Adhyaya 28

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे लिङ्गार्चनविधिर्नाम सप्तविंशो ऽध्यायः शैलादिरुवाच आग्नेयं सौरममृतं बिम्बं भाव्यं ततोपरि गुणत्रयं च हृदये तथा चात्मत्रयं क्रमात्

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಲಿಂಗಮಹಾಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ‘ಲಿಂಗಾರ್ಚನವಿಧಿ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಶೈಲಾದಿ ಹೇಳಿದರು—ಲಿಂಗದ ಅಂತರಬಿಂಬವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆಗ್ನೇಯ, ಸೌರ ಮತ್ತು ಅಮೃತಮಯವಾಗಿ ಭಾವಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಗುಣವನ್ನು, ಆಮೇಲೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಆತ್ಮತ್ರಯವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 2

तस्योपरि महादेवं निष्कलं सकलाकृतिम् कान्तार्धरूढदेहं च पूजयेद्ध्यानविद्यया

ಆ ಲಿಂಗದ ಮೇಲಾಗಿ ಧ್ಯಾನವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಅವನು ನಿಷ್ಕಲನೂ, ಸಕಲರೂಪಧಾರಿಯೂ; ಪ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿಯ ಅರ್ಧಭಾಗವಾಗಿ ದೇಹ ಸ್ಥಿತಿಯಾದ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರನು.

Verse 3

ततो बहुविधं प्रोक्तं चिन्त्यं तत्रास्ति चेद्यतः चिन्तकस्य ततश्चिन्ता अन्यथा नोपपद्यते

ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ನಿಜವಾಗಿ ಚಿಂತ್ಯವಾದುದು ಏನಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಚಿಂತಕನಾದ ಪಶುವಿನ ಚಿಂತನೆ ಆ ಸತ್ಯದಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ—ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಯುಕ್ತಿಯಲ್ಲ.

Verse 4

तस्माद्ध्येयं तथा ध्यानं यजमानः प्रयोजनम् स्मरेत्तन्नान्यथा जातु बुध्यते पुरुषस्य ह

ಆದ್ದರಿಂದ ಯಜಮಾನನು ಧ್ಯೇಯವನ್ನೂ ಧ್ಯಾನವನ್ನೂ—ಎರಡನ್ನೂ—ಅವುಗಳ ಪ್ರಯೋಜನದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು; ಪುರುಷನು ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿಯಲಾರನು.

Verse 5

पुरे शेते पुरं देहं तस्मात्पुरुष उच्यते याज्यं यज्ञेन यजते यजमानस्तु स स्मृतः

‘ಪುರ’ವೆನ್ನುವ ದೇಹನಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನು ಪುರುಷನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ಪೂಜ್ಯನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನೇ ಯಜಮಾನನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

ध्येयो महेश्वरो ध्यानं चिन्तनं निर्वृतिः फलम् प्रधानपुरुषेशानं याथातथ्यं प्रपद्यते

ಧ್ಯೇಯನು ಮಹೇಶ್ವರನೇ; ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಯ ಫಲವು ಅಂತರ್ನಿರ್ವೃತಿ. ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಪುರುಷಗಳ ಈಶಾನನಾದ ಪ್ರಭುವಿನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗತಿಯಾದರೆ ಯಥಾತಥ್ಯ ಸತ್ಯವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 7

इह षड्विंशको ध्येयो ध्याता वै पञ्चविंशकः चतुर्विंशकम् अव्यक्तं महदाद्यास्तु सप्त च

ಇಲ್ಲಿ ಷಡ್ವಿಂಶತಿ ತತ್ತ್ವವು ಧ್ಯೇಯ—ಧ್ಯಾನದ ವಿಷಯ—ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಪಂಚವಿಂಶತಿ ತತ್ತ್ವವೇ ಧ್ಯಾತಾ—ಧ್ಯಾನಕর্তೃ—ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಚತುರ್ವಿಂಶತಿ ತತ್ತ್ವವು ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರಕೃತಿ; ಮಹತ್ ಮೊದಲಾದ ಏಳು ತತ್ತ್ವಗಳು ಅದರ ವಿಕಾರಗಳೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 8

महांस् तथा त्वहङ्कारं तन्मात्रं पञ्चकं पुनः कर्मेन्द्रियाणि पञ्चैव तथा बुद्धीन्द्रियाणि च

ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಮಹತ್ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಅಹಂಕಾರವು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಮೇಲೆ ಐದು ತನ್ಮಾತ್ರೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ; ಜೊತೆಗೆ ಐದು ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಅದೇ ರೀತಿ ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳೂ. ಹೀಗೆ ಪಶುವಿಗೆ ಪಾಶ—ಬಂಧನಕ್ಷೇತ್ರ—ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಪತಿರೂಪ ಶಿವನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿ ಜಯಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 9

मनश् च पञ्च भूतानि शिवः षड्विंशकस्ततः स एव भर्ता कर्ता च विधेरपि महेश्वरः

ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಐದು ಮಹಾಭೂತಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಷಡ್ವಿಂಶತಿ ತತ್ತ್ವಗಳೊಳಗೆ ಸೇರಿವೆ; ಅವುಗಳಿಗಿಂತ ಪರವಾಗಿ ಶಿವನೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಮಹೇಶ್ವರ—ಬ್ರಹ್ಮನ ಸೃಷ್ಟಿವಿಧಿಯನ್ನೂ—ಧರಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಮಾಡುವವನು.

Verse 10

हिरण्यगर्भं रुद्रो ऽसौ जनयामास शङ्करः विश्वाधिकश् च विश्वात्मा विश्वरूप इति स्मृतः

ಆ ರುದ್ರ—ಶಂಕರ—ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭವನ್ನು ಜನಯಿಸಿದನು. ಅವನು ವಿಶ್ವಾತೀತ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮ, ಮತ್ತು ವಿಶ್ವರೂಪ—ಸಕಲ ಜಗತ್ತೇ ಅವನ ರೂಪ—ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

विना यथा हि पितरं मातरं तनयास्त्विह न जायन्ते तथा सोमं विना नास्ति जगत्त्रयम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂತಾನ ಹುಟ್ಟದಂತೆ, ಸೋಮವಿಲ್ಲದೆ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 12

सनत्कुमार उवाच कर्ता यदि महादेवः परमात्मा महेश्वरः तथा कारयिता चैव कुर्वतो ऽल्पात्मनस् तथा

ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾದೇವ ಪರಮಾತ್ಮ ಮಹೇಶ್ವರನೇ ನಿಜ ಕರ್ತನಾದರೆ, ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವವನು ಸಹ ಅವನೇ; ಅಲ್ಪಜೀವ ‘ನಾನೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ, ಅವನ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಅವನೇ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 13

नित्यो विशुद्धो बुद्धश् च निष्कलः परमेश्वरः त्वयोक्तो मुक्तिदः किं वा निष्कलश्चेत्करोति किम्

ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ನಿತ್ಯ, ವಿಶುದ್ಧ, ಬುದ್ಧಸ್ವರೂಪ, ನಿಷ್ಕಲ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿದಾತ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೀ; ಆದರೆ ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಷ್ಕಲವಾಗಿ ಕ್ರಿಯಾರಹಿತನಾದರೆ, ಮೋಕ್ಷ ನೀಡಲು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ?

Verse 14

शैलादिरुवाच कालः करोति सकलं कालं कलयते सदा निष्कलं च मनः सर्वं मन्यते सो ऽपि निष्कलः

ಶೈಲಾದಿ ಹೇಳಿದರು—ಕಾಲವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸಿ ರೂಪಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಸದಾ ಕಾಲವನ್ನೇ ಅಳೆಯುತ್ತಾ ಪರಿಪಕ್ವಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸು ಸಹ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷ್ಕಲವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಷ್ಕಲ—ಎಲ್ಲ ಅಳತೆ-ಮಿತಿಗಳ ಪಾರ.

Verse 15

कर्मणा तस्य चैवेह जगत्सर्वं प्रतिष्ठितम् किमत्र देवदेवस्य मूर्त्यष्टकमिदं जगत्

ಅವನ ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನು? ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಜಗತ್ತು ದೇವದೇವ ಶಿವನ ಅಷ್ಟಮೂರ್ತಿಯೇ ಆಗಿದೆ।

Verse 16

विनाकाशं जगन्नैव विना क्ष्मां वायुना विना तेजसा वारिणा चैव यजमानं तथा विना

ಆಕಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಜಗತ್ತು ಇಲ್ಲ; ಭೂಮಿಯಿಲ್ಲದೆ, ವಾಯುವಿಲ್ಲದೆ, ಅಗ್ನಿಯಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತು ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಹೇಗೆ ಇಲ್ಲವೋ—ಹಾಗೆಯೇ ಯಜಮಾನನಿಲ್ಲದೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಈ ಆಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ವ್ಯಕ್ತ ಸೃಷ್ಟಿ ನಿಂತಿದೆ; ಪರಮ ಪತಿ ಶಿವನು ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಪರವಾದ ಆಧಾರ।

Verse 17

भानुना शशिना लोकस् तस्यैतास्तनवः प्रभोः विचारतस्तु रुद्रस्य स्थूलमेतच्चराचरम्

ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರಿಂದ ಈ ಲೋಕ ಧಾರಿತವಾಗಿದೆ; ಇವು ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರಕಟ ತನುವುಗಳು. ರುದ್ರನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಸ್ಥೂಲ ಜಗತ್ತು—ಚರಾಚರ—ರುದ್ರನ ಮೂರ್ತ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ।

Verse 18

सूक्ष्मं वदन्ति ऋषयो यन्न वाच्यं द्विजोत्तमाः यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ! ಋಷಿಗಳು ಆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪರಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಲಾಗದು. ಅದನ್ನು ತಲುಪದೆ ವಾಣಿ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತದೆ; ಮನಸ್ಸೂ ಸಹ ತಲುಪದೆ ಮರಳುತ್ತದೆ।

Verse 19

आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् न बिभेति कुतश्चन न भेतव्यं तथा तस्माज् ज्ञात्वानन्दं पिनाकिनः

ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದವನ್ನು ತಿಳಿದ ಜ್ಞಾನಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪಿನಾಕಿ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ) ಯ ಆನಂದವನ್ನು ಅರಿತು ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ಭಯನಾಗಿರಬೇಕು।

Verse 20

विभूतयश् च रुद्रस्य मत्वा सर्वत्र भावतः सर्वं रुद्र इति प्राहुर् मुनयस्तत्त्वदर्शिनः

ರುದ್ರನ ವಿಭೂತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಎಲ್ಲ ಭಾವದಲ್ಲಿಯೂ ಅರಿತು ತತ್ತ್ವದರ್ಶಿ ಮುನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—“ಎಲ್ಲವೂ ರುದ್ರನೇ.”

Verse 21

नमस्कारेण सततं गौरवात्परमेष्ठिनः सर्वं तु खल्विदं ब्रह्म सर्वो वै रुद्र ईश्वरः

ಪರಮೇಷ್ಠಿನಿಗೆ ಗೌರವಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸದಾ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಈ ಬೋಧ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಬ್ರಹ್ಮವೇ; ಮತ್ತು ಆ ಸಮಸ್ತ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ನಿಜವಾಗಿ ಈಶ್ವರ ರುದ್ರನೇ.

Verse 22

पुरुषो वै महादेवो महेशानः परः शिवः एवं विभुर्विनिर्दिष्टो ध्यानं तत्रैव चिन्तनम्

ಮಹಾದೇವನೇ ಪರಮ ಪುರುಷ—ಮಹೇಶಾನ, ಪರಾತ್ಪರ ಶಿವ. ಹೀಗೆ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಧ್ಯಾನವೆಂದರೆ ಅವನನ್ನೇ ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವುದು.

Verse 23

चतुर्व्यूहेण मार्गेण विचार्यालोक्य सुव्रत संसारहेतुः संसारो मोक्षहेतुश् च निर्वृतिः

ಹೇ ಸುವ್ರತ, ಚತುರ್ವ್ಯೂಹ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ವಿಚಾರಿಸಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಾಗ ಇದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ—ಸಂಸಾರ ಬಂಧನಹೇತು; ಅದೇ ಸಂಸಾರ ಸಮ್ಯಕ್ ವಿವೇಕದಿಂದ ಮೋಕ್ಷಹೇತುವಾಗಿ ಪ್ರಭುವಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ವೃತಿವರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

Verse 24

चतुर्व्यूहः समाख्यातश् चिन्तकस्येह योगिनः चिन्ता बहुविधा ख्याता सैकत्र परमेष्ठिना

ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆನಿಷ್ಠ ಯೋಗಿಗೆ ಚತುರ್ವ್ಯೂಹವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ಚಿಂತನೆ ಅನೇಕ ವಿಧಗಳೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದರೂ, ಪರಮೇಷ್ಠಿ—ಪತಿ—ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ಸಂಯೋಜಿತ ಉಪದೇಶವಾಗಿ ಏಕತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದಾನೆ.

Verse 25

सुनिष्ठेत्यत्र कथिता रुद्रं रौद्री न संशयः ऐन्द्री चेन्द्रे तथा सौम्या सोमे नारायणे तथा

ಇಲ್ಲಿ ‘ಸುನಿಷ್ಠಾ’ ಎಂಬ ಉಪಾಧಿ ರುದ್ರನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಅವಳು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ರೌದ್ರೀ (ರುದ್ರಾಣಿ). ಹಾಗೆಯೇ ‘ಐಂದ್ರಿ’ ಇಂದ್ರನಿಗೆ, ‘ಸೌಮ್ಯಾ’ ಸೋಮನಿಗೆ, ಮತ್ತು ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾರಾಯಣನ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 26

सूर्ये वह्नौ च सर्वेषां सर्वत्रैवं विचारतः सैवाहं सो ऽहमित्येवं द्विधा संस्थाप्य भावतः

ವಿಚಾರದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಬೇಕು—ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ. ಭಾವವನ್ನು ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು—“ನಾನೇ ಆ ಶಕ್ತಿ” ಮತ್ತು “ನಾನೇ ಆ ಶಿವ”; ಆಗ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭುವಿನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ ಬೋಧವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 27

भक्तो ऽसौ नास्ति यस्तस्माच् चिन्ता ब्राह्मी न संशयः एवं ब्रह्ममयं ध्यायेत् पूर्वं विप्र चराचरम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಭಕ್ತನಲ್ಲದವನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಚಿಂತನೆ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ, ಬ್ರಹ್ಮಮಯ. ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಮುಂದುವರೆಯುವ ಮೊದಲು ಚರಾಚರ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಮಯವೆಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 28

चराचरविभागं च त्यजेदभिमतं स्मरन् त्याज्यं ग्राह्यम् अलभ्यं च कृत्यं चाकृत्यमेव च

ಪರಮ ಗುರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ, ಚರಾಚರ ಭೇದಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ವಿವೇಕದಿಂದ—ಏನು ತ್ಯಾಜ್ಯ, ಏನು ಗ್ರಾಹ್ಯ; ಏನು ಲಭ್ಯ, ಏನು ಅಲಭ್ಯ; ಏನು ಕರ್ತವ್ಯ, ಏನು ಅಕರ್ತವ್ಯ—ಎಂದು ನಿರ್ಣಯಿಸಬೇಕು.

Verse 29

यस्य नास्ति सुतृप्तस्य तस्य ब्राह्मी न चान्यथा आभ्यन्तरं समाख्यातम् एवमभ्यर्चनं क्रमात्

ಯಾರಿಗೆ ಅಂತರಂಗದ ನಿಜ ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲವೋ, ಅವನಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮೀ ಪ್ರವಾಹ ಉದಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಲಾರದು. ಹೀಗೆ ಆಭ್ಯಾಂತರ ಸಾಧನೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಭ್ಯರ್ಚನೆ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 30

आभ्यन्तरार्चकाः पूज्या नमस्कारादिभिस् तथा विरूपा विकृताश्चापि न निन्द्या ब्रह्मवादिनः

ಆಂತರಾರ್ಚನೆಯ ಮೂಲಕ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ನಮಸ್ಕಾರಾದಿ ಗೌರವಗಳಿಂದ ಪೂಜ್ಯರು. ಅವರು ವಿರೂಪವಾಗಲಿ ವಿಕೃತವಾಗಲಿ ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಾದ ಅವರನ್ನು ನಿಂದಿಸಬಾರದು.

Verse 31

आभ्यन्तरार्चकाः सर्वे न परीक्ष्या विजानता निन्दका एव दुःखार्ता भविष्यन्त्यल्पचेतसः

ಆಭ್ಯಾಂತರ ಆರಾಧಕರು ಎಲ್ಲರೂ ಜ್ಞಾನಿಯು ಹೊರಗಿನ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ನಿಂದಕರು ಮಾತ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಪಚೇತನರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

यथा दारुवने रुद्रं विनिन्द्य मुनयः पुरा तस्मात्सेव्या नमस्कार्याः सदा ब्रह्मविदस् तथा

ಹಿಂದೆ ದಾರುವನದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳು ರುದ್ರನನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮವಿದರು ಸದಾ ಸೇವ್ಯರೂ ನಮಸ್ಕಾರ್ಯರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 33

वर्णाश्रमविनिर्मुक्ता वर्णाश्रमपरायणैः

ಅವರು ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ಮಿತಿಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರು; ಆದರೂ ವರ್ಣಾಶ್ರಮಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಪರಾಯಣರಾದವರು ಅವರನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ—ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗೀಕರಣಗಳಿಗೂ ಅತೀತನಾದ ಪತಿ ಶಿವನತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ।