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತಳಾಗಿ, ಶಂಖವರ್ಣದ ಹಾಲನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ತನಗಳಿಂದ ಮೂರು ಧಾರೆಗಳಾಗಿ ಹರಿಸಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 39

तानि स्रोतांसि त्रीण्यस्याः स्रोतस्विन्यो ऽभवंस्तदा नदीं त्रिस्रोतसं देवो भगवानवदद्भवः

ಆಗ ಅವಳ ಆ ಮೂರು ಧಾರೆಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಪ್ರವಾಹಗಳಾದವು. ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಭವ (ಶಿವ) ಆ ನದಿಯನ್ನು ‘ತ್ರಿಸ್ರೋತಸ್’—ಮೂರು ಪ್ರವಾಹಗಳ ನದಿ—ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು।

Verse 40

त्रिस्रोतसं नदीं दृष्ट्वा वृषः परमहर्षितः ननाद नादात्तस्माच्च सरिदन्या ततो ऽभवत्

ತ್ರಿಸ್ರೋತಸ್ ನದಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ವೃಷ (ಧರ್ಮಚಿಹ್ನ ನಂದಿ) ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಗರ್ಜಿಸಿದನು; ಆ ಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಪವಿತ್ರ ನದಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 41

वृषध्वनिरिति ख्याता देवदेवेन सा नदी जांबूनदमयं चित्रं सर्वरत्नमयं शुभम्

ಆ ನದಿಯನ್ನು ದೇವದೇವನು ‘ವೃಷಧ್ವನಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಿಗೊಳಿಸಿದನು. ಅದು ಅದ್ಭುತ—ಜಾಂಬೂನದ ಸ್ವರ್ಣಮಯ, ಶುಭ, ಮತ್ತು ಸರ್ವರತ್ನಸಾರದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು।

Verse 42

स्वं देवश्चाद्भुतं दिव्यं निर्मितं विश्वकर्मणा मुकुटं चाबबन्धेशो मम मूर्ध्नि वृषध्वजः

ನಂತರ ದೇವರಿಗಾಗಿ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಅದ್ಭುತ ದಿವ್ಯ ಮುಕುಟವನ್ನು ವೃಷಧ್ವಜ ಈಶ್ವರ (ಶಿವ) ನನ್ನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದನು।

Verse 43

कुण्डले च शुभे दिव्ये वज्रवैडूर्यभूषिते आबबन्ध महादेवः स्वयमेव महेश्वरः

ವಜ್ರ ಹಾಗೂ ವೈಡೂರ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಶುಭ, ದಿವ್ಯ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಮಹಾದೇವನು—ಸ್ವಯಂ ಮಹೇಶ್ವರನೇ—ತಾನೇ ಧರಿಸಿದನು।

Verse 44

मां तथाभ्यर्चितं व्योम्नि दृष्ट्वा मेघैः प्रभाकरः मेघांभसा चाभ्यषिञ्चच् छिलादनम् अथो मुने

ಓ ಮುನೇ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟುದನ್ನು ನೋಡಿ ಪ್ರಭಾಕರ ಸೂರ್ಯನು ಮೋಡಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮಳೆನೀರಿನಿಂದ ಶಿಲಾಚ್ಛಾದನಯುಕ್ತ ಧಾಮವನ್ನು ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ ನೆನೆಸಿದನು।

Verse 45

तस्याभिषिक्तस्य तदा प्रवृत्ता स्रोतसा भृशम् यस्मात् सुवर्णान्निःसृत्य नद्येषा सम्प्रवर्तते

ಅವನಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕವಾದಾಗ ತಕ್ಷಣವೇ ಭಾರೀ ಪ್ರವಾಹ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಿತು; ಆ ಅಭಿಷೇಕದಿಂದಲೇ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ ಈ ನದಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೇಗದಿಂದ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು—ಪಾಶಬಂಧಿತ ಪಶುವನ್ನು ಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ಪತಿ-ಸ್ವರೂಪ ಈಶ್ವರನ ದೃಶ್ಯ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿ।

Verse 46

स्वर्णोदकेति तामाह देवदेवस्त्रियंबकः जाम्बूनदमयाद्यस्माद् द्वितीया मुकुटाच्छुभा

ದೇವದೇವ ತ್ರ್ಯಂಬಕನು ಅವಳನ್ನು ‘ಸ್ವರ್ಣೋದಕಾ’ ಎಂದು ಕರೆದನು; ಮತ್ತು ಅವನ ಶುಭ ಮುಕುಟದಿಂದ ಜಾಂಬೂನದ-ಸ್ವರ್ಣಮಯವಾದ ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಕಾಶರೂಪ ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 47

प्रावर्तत नदी पुण्या ऊचुर् जम्बूनदीति ताम् एतत्पञ्चनदं नाम जप्येश्वरसमीपगम्

ನಂತರ ಒಂದು ಪುಣ್ಯ ನದಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು; ಅವರು ಅದನ್ನು ‘ಜಾಂಬೂನದಿ’ ಎಂದು ಕರೆದರು. ಈ ತೀರ್ಥವು ‘ಪಂಚನದ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ, ಜಪ್ಯೇಶ್ವರನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದೆ।

Verse 48

यः पञ्चनदमासाद्य स्नात्वा जप्येश्वरेश्वरम् पूजयेच्छिवसायुज्यं प्रयात्येव न संशयः

ಯಾರು ಪಂಚನದವನ್ನು ಸೇರಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಈಶ್ವರೇಶ್ವರನ ಜಪ ಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವನೋ—ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿವಸಾಯುಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಪತಿ ಶಿವನೊಂದಿಗೆ ಏಕತ್ವ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ; ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 49

देवी अदोप्त्स् नन्दिन् अथ देवो महादेवः सर्वभूतपतिर्भवः देवीमुवाच शर्वाणीम् उमां गिरिसुतामजाम्

ಆಮೇಲೆ ದೇವಿಯು ನಂದಿಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು. ತದನಂತರ ಮಹಾದೇವ—ಭವ, ಸರ್ವಭೂತಪತಿ—ದೇವಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಶರ್ವಾಣಿ, ಹೇ ಉಮಾ, ಗಿರಿಸುತಾ, ಅಜಾ ದೇವಿ!

Verse 50

देवी नन्दीश्वरं देवम् अभिषिञ्चामि भूतपम् गणेन्द्रं व्याहरिष्यामि किं वा त्वं मन्यसे ऽव्यये

ಹೇ ದೇವಿ! ಭೂತರಕ್ಷಕನೂ ಗಣನಾಯಕನೂ ಆದ ನಂದೀಶ್ವರ ದೇವನಿಗೆ ನಾನು ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ನಾನು ಘೋಷಿಸಲಿದ್ದೇನೆ; ಹೇ ಅವ್ಯಯೆ, ನಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?

Verse 51

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भवानी हर्षितानना स्मयन्ती वरदं प्राह भवं भूतपतिं पतिम्

ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಭವಾನಿಯ ಮುಖ ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು. ಅವಳು ನಗುತ್ತಾ ವರದನಾದ ತನ್ನ ಪತಿ ಭವ—ಸರ್ವಭೂತಪತಿ—ಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 52

सर्वलोकाधिपत्यं च गणेशत्वं तथैव च दातुमर्हसि देवेश शैलादिस्तनयो मम

ಹೇ ದೇವೇಶ! ಶೈಲಾದಿಯಿಂದ ಜನಿಸಿದ ನನ್ನ ಈ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಸರ್ವಲೋಕಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನೂ ಗಣೇಶತ್ವವನ್ನೂ—ಎರಡನ್ನೂ ನೀಡಲು ನೀವು ಯೋಗ್ಯರು.

Verse 53

ततः स भगवाञ्शर्वः सर्वलोकेश्वरेश्वरः सस्मार गणपान् दिव्यान् देवदेवो वृषध्वजः

ಆಗ ಭಗವಾನ್ ಶರ್ವನು—ಸರ್ವಲೋಕಾಧಿಪತಿಗಳಿಗೂ ಅಧಿಪತಿ, ದೇವದೇವ, ವೃಷಧ್ವಜ ಶಿವನು—ದಿವ್ಯ ಗಣಪತಿಗಳನ್ನು ಅಂತರಸ್ಮರಣದಿಂದ ಆಮಂತ್ರಿಸಿದನು।