Adhyaya 6

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चमो ऽध्यायः श्रीकूर्म उवाच आसीदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / शान्तवातादिकं सर्वं न प्रज्ञायत किञ्चन

ಇತಿ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಪೂರ್ವವಿಭಾಗದ ಪಂಚಮ ಅಧ್ಯಾಯ. ಶ್ರೀಕೂರ್ಮನು ನುಡಿದನು—ಒಂದೇ ಭಯಂಕರ ಏಕಾರ್ಣವವಿತ್ತು, ವಿಭಾಗರಹಿತವೂ ತಮೋಮಯವೂ; ವಾಯು ಮೊದಲಾದವುಗಳೆಲ್ಲ ಶಾಂತ, ಏನೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 2

एकार्णवे तदा तस्मिन् नष्टे स्थावरजङ्गमे / तदा समभवद् ब्रह्मा सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात्

ಆ ಏಕಾರ್ಣವದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗಿ ಅದು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಾಗ, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಸಹಸ್ರಪಾತನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು।

Verse 3

सहस्त्रशीर्षा पुरुषो रुक्मवर्णस्त्वतीन्द्रियः / ब्रह्मा नारायणाख्यस्तु सुष्वाप सलिले तदा

ಸಹಸ್ರಶಿರಸ್ಸುಳ್ಳ ಪುರುಷನು, ರುಕ್ಮವರ್ಣನೂ ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತನೂ ಆದವನು—ನಾರಾಯಣನೆಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ಆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಗ ಜಲದಲ್ಲಿ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿದನು।

Verse 4

इमं चोदाहरन्त्यत्र श्लोकं नारायणं प्रति / ब्रह्मस्वरूपिणं देवं जगतः प्रभवाप्ययम्

ಇಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಕುರಿತು ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ—“ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ದೇವನು ಜಗತ್ತಿನ ಉದ್ಭವವೂ ಲಯವೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 5

आपो नारा इति प्रोक्ता नाम्ना पूर्वमिति श्रुतिः / अयनं तस्य ता यस्मात् तेन नारायणः स्मृतः

ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ: ಜಲಗಳು (ಆಪಃ) ಹಿಂದೆ ‘ನಾರಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು; ಅವೇ ಅವನ ಅಯನ—ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ನಿವಾಸ—ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 6

तुल्यं युगसहस्त्रस्य नैशं कालमुपास्य सः / शर्वर्यन्ते प्रकुरुते ब्रह्मत्वं सर्गकारणात्

ಸಹಸ್ರ ಯುಗಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಆ ರಾತ್ರಿಕಾಲವನ್ನು ಕಳೆದ ಬಳಿಕ, ಆ ಮಹಾರಾತ್ರಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರಣನಾಗಿ ಅವನು ಪುನಃ ಬ್ರಹ್ಮತ್ವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 7

ततस्तु सलिले तस्मिन् विज्ञायान्तर्गतां महीम् / अनुमानात् तदुद्धारं कर्तुकामः प्रजापतिः

ಆಮೇಲೆ ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಅಂತರ್ಲೀನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಪ್ರಜಾಪತಿ ಚಿಂತನೆಯ ಅನುಮಾನದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 8

जलक्रीडासु रुचिरं वाराहं रुपमास्थितः / अधृष्यं मनसाप्यन्यैर्वाङ्मयं ब्रह्मसंज्ञितम्

ಜಲಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಸುಂದರವಾದ ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಆದರೂ ಇತರರ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಅಪ್ರಾಪ್ಯ—ವಾಕ್ಸ್ವರూప ಬ್ರಹ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ।

Verse 9

पृथिव्युद्धरणार्थाय प्रविश्य च रसातलम् / दंष्ट्रयाभ्युज्जहारैनामात्माधारो धराधरः

ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಲು ಅವನು ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ದಂಷ್ಟ್ರೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ತಂದನು—ಸರ್ವಾತ್ಮಾಧಾರ, ಲೋಕಧಾರಕ।

Verse 10

दृष्ट्वा दंष्ट्राग्रविन्यस्तां पृथिवीं प्रथितपौरुषम् / अस्तुवञ्जनलोकस्थाः सिद्धा ब्रह्मर्षयो हरिम्

ದಂಷ್ಟ್ರೆಯ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ—ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪರಾಕ್ರಮಿಯನಾದ—ಜನಲೋಕಸ್ಥ ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 11

ऋषय ऊचुः नमस्ते देवदेवाय ब्रह्मणे परमेष्ठिने / पुरुषाय पुराणाय शाश्वताय जयाय च

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ದೇವದೇವ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮೇಶ್ವರನೇ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಆದಿಪುರುಷ, ಪುರಾತನ, ಶಾಶ್ವತ ಹಾಗೂ ಜಯಸ್ವರೂಪನೇ ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 12

नमः स्वयंभुवे तुभ्यं स्त्रष्ट्रे सर्वार्थवेदिने / नमो हिरण्यगर्भाय वेधसे परमात्मने

ಸ್ವಯಂಭೂ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಸರ್ವಾರ್ಥವೇದಿ ನಿಮಗೆ ನಮಃ; ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭ, ವೇಧಸ್ ಹಾಗೂ ಪರಮಾತ್ಮನೆ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 13

नमस्ते वासुदेवाय विष्णवे विश्वयोनये / नारायणाय देवाय देवानां हितकारिणे

ವಾಸುದೇವ, ವಿಷ್ಣು—ವಿಶ್ವಯೋನಿ—ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಾರಾಯಣ ದೇವ, ದೇವರ ಹಿತಕಾರಿಯೇ ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 14

नमो ऽस्तु ते चतुर्वक्त्रे शार्ङ्गचक्रासिधारिणे / सर्वभूतात्मभूताय कूटस्थाय नमो नमः

ಚತುರ್ಮುಖನೇ, ಶಾರ್ಙ್ಗಧನು, ಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಖಡ್ಗ ಧಾರಿಯೇ ನಿಮಗೆ ನಮಃ; ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಕೂಟಸ್ಥ ಅವಿಕಾರಿಯೇ ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 15

नमो वेदरहस्याय नमस्ते वेदयोनये / नमो बुद्धाय शुद्धाय नमस्ते ज्ञानरूपिणे

ವೇದರಹಸ್ಯಸ್ವರೂಪನೇ ನಿಮಗೆ ನಮಃ, ವೇದಯೋನಿಯೇ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಬುದ್ಧ (ಪ್ರಬುದ್ಧ) ಹಾಗೂ ಶುದ್ಧನೇ ನಿಮಗೆ ನಮಃ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನೇ ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 16

नमो ऽस्त्वानन्दरूपाय साक्षिणे जगतां नमः / अनन्तायाप्रमेयाय कार्याय करणाय च

ಆನಂದಸ್ವರೂಪನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಸಾಕ್ಷಿಗೆ ನಮಃ. ಅನಂತ, ಅಪ್ರಮೇಯ—ಕಾರ್ಯವೂ ಕಾರಣವೂ ಆದ ನಿನಗೆ ನಮಃ.

Verse 17

नमस्ते पञ्चबूताय पञ्चभूतात्मने नमः / नमो मूलप्रकृतये मायारूपाय ते नमः

ಪಂಚಮಹಾಭೂತಸ್ವರೂಪನೇ ನಿನಗೆ ನಮಃ; ಪಂಚಭೂತಗಳ ಅಂತರಾತ್ಮನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಃ. ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮಾಯಾರೂಪನೇ ನಿನಗೆ ನಮಃ.

Verse 18

नमो ऽस्तु ते वराहाय नमस्ते मत्स्यरूपिणे / नमो योगाधिगम्याय नमः सकर्षणाय ते

ವರಾಹಸ್ವರೂಪನೇ ನಿನಗೆ ನಮಃ; ಮತ್ಸ್ಯರೂಪಿಣಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಯೋಗದಿಂದ ಅಧಿಗಮ್ಯನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಃ; ಹೇ ಸಂಕರ್ಷಣ, ನಿನಗೆ ನಮಃ.

Verse 19

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं त्रिधाम्ने दिव्यतेजसे / नमः सिद्धाय पूज्याय गुणत्रयविभाविने

ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಸ್ವರೂಪನೇ ನಿನಗೆ ನಮಃ; ತ್ರಿಧಾಮಾಧಿಪತಿ, ದಿವ್ಯತೇಜಸ್ವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸಿದ್ಧ, ಪೂಜ್ಯ, ತ್ರಿಗುಣವಿಭಾವಕನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಃ.

Verse 20

तमो ऽस्त्वादित्यवर्णाय नमस्ते पद्मयोनये / नमो ऽमूर्ताय मूर्ताय माधवाय नमो नमः

ಆದಿತ್ಯವರ್ಣನೇ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸು ದೂರವಾಗಲಿ; ಪದ್ಮಯೋನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಮೂರ್ತವೂ ಮೂರ್ತವೂ ಆದ ಮಾಧವನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಃ.

Verse 21

त्वयैव सृष्टमखिलं त्वय्येव लयमेष्यति / पालयैतज्जगत् सर्वं त्राता त्वं शरणं गति

ಹೇ ಪ್ರಭು! ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ; ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಲಯವಾಗುವುದು. ಈ ಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲ ರಕ್ಷಿಸು; ನೀನೇ ತ್ರಾತ, ಶರಣು, ಪರಮಗತಿ.

Verse 22

इत्थं स भगवान् विष्णुः सनकाद्यैरभिष्टुतः / प्रसादमकरोत् तेषां वराहवपुरीश्वरः

ಈ ರೀತಿ ಸನಕಾದಿ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು—ವರಾಹವಪುರಿಯ ಈಶ್ವರ—ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 23

ततः संस्थानमानीय पृथिवीं पृथिवीपतिः / मुमोच रूपं मनसा धारयित्वा प्रिजापतिः

ನಂತರ ಭೂಪತಿ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಂದು, ಆ ರೂಪವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಅವಳನ್ನು ಸ್ಥಿರ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 24

तस्योपरि जलौघस्य महती नौरिव स्थिता / विततत्वाच्च देहस्य न मही याति संप्लवम्

ಆ ಭಾರೀ ಜಲಪ್ರವಾಹದ ಮೇಲಾಗಿ ಮಹಾ ಭೂಮಿ ವಿಶಾಲ ನೌಕೆಯಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು; ಅವನ ದೇಹವು ವ್ಯಾಪಕ ಆಧಾರವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಪ್ರಳಯಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 25

पृथिवीं तु समीकृत्य पृथिव्यां सो ऽचिनोद् गिरीन् / प्राक्सर्गदग्धानखिलांस्ततः सर्गे ऽदधन्मनः

ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸಮಮಾಡಿ ಯಥಾವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ತಂದು, ಅವನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದನು. ನಂತರ ಪೂರ್ವಸೃಷ್ಟಿಯ ದಹನದಿಂದ ಕರಕಲಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿ, ಪುನಃ ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿದನು.