Adhyaya 9

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे ऽष्टमो ऽध्यायः सूत उवाच एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नारदाद्या महर्षयः / प्रणम्य वरदं विष्णुं पप्रच्छुः संशयान्विता

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಪೂರ್ವವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾರದಾದಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವರದನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಂಶಯಯುಕ್ತರಾಗಿ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು।

Verse 2

ऋषय ऊचुः कथितो भवता सर्गो मुख्यादीनां जनार्दन / इदानीं संशयं चेममस्माकं छेत्तुमर्हसि

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಜನಾರ್ದನ! ಮಹತ್ ಮೊದಲಾದ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀವು ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ನಮ್ಮ ಈ ಸಂಶಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ।

Verse 3

कथं स भगवानीशः पूर्वजो ऽपि पिनाकधृक् / पुत्रत्वमगच्छंभुर्ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

ಪಿನಾಕಧಾರಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ಈಶ ಶಂಭು, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಪೂರ್ವಜನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವ್ಯಕ್ತಜನ್ಮನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟನು?

Verse 4

कथं च भगवाञ्जज्ञे ब्रह्मा लोकपितामहः / अण्डजो जगतामीशस्तन्नो वक्तुमिहार्हसि

ಮತ್ತೆ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮಾ—ಲೋಕಪಿತಾಮಹ, ಅಂಡಜ (ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು) ಹಾಗೂ ಜಗದೀಶ್ವರ—ಅವರು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದರು? ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 5

श्रीकूर्म उवाच शृणुध्वमृषयः सर्वे शङ्करस्यामितौजसः / पुत्रत्वं ब्रह्मणस्तस्य पद्मयोनित्वमेव च

ಶ್ರೀಕೂರ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಎಲ್ಲಾ ಋಷಿಗಳೇ! ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಶಂಕರನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ—ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನೆಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟನು, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನು ಪದ್ಮಯೋನಿ (ಕಮಲಜನ್ಮ) ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ।

Verse 6

अतीतकल्पावसाने तमोभूतं जगत् त्रयम् / आसीदेकार्णवं सर्वं न देवाद्या न चर्षयः

ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು. ಆಗ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಮಹಾರ್ಣವವಾಗಿತ್ತು; ದೇವರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಋಷಿಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

Verse 7

तत्र नारायणो देवो निर्जने निरुपप्लवे / आश्रित्य शेषशयनं सुष्वाप पुरुषोत्तमः

ಅಲ್ಲಿ ನಿರ್ಜನ, ನಿರುಪಪ್ಲವವಾದ ವಿಸ್ತಾರದಲ್ಲಿ ದೇವ ನಾರಾಯಣನು ಶೇಷಶಯನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ; ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಯೋಗನಿದ್ರೆಗೆ ಲೀನನಾದನು.

Verse 8

सहस्त्रशीर्षा भूत्वा स सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात् / सहस्त्रबाहुः सर्वज्ञश्चिन्त्यमानो मनीषिभिः

ಆ ಪರಮನು ಸಹಸ್ರಶಿರಸ್ಸಾಗಿ, ಸಹಸ್ರನೇತ್ರನಾಗಿ, ಸಹಸ್ರಪಾದನಾಗಿ ಪ್ರकटನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸಹಸ್ರಬಾಹು, ಸರ್ವಜ್ಞ—ಮುನಿಗಳು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು.

Verse 9

पीतवासा विशालाक्षो नीलजिमूतसन्निभः / महाविभूतिर्योगात्मा योगिनां हृदयालयः

ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷ, ನೀಲಮೇಘಸನ್ನಿಭ; ಮಹಾವಿಭೂತಿಯುಳ್ಳ, ಯೋಗಸ್ವರೂಪ—ಯೋಗಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು.

Verse 10

कदाचित् तस्य सुप्तस्य लीलार्थं दिव्यमद्भुतम् / त्रैलोक्यसारं विमलं नाभ्यां पङ्कजमुद्वभौ

ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿದ್ದಾಗ, ಲೀಲಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ ದಿವ್ಯವಾದ ಅದ್ಭುತ, ನಿರ್ಮಲ ಪದ್ಮವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು—ತ್ರಿಲೋಕಸಾರವಾಗಿ.

Verse 11

शतयोजनविस्तीर्णं तरुणादित्यसन्निभम् / दिव्यगन्धमयं पुण्यं कर्णिकाकेसरान्वितम्

ಅದು ಶತಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದ್ದು, ನವೋದಯ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಪುಣ್ಯಮಯ, ಕರ್ಣಿಕಾ ಹಾಗೂ ಕೇಸರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 12

तस्यैवं सुचिरं कालं वर्तमानस्य शार्ङ्गिणः / हिरण्यगर्भो भगवांस्तं देशमुपचक्रमे

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶಾರ್ಙ್ಗಧಾರಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಅಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಾನ್ ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಆ ಪ್ರದೇಶದತ್ತ ಹೊರಟು ಅಲ್ಲಿ ಸಮೀಪಿಸಿದನು.

Verse 13

स तं करेण विश्वात्मा समुत्थाप्य सनातनम् / प्रोवाच मधुरं वाक्यं मायया तस्य मोहितः

ಆಗ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಆ ಸನಾತನನನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಧುರವಾದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಅವರ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 14

अस्मिन्नेकार्णवे घोरे निर्जने तमसावृते / एकाकी को भवाञ्छेते ब्रूहि मे पुरुषर्षभ

ಈ ಭಯಾನಕ ಏಕಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ, ನಿರ್ಜನವಾಗಿಯೂ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿಯೂ ಇರುವಲ್ಲಿ, ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ ಯಾರು ಇಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ನನಗೆ ಹೇಳು, ಓ ಪುರುಷರ್ಷಭ.

Verse 15

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विहस्य गरुडध्वजः / उवाच देवं ब्रह्माणं मेघगम्भीरनिः स्वनः

ಅವನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಗರುಡಧ್ವಜ ಭಗವಾನ್ ನಗುತ್ತಾ, ಮೇಘಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಂತಹ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ದೇವ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 16

भो भो नारायणं देवं लोकानां प्रभवाप्ययम् / महायोगेश्वरं मां त्वं जानीहि पुरुषोत्तमम्

ಓ ಓ! ನನ್ನನ್ನು ನಾರಾಯಣ ದೇವನೆಂದು ತಿಳಿ—ಲೋಕಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮತ್ತು ಲಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾಗಿ; ನನ್ನನ್ನು ಮಹಾಯೋಗೇಶ್ವರ, ಪುರುಷೋತ್ತಮನೆಂದು ಅರಿತುಕೋ।

Verse 17

मयि पश्य जगत् कृत्स्नं त्वां च लोकपितामहम् / सपर्वतमहाद्वीपं समुद्रैः सप्तभिर्वृतम्

ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡು—ಮತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ಓ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ! ಪರ್ವತಗಳೊಡನೆ ಮಹಾದ್ವೀಪಗಳನ್ನು ನೋಡು; ಅವು ಏಳು ಸಮುದ್ರಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 18

एवमाभाष्य विश्चात्मा प्रोवाच पुरुषं हरिः / जानन्नपि महायोगी को भवानिति वेधसम्

ಇಂತೆಂದು ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ಹರಿಯು ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು. ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಮಹಾಯೋಗಿಯು ವೇಧಸ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ)ನನ್ನು—“ನೀನು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು।

Verse 19

ततः प्रहस्य भगवान् ब्रह्मा वेदनिधिः प्रभुः / प्रत्युवाचाम्बुजाभाक्षं सस्मितं श्लक्ष्णया गिरा

ಆಗ ವೇದನಿಧಿಯಾದ ಪ್ರಭು ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನು ನಗುತ್ತಾ, ಕಮಲನಯನನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಸ್ಮಿತಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮೃದು ವಾಣಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 20

अहं धाता विधाता च स्वयंभूः प्रपितामहः / मय्येव संस्थितं विश्वं ब्रह्माहं विश्वतोमुखः

ನಾನು ಧಾತಾ ಮತ್ತು ವಿಧಾತಾ; ಸ್ವಯಂಭೂ ಪ್ರಪಿತಾಮಹನು. ನನ್ನಲ್ಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ; ನಾನು ವಿಶ್ವತೋಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನು।

Verse 21

श्रुत्वा वाचं स भगवान् विष्णुः सत्यपराक्रमः / अनुज्ञाप्याथ योगेन प्रविष्टो ब्रह्मणस्तनुम्

ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸತ್ಯಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿ, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 22

त्रलोक्यमेतत् सकलं सदेवासुरमानुषम् / उदरे तस्य देवस्य दृष्ट्वा विस्मयमागतः

ಆ ದೇವನ ಉದರದಲ್ಲಿ ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಮಾನವರು ಸೇರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು।

Verse 23

तदास्य वक्त्रान्निष्क्रम्य पन्नगेन्द्रनिकेतनः / अजातशत्रुर्भगवान् पितामहमथाब्रवीत्

ಆಗ ಪನ್ನಗೇಂದ್ರನ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಅಜಾತಶತ್ರು ಭಗವಾನ್ ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 24

भवानप्येवमेवाद्य शाश्वतं हि ममोहरम् / प्रविश्य लोकान् पश्यैतान् विचित्रान् पुरुषर्षभ

ಹೇ ಪುರುಷರ್ಷಭ! ನೀನೂ ಇಂದು ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಈ ಶಾಶ್ವತ ಮನೋಹರ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೋಡು।

Verse 25

ततः प्रह्लादनीं वाणी श्रुत्वा तस्याभिनन्द्य च / श्रीपतेरुदरं भूयः प्रविवेश कुशध्वजः

ನಂತರ ಆ ಹರ್ಷಕರ ವಾಣಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿ, ಕುಶಧ್ವಜನು ಮತ್ತೆ ಶ್ರೀಪತಿಯ ಉದರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 26

तानेव लोकान् गर्भस्थानपश्यत् सत्यविक्रमः / पर्यटित्वा तु देवस्य ददृशे ऽन्तं न वै हरेः

ಸತ್ಯವಿಕ್ರಮನು ಆ ಲೋಕಗಳನ್ನೇ ವಿಶ್ವಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಂಡನು; ದೇವನ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸುತ್ತಿದರೂ ಹರಿ ಶ್ರೀವಿಷ್ಣುವಿನ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ।

Verse 27

ततो द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि महात्मना / जनार्दनेन ब्रह्मासौ नाभ्यां द्वारमविन्दत

ನಂತರ ಮಹಾತ್ಮ ಜನಾರ್ದನನು ಎಲ್ಲಾ ದ್ವಾರಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು; ಬ್ರಹ್ಮನು ಮಾತ್ರ ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದ್ವಾರ (ಮಾರ್ಗ) ಕಂಡುಕೊಂಡನು।

Verse 28

तत्र योगबलेनासौ प्रविश्य कनकाण्डजः / उज्जहारात्मनो रूपं पुष्कराच्चतुराननः

ಅಲ್ಲಿ ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಕನಕಾಂಡಜನಾದ ಚತುರಾನನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಹೊರತಂದನು।

Verse 29

विरराजारविन्दस्थः पद्मगर्भसमद्युतिः / ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान् जगद्योनिः पितामहः

ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸಿ, ಪದ್ಮಗರ್ಭಸಮ ದ್ಯುತಿಯುಳ್ಳ—ಸ್ವಯಂಭೂ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮ, ಜಗದ್ಯೋನಿ ಪಿತಾಮಹನು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 30

समन्यमानो विश्वेशमात्मानं परमं पदम् / प्रोवाच पुरुषं विष्णुं मेघगम्भीरया गिरा

ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನೂ ಪರಮಪದವೂ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವನು ಆ ಪುರುಷ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಮೇಘಗಂಭೀರವಾದ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 31

किं कृतं भवतेदानीमात्मनो जयकाङ्क्षया / एको ऽहं प्रबलो नान्यो मां वै को ऽबिभविष्यति

ಈಗ ಸ್ವವಿಜಯಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ನೀನು ಏನು ಸಾಧಿಸಿದೆ? “ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಪ್ರಬಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ—ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಜಯಿಸಬಲ್ಲರು?”

Verse 32

श्रुत्वा नारायणो वाक्यं ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः / सान्त्वपूर्वमिदं वाक्यं बभाषे मधुरं हरिः

ಲೋಕಕ್ರಮದ ನಿರ್ವಾಹಕನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಾರಾಯಣ ಹರಿ ಸಾಂತ್ವನಾರ್ಥವಾಗಿ ಮಧುರವಾದ ಈ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 33

भवान् धाता विधाता च स्वयंभूः प्रपितामहः / न मात्सर्याभियोगेन द्वाराणि पिहितानि मे

ನೀವು ಧಾತಾ ಮತ್ತು ವಿಧಾತಾ; ನೀವು ಸ್ವಯಂಭೂ, ಆದಿ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ. ಅಸೂಯೆ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷದಿಂದ ನನ್ನ ದ್ವಾರಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.

Verse 34

किन्तु लीलार्थमेवैतन्न त्वां बाधितुमिच्छया / को हि बाधितुमन्विच्छेद् देवदेवं पितामहम्

ಆದರೆ ಇದು ಕೇವಲ ಲೀಲಾರ್ಥ; ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದಲ್ಲ. ದೇವದೇವನಾದ ಆದಿ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು ಯಾರು ತಡೆಯಲು ಬಯಸುವರು?

Verse 35

न ते ऽन्यथावगन्तव्यं मान्यो मे सर्वथा भवान् / सर्वमन्वय कल्याणं यन्मयापहृतं तव

ಇದನ್ನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಡಿ; ನೀವು ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪೂಜ್ಯರು. ನಿಮ್ಮ ವಂಶದ ಯಾವ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆನೋ, ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಮರಳಿ ದೊರಕಲಿ.

Verse 36

अस्माच्च कारणाद् ब्रह्मन् पुत्रो भवतु मे भवान् / पद्मयोनिरिति ख्यातो मत्प्रियार्थं जगन्मय

ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನೀನು ನನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗು. ‘ಪದ್ಮಯೋನಿ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ಜಗನ್ಮಯನಾಗಿ, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡು.

Verse 37

ततः स भगवान् देवो वरं दत्त्वा किरीटिने / प्रहर्षमतुलं गत्वा पुनर्विष्णुमभाषत

ಆಮೇಲೆ ಆ ಭಗವಾನ್ ದೇವನು ಕಿರೀಟಧಾರಿಗೇ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ, ಅತುಲ ಹರ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದು, ಪುನಃ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 38

भवान् सर्वात्मको ऽनन्तः सर्वेषां परमेश्वरः / सर्वभूतान्तरात्मा वै परं बह्म सनातनम्

ನೀನು ಸರ್ವಾತ್ಮಕ, ಅನಂತ, ಎಲ್ಲರ ಪರಮೇಶ್ವರ. ನೀನೇ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮ; ಸನಾತನ ಪರಬ್ರಹ್ಮವೇ ನೀನು.

Verse 39

अहं वै सर्वलोकानामात्मा लोकमहेश्वरः / मन्मयं सर्वमेवेदं ब्रह्माहं पुरुषः परः

ನಾನೇ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಆತ್ಮ, ಲೋಕಮಹೇಶ್ವರನು. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತವಾಗಿದ್ದು ನನ್ನಮಯವೇ; ನಾನೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮ ಪುರುಷನು.

Verse 40

नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः / एका मूर्तिर्द्विधा भिन्ना नारायणपितामहौ

ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಹೊರತು ಲೋಕಗಳ ಪರಮೇಶ್ವರ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ದಿವ್ಯ ತತ್ತ್ವವು ಎರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ—ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ).

Verse 41

तेनैवमुक्तो ब्रह्माणं वासुदेवो ऽब्रवीदिदम् / इयं प्रतिज्ञा भवतो विनाशाय भविष्यति

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ವಾಸುದೇವನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು— “ನಿನ್ನ ಈ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯೇ ನಿನ್ನ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು.”

Verse 42

किं न पश्यसि योगेशं ब्रह्माधिपतिमव्ययम् / प्रधानपुरुषेशानं वेदाहं परमेश्वरम्

ನೀನು ಯೋಗೇಶ್ವರನನ್ನು ಏಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ—ಅವ್ಯಯನಾದ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಅಧಿಪತಿಯಾದ, ಪ್ರಧಾನ-ಪುರುಷಗಳ ಈಶಾನನಾದ ಅವನನ್ನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನೆಂದು ತಿಳಿ.

Verse 43

यं न पश्यन्ति योगीन्द्राः सांख्या अपि महेश्वरम् / अनादिनिधनं ब्रह्म तमेव शरणं व्रज

ಯೋಗೀಂದ್ರರೂ ಕಾಣಲಾರದ, ಸಾಂಖ್ಯರೂ ಮಹೇಶ್ವರನೆಂದು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಅರಿಯಲಾರದ ಅವನೇ ಅನಾದಿ-ಅನಂತ ಬ್ರಹ್ಮ; ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಶರಣಾಗು.

Verse 44

ततः क्रुद्धो ऽम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा प्रोवाच केशवम् / भवान् न नूनमात्मानं वेत्ति तत् परमक्षरम्

ಆಮೇಲೆ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಕಮಲನೇತ್ರ ಕೇಶವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು— “ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪವಾದ ಆ ಪರಮಾಕ್ಷರವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 45

ब्रह्माणं जगतामेकमात्मानं परमं पदम् / नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः

ಅವನೇ ಬ್ರಹ್ಮ—ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಏಕ ಆತ್ಮ, ವಿಶ್ವದ ಏಕಮಾತ್ರ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಪರಮಪದ. ಅವನ ಹೊರತು ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಲ್ಲ.

Verse 46

संत्यज्य निद्रां विपुलां स्वमात्मानं विलोकय / तस्य तत् क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा विष्णुरभाषत

ವಿಶಾಲ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿ, ಅವನ ಕ್ರೋಧಜನಿತ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 47

मा मैवं वद कल्याण परिवादं महात्मनः / न मे ऽस्त्यविदितं ब्रह्मन् नान्यथाहं वदामिते

ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣ! ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಬೇಡ; ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ನಿಂದಿಸಬೇಡ. ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ನನಗೆ ಯಾವುದೂ ಅಜ್ಞಾತವಲ್ಲ; ನಿನಗೆ ನಾನು ಸತ್ಯವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 48

किन्तु मोहयति ब्रह्मन् भवन्तं पारमेश्वरी / मायाशेषविशेषाणां हेतुरात्मसमुद्भावा

ಆದರೆ ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಪಾರಮೇಶ್ವರಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅವಳು ಸ್ವಾತ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಉಳಿದ ವಿಶೇಷ ರೂಪಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾಳೆ।

Verse 49

एतावदुक्त्वा भगवान् विष्णुस्तूष्णीं बभूव ह / ज्ञात्वा तत् परमं तत्त्वं स्वमात्मानं महेश्वरम्

ಇಷ್ಟೆ ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಮೌನರಾದರು; ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು—ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನೇ—ಮಹೇಶ್ವರನೆಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು।

Verse 50

कुतो ऽप्यपरिमेयात्मा भूतानां परमेश्वरः / प्रसादं ब्रह्मणे कर्तुं प्रादुरासीत् ततो हरः

ನಂತರ ಎಲ್ಲೋ ಅದೃಶ್ಯ ಮೂಲದಿಂದ, ಅಪರಿಮೇಯಾತ್ಮನಾದ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಪರಮೇಶ್ವರ ಹರನು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಪ್ರಸಾದ ನೀಡಲು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 51

ललाटनयनो ऽनन्तो जटामण्डलमण्डितः / त्रिशूलपाणिर्भगवांस्तेजसां परमो निधिः

ಲಲಾಟನೇತ್ರನಾದ ಅನಂತನು, ಜಟಾಮಂಡಲದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನು; ತ್ರಿಶೂಲಪಾಣಿ ಭಗವಾನ್—ಅವನು ಎಲ್ಲ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪರಮ ನಿಧಿ.

Verse 52

दिव्यां विशालां ग्रथितां ग्रहैः सार्केन्दुतारकैः / मालामत्यद्भुताकारां धारयन् पादलम्बिनीम्

ಅವನು ದಿವ್ಯವಾದ ವಿಶಾಲ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು—ಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಗೂಡಲ್ಪಟ್ಟ, ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳೊಡನೆ—ಅತ್ಯದ್ಭುತಾಕಾರದ, ಪಾದಗಳವರೆಗೆ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದದು.

Verse 53

तं दृष्ट्वा देवमीशानं ब्रह्मा लोकपितामहः / मोहितो माययात्यर्थं पीतवाससमब्वीत्

ಆ ಈಶಾನ ದೇವನನ್ನು ಕಂಡು ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಪೀತವಾಸಧಾರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 54

क एष पुरुषो ऽनन्तः शूलपाणिस्त्रिलोचनः / तेजोराशिरमेयात्मा समायाति जनार्दन

ಓ ಜನಾರ್ದನ! ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಅನಂತ ಪುರುಷನು ಯಾರು—ಶೂಲಪಾಣಿ, ತ್ರಿಲೋಚನ—ಅಮೇಯ ಆತ್ಮ, ತೇಜೋರಾಶಿ?

Verse 55

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विष्णुर्दानवमर्दनः / अपश्यदीश्वरं देवं ज्वलन्तं विमले ऽम्भसि

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ದಾನವಮರ್ದನ ವಿಷ್ಣುವು, ನಿರ್ಮಲ ಜಲದಲ್ಲಿ ಜ್ವಲಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಈಶ್ವರ ದೇವನನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 56

ज्ञात्वा तत्परमं भावमैश्वरं ब्रह्मभावनम् / प्रोवाचोत्थाय भगवान् देवदेवं पितामहम्

ಆ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯಭಾವ—ಈಶ್ವರರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮಭಾವನೆಯನ್ನು—ತಿಳಿದು ಭಗವಾನ್ ಎದ್ದು ದೇವದೇವ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 57

अयं देवो महादेवः स्वयञ्ज्योतिः सनातनः / अनादिनिधनो ऽचिन्त्यो लोकानामीश्वरो महान्

ಈ ದೇವನೇ ಮಹಾದೇವ—ಸ್ವಯಂಜ್ಯೋತಿ, ಸನಾತನ; ಆದಿ-ಅಂತ್ಯರಹಿತ, ಅಚಿಂತ್ಯ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಮಹಾ ಈಶ್ವರನು।

Verse 58

शङ्करः शंभुरीशानः सर्वात्मा परमेश्वरः / भूतानामधिपो योगी महेशो विमलः शिवः

ಅವನೇ ಶಂಕರ, ಶಂಭು, ಈಶಾನ—ಸರ್ವಾತ್ಮ, ಪರಮೇಶ್ವರ; ಭೂತಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ಮಹೇಶ—ವಿಮಲ, ಮಂಗಳಕರ ಶಿವ।

Verse 59

एष धाता विधाता च प्रधानपुरुषेश्वरः / यं प्रपश्यन्ति यतयो ब्रह्मभावेन भाविताः

ಅವನೇ ಧಾತಾ ಮತ್ತು ವಿಧಾತಾ—ಪ್ರಧಾನ-ಪುರುಷೇಶ್ವರ; ಬ್ರಹ್ಮಭಾವದಿಂದ ಭಾವಿತ ಯತಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಸాక్షಾತ್ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ।

Verse 60

सृजत्येष जगत् कृत्स्नं पाति संहरते तथा / कालो भूत्वा महादेवः केवलो निष्कलः शिवः

ಅವನೇ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪಾಲಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕಾಲನಾಗಿ ಮಹಾದೇವ ಶಿವನು ಏಕಮಾತ್ರ—ನಿಷ್ಕಲ, ನಿರುಪಾಧಿಕ, ಶುದ್ಧ—ನಿಲುಕುತ್ತಾನೆ।

Verse 61

ब्रह्माणं विदधे पूर्वं भवन्तं यः सनातनः / वेदांश्च प्रददौ तुभ्यं सो ऽयमायाति शङ्करः

ಯಾವ ಸನಾತನನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಪದವನ್ನು ವಿಧಿಸಿ, ವೇದಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನೋ—ಅವನೇ ಈ ಶಂಕರನು ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 62

अस्यैव चापरां मूर्ति विश्वयोनिं सनातनीम् / वासुदेवाभिधानां मामवेहि प्रपितामह

ಓ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ! ಅವನದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಸನಾತನ ಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ—ವಿಶ್ವಯೋನಿ, ಜಗತ್ಕಾರಣವಾಗಿ—‘ವಾಸುದೇವ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿ।

Verse 63

किं न पश्यसि योगेशं ब्रह्माधिपतिमव्ययम् / दिव्यं भवतु ते चक्षुर्येन द्रक्ष्यसि तत्परम्

ನೀನು ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಅಧಿಪತಿಯಾದ, ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಏಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ? ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ದಿವ್ಯವಾಗಲಿ; ಅದರಿಂದ ನೀನು ಆ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕಾಣುವೆ।

Verse 64

लब्ध्वा शैवं तदा चक्षुर्विष्णोर्लोकपितामहः / बुबुधे परमेशानं पुरतः समवस्थितम्

ಆಗ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ದತ್ತವಾದ ಶೈವ ದೃಷ್ಟಿ (ದಿವ್ಯ ನೇತ್ರ) ಪಡೆದು, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಪರಮೇಶಾನ ಶಿವನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು।

Verse 65

स लब्ध्वा परमं ज्ञानमैश्वरं प्रपितामहः / प्रपेदे शरणं देवं तमेव पितरं शिवम्

ಪ್ರಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಈಶ್ವರಪ್ರದತ್ತ ಪರಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅದೇ ದೇವ—ತನ್ನ ತಂದೆಯಾದ ಶಿವನ—ಶರಣನ್ನು ಹೊಂದಿದನು।

Verse 66

ओङ्कारं समनुस्मृत्य संस्तभ्यात्मानमात्मना / अथर्वशिरसा देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः

ಪವಿತ್ರ ಓಂಕಾರವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಅನುಸ್ಮರಿಸಿ, ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ಆತ್ಮವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಅವನು ಕೃತಾಂಜಲಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ಅಥರ್ವಶಿರಸ್ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 67

संस्तुतस्तेन भगवान् ब्रह्मणा परमेश्वरः / अवाप परमां प्रीतिं व्याजहार स्मयन्निव

ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪರಮೇಶ್ವರ ಭಗವಾನ್ ಪರಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ನಗುವಂತೆ ತೋರಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 68

मत्समस्त्वं न संदेहो मद्भक्तश्च यतो भवान् / मयैवोत्पादितः पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थमव्ययम्

ನೀನು ನನಗೆ ಸಮಾನನು—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಯಾಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಭಕ್ತನು. ಹೇ ಅವ್ಯಯ, ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದೆನು।

Verse 69

त्वमात्मा ह्यादिपुरुषो मम देहसमुद्भवः / वरं वरय विश्वात्मन् वरदो ऽहं तवानघ

ನೀನೇ ಆತ್ಮ, ಆದಿಪುರುಷ; ನನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವನು. ಹೇ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನ್, ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ಹೇ ಅನಘ, ನಾನು ನಿನಗೆ ವರದಾತನು।

Verse 70

स देवदेववचनं निशम्य कमलोद्भवः / निरीक्ष्य विष्णुं पुरुषं प्रणम्याह वृषध्वजम्

ದೇವದೇವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಮಲೋದ್ಭವ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಪುರುಷನಾದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ನೋಡಿದನು; ನಂತರ ವೃಷಧ್ವಜ (ಶಿವ)ನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 71

भगवन् भूतभव्येश महादेवाम्बिकापते / त्वामेव पुत्रमिच्छामि त्वया वा सदृशं सतम्

ಹೇ ಭಗವನ್, ಭೂತ-ಭವ್ಯೇಶ್ವರ, ಮಹಾದೇವ, ಅಂಬಿಕಾಪತಿ! ನಿನ್ನನ್ನೇ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಇಲ್ಲವೇ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಸತ್ಪುರುಷನಾದ ಪುತ್ರನನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 72

मोहितो ऽस्मि महादेव मायया सूक्ष्मया त्वया / न जाने परमं भावं याथातथ्येन ते शिव

ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ನಿನ್ನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಾನು ಮೋಹಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ಶಿವ! ನಿನ್ನ ಪರಮಭಾವವನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 73

त्वमेव देव भक्तानां भ्राता माता पिता सुहृत् / प्रसीद तव पादाब्जं नमामि शरणं गतः

ಹೇ ದೇವ! ಭಕ್ತರಿಗೆ ನೀನೇ ಸಹೋದರ, ತಾಯಿ, ತಂದೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ. ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ಶರಣಾಗತನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 74

स तस्य वचनं श्रुत्वा जगन्नाथो वृषध्वजः / व्याजहार तदा पुत्रं समालोक्य जनार्दनम्

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ಜಗನ್ನಾಥನು ಆಗ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ನೋಡಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 75

यदर्थितं भगवता तत् करिष्यामि पुत्रक / विज्ञानमैश्वरं दिव्यमुत्पत्स्यति तवानघ

“ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರಕ! ಭಗವಾನ್ ಕೇಳಿದುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೇ ಅನಘ! ನಿನ್ನೊಳಗೆ ದಿವ್ಯ ಐಶ್ವರ್ಯ-ವಿಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.”

Verse 76

त्वमेव सर्वभूतानामादिकर्ता नियोजितः / तथा कुरुष्व देवेश मया लोकपितामह

ನೀನೇ ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳ ಆದಿಕರ್ತನು; ಈ ವಿಶ್ವಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿತನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವೇಶ, ನಾನು ಲೋಕಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದಂತೆ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಮಾಡು.

Verse 77

एष नारायणो ऽनन्तो ममैव परमा तनुः / भविष्यति तवेशानो योगक्षेमवहो हरिः

ಈ ನಾರಾಯಣನು—ಅನಂತನು—ನನ್ನದೇ ಪರಮ ತನು. ಅವನೇ ಹರಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಈಶಾನನಾಗುವನು; ನಿನ್ನ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ—ಸಾಧನಾ-ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣ—ವಾಹಿಸುವನು.

Verse 78

एवं व्याहृत्य हस्ताभ्यां प्रीतात्मा परमेश्वरः / संस्पृश्य देवं ब्रह्माणं हरिं वचनमब्रवीत्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಸೂಚನೆ ಮಾಡಿ, ಪ್ರೀತಾತ್ಮನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ದೇವ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ನಂತರ ಹರಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 79

तृष्टो ऽस्मि सर्वथाहन्ते भक्त्या तव जगन्मय / वरं वृणीष्वं नह्यावां विभिन्नौ परमार्थतः

ಹೇ ಜಗನ್ಮಯ! ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ವಿಭಿನ್ನರಲ್ಲ.

Verse 80

श्रुत्वाथ देववचनं विष्णुर्विश्वजगन्मयः / प्राह प्रसन्नया वाचा समालोक्य चतुर्मुखम्

ದೇವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಿಶ್ವಜಗನ್ಮಯನಾದ ವಿಷ್ಣು ಚತುರ್ಮುಖ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನತ್ತ ನೋಡಿ, ಪ್ರಸನ್ನವಾದ ಶಾಂತ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 81

एष एव वरः श्लोघ्यो यदहं परमेश्वरम् / पश्यामि परमात्मानं भक्तिर्भवतु मे त्वयि

ಇದೇ ಶ್ಲಾಘ್ಯವಾದ ವರ—ನಾನು ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಉದಯಿಸಲಿ.

Verse 82

तथेत्युक्त्वा महादेवः पुनर्विष्णुमभाषत / भवान् सर्वस्य कार्यस्य कर्ताहऽमधिदैवतम्

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು ಮತ್ತೆ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನುಡಿದನು—“ನೀನೇ ಸರ್ವ ಕಾರ್ಯಗಳ ಕರ್ತ; ನಾನು ಅದರ ಅಧಿದೈವತ.”

Verse 83

मन्मयं त्वन्मयं चैव सर्वमेतन्न संशयः / भवान् सोमस्त्वहं सूर्यो भवान् रात्रिरहं दिनम्

ಇದೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನಿಂದಲೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನೀ ಸೋಮ (ಚಂದ್ರ), ನಾನು ಸೂರ್ಯ; ನೀ ರಾತ್ರಿ, ನಾನು ದಿನ.

Verse 84

भवान् प्रकृतिरव्यक्तमहं पुरुष एव च / भवान् ज्ञानमहं ज्ञाता भवान् मायाहमीश्वरः

ನೀನು ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರಕೃತಿ; ನಾನು ಪುರುಷ. ನೀನು ಜ್ಞಾನ; ನಾನು ಜ್ಞಾತ. ನೀನು ಮಾಯೆ; ನಾನು ಅದನ್ನು ಅಧಿಷ್ಠಾನಿಸುವ ಈಶ್ವರ.

Verse 85

भवान् विद्यात्मिका शक्तिः शक्तिमानहमीश्वरः / यो ऽहं सुनिष्कलो देवः सो ऽपि नारायणः परः

ನೀನು ವಿದ್ಯಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ; ನಾನು ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಈಶ್ವರ. ಮತ್ತು ನಾನು—ನಿಷ್ಕಲ, ಅವಿಭಾಜ್ಯ ದೇವ—ಅವನೇ ಪರಮ ನಾರಾಯಣ.

Verse 86

एकीभावेन पश्यन्ति योगिनो ब्रह्मवादिनः / त्वामनाश्रित्य विश्वात्मन् न योगी मामुपैष्यति / पालयैतज्जगत् कृत्स्नं सदेवासुरमानुषम्

ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಾದ ಯೋಗಿಗಳು ಏಕೀಭಾವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಓ ವಿಶ್ವಾತ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಯೋಗಿಯೂ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರನು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವ-ಅಸುರ-ಮಾನವರೊಡನೆ ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 87

इतीदमुक्त्वा भगवाननादिः स्वमायया मोहितभूतभेदः / जगाम जन्मर्धिविनाशहीनं धामैकमव्यक्तमनन्तशक्तिः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ, ಅನಾದಿ ಹಾಗೂ ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಭಗವಾನ್—ತನ್ನ ಸ್ವಮಾಯೆಯಿಂದ ದೇಹಧಾರಿಗಳು ಭೇದಭಾವದಲ್ಲಿ ಮೋಹಿತರಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವವನು—ಜನ್ಮ, ವೃದ್ಧಿ, ವಿನಾಶರಹಿತವಾದ ಆ ಏಕ ಅವ್ಯಕ್ತ ಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.