Adhyaya 28

Verse 1

इती श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे सप्तविंशो ऽध्यायः व्यास उवाच तिष्ये मायामसूयां च वधं चैव तपस्विनाम् / साधयन्ति नरा नित्यं तमसा व्याकुलीकृताः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ತ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಪೂರ್ವವಿಭಾಗದ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ತಿಷ್ಯ (ಕಲಿ) ಯುಗದಲ್ಲಿ ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾದ ಜನರು ನಿತ್ಯವೂ ಕಪಟ-ಮಾಯೆ, ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ತಪಸ್ವಿಗಳ ವಧವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 2

कलौ प्रमारको रोगः सततं क्षुद् भयं तथा / अनावृष्टिभयं घोरं देशानां च विपर्ययः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಘಾತಕ ರೋಗಗಳು ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತವೆ; ಸದಾ ಹಸಿವಿನ ಭಯ ಇರುತ್ತದೆ, ಭೀಕರ ಅನಾವೃಷ್ಟಿಯ ಭಯವೂ ಇರುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 3

अधार्मिका अनाचारा महाकोपाल्पचेतसः / अनृतं वदन्ति ते लुब्धास्तिष्ये जाताः सुदुः प्रजाः

ತಿಷ್ಯ (ಕಲಿ) ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅಧಾರ್ಮಿಕರು, ಆಚಾರಹೀನರು, ಮಹಾಕ್ರೋಧಿಗಳು, ಅಲ್ಪಚೇತನರು; ಲೋಭದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಅವರು ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 4

दुरिष्टैर्दुरधीतैश्च दुराचारैर्दुरागमैः / विप्राणां कर्मदोषैश्च प्रजानां जायते भयम्

ದುಷ್ಟ ಯಾಗಗಳು, ಕುಅಧ್ಯಯನ, ದುರಾಚಾರ ಮತ್ತು ವಿಪರೀತ ಆಗಮಗಳಿಂದ—ಮತ್ತು ವಿಪ್ರರ ಕರ್ಮದೋಷಗಳಿಂದ—ಪ್ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಭಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 5

नाधीयते कलौ वेदान् न यजन्ति द्विजातयः / यजन्त्यन्यायतो वेदान् पठन्ते चाल्पबुद्धयः

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳ ಯಥಾವಿಧಿ ಅಧ್ಯಯನವಾಗದು, ದ್ವಿಜರು ಯಾಗ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರು ವೇದಪಠಣ ಮಾಡಿದರೂ ವಿಧಿವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಅನ್ಯಾಯದಿಂದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

शूद्राणां मन्त्रयौनैश्च संबन्धो ब्राह्मणैः सह / भविष्यति कलौ तस्मिञ् शयनासनभोजनैः

ಆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರರಿಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಕರ್ಮಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಹಾಗೂ ಯೌನಸಂಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕವೂ ಸಂಪರ್ಕ ಉಂಟಾಗುವುದು; ಶಯನ, ಆಸನ, ಭೋಜನಗಳನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವರು।

Verse 7

राजानः सूद्रभूयिष्ठा ब्राह्मणान् बाधयन्ति च / भ्रूणहत्या वीरहत्या प्रजायेते नरेश्वर

ಹೇ ನರೇಶ್ವರ! ರಾಜರು ಶೂದ್ರಸಮಾನ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕಾಡುವರು; ಆ ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ವೀರಹತ್ಯೆ ಎಂಬ ಪಾಪಗಳು ಹುಟ್ಟುವವು।

Verse 8

स्नानं होमं जपं दानं देवतानां तथार्ऽचनम् / अन्यानि चैव कर्माणि न कुर्वन्ति द्विजातयः

ಸ್ನಾನ, ಹೋಮ, ಜಪ, ದಾನ, ದೇವತಾರ್ಚನೆ—ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿನಿಯತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು—ದ್ವಿಜರು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 9

विनिन्दन्ति महादेवं ब्राह्मणान् पुरुषोत्तमम् / आम्नायधर्मशास्त्राणि पुराणानि कलौ युगे

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಮಹಾದೇವನನ್ನೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ, ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನೂ ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಆಮ್ನಾಯ ಪರಂಪರೆ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳು, ಪುರಾಣಗಳನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

कुर्वन्त्यवेददृष्टानि कर्माणि विविधानि तु / स्वधर्मे ऽभिरुचिर्नैव ब्राह्मणानां प्रिजायते

ಅವರು ವೇದಸಮ್ಮತವಲ್ಲದ ನಾನಾವಿಧ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಸ್ವಧರ್ಮದ ಮೇಲೆ ನಿಜವಾದ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 11

कुशीलचर्याः पाषण्डैर्वृथारूपैः समावृताः / बहुयाचनको लोको भविष्यति परस्परम्

ಜನರು ನೀಚಾಚಾರದಿಂದಲೂ ಪಾಷಂಡರ ಖಾಲಿ ವೇಷಗಳಿಂದಲೂ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುವರು; ಲೋಕವು ಪರಸ್ಪರವಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಹಳ ಬೇಡುವದಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 12

अट्टशूला जनपदाः शिवशूलाश्चतुष्पथाः / प्रमदाः केशशूलिन्यो भविष्यन्ति कलौ युगे

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನಪದಗಳು ‘ಅಟ್ಟಶೂಲ’ದಂತೆ ಕಟುವಾದ ನೋವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗುವವು; ಚತುಷ್ಪಥಗಳು ‘ಶಿವಶೂಲ’ದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಕಾಣುವವು; ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕೇಶಶೂಲದಿಂದ ಕಂಗೆಡುವರು।

Verse 13

शुक्लदन्ताजिनाख्याश्च मुण्डाः काषायवाससः / शूद्रा धर्मं चरिष्यन्ति युगान्ते समुपस्थिते

ಯುಗಾಂತ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಶೂದ್ರರು ‘ಧರ್ಮ’ವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವರಾಗುವರು; ಬಿಳಿ ಹಲ್ಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ತಮಗೆ ‘ಅಜಿನಧಾರಿ’ ಎಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಮುಂಡಿತ ಶಿರಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಾಷಾಯ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದವರಾಗಿ ಕಾಣುವರು।

Verse 14

शस्यचौरा भविष्यन्ति तथा चैलाभिमर्षिणः / चौराश्चौरस्य हर्तारो हर्तुर्हर्ता तथापरः

ನಿಂತ ಬೆಳೆ ಕದಿಯುವ ಕಳ್ಳರು ಇರುವರು; ಹಾಗೆಯೇ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವವರೂ ಇರುವರು. ಕಳ್ಳನು ಕಳ್ಳನನ್ನೇ ದೋಚುವನು; ಒಬ್ಬ ದೋಚುಗನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ದೋಚುಗನಿಂದ ದೋಚಲ್ಪಡುವನು—ದೋಚಾಟದ ಮೇಲೆಯೇ ದೋಚಾಟ ನಡೆಯುವುದು.

Verse 15

दुः खप्रचुरताल्पायुर्देहोत्सादः सरोगता / अधर्माभिनिवेशित्वात् तमोवृत्तं कलौ स्मृतम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಅಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುವದರಿಂದ, ಇದನ್ನು ತಮೋವೃತ್ತಿಯ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ದುಃಖದ ಅಧಿಕ್ಯ, ಅಲ್ಪಾಯು, ದೇಹಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಕ ರೋಗ.

Verse 16

काषायिणो ऽथ निर्ग्रन्थास्तथा कापालिकाश्च ये / वेदविक्रयिणश्चान्ये तीर्थविक्रयिणः परे

ಆಗ ಕೇವಲ ಕಾಷಾಯ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳು, ‘ನಿರ್ಗ್ರಂಥ’ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಪಾಲಧಾರಿ ಕಾಪಾಲಿಕರೂ ಇರುವರು. ಕೆಲವರು ವೇದವನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಮಾಡುವರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ತೀರ್ಥವನ್ನು ಮಾರುವರು—ಪವಿತ್ರ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನೇ ವಾಣಿಜ್ಯಗೊಳಿಸುವರು.

Verse 17

आसनस्थान् द्विजान् दृष्ट्वा न चलन्त्यल्पबुद्धयः / ताडयन्ति द्विजेन्द्रांश्च शूद्रा राजोपजीविनः

ಆಸನಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಕಂಡರೂ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವರು ಗೌರವದಿಂದ ಏಳುವುದಿಲ್ಲ; ರಾಜಸೇವೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಶೂದ್ರರು ದ್ವಿಜೇಂದ್ರರನ್ನೂ ಹೊಡೆಯುವರು.

Verse 18

उच्चासनस्थाः शूद्रास्तु द्विजमध्ये परन्तप / ज्ञात्वा न हिंसते राजा कलौ कालबलेन तु

ಹೇ ಪರಂತಪ! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರರೂ ದ್ವಿಜರ ಮಧ್ಯೆ ಉಚ್ಚಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವರು; ಆದರೆ ಇದು ಕಾಲಬಲದ ಪ್ರಭಾವವೆಂದು ತಿಳಿದು ರಾಜನು ಹಿಂಸೆಗೆ ಇಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 19

पुष्पैश्च हसितैश्चैव तथान्यैर्मङ्गलैर्द्विजाः / शूद्रानभ्यर्चयन्त्यल्पश्रुतभग्यबलान्विताः

ಅಲ್ಪಶ್ರುತಿ, ಅಲ್ಪಭಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲ ವಿವೇಕ ಹೊಂದಿದ ಕೆಲ ದ್ವಿಜರು ಪುಷ್ಪ, ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ (ಕಥಿತ) ಮಂಗಳಚೇಷ್ಟೆಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರರನ್ನೂ ಅಭ್ಯರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 20

न प्रेक्षन्ते ऽर्चितांश्चापि शूद्रा द्विजवरान् नृप / सेवावसरमालोक्य द्वारि तिष्ठन्ति च द्विजाः

ಓ ರಾಜನೇ! ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಶೂದ್ರರು ಅವರನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ದ್ವಿಜರು ಸೇವಾವಕಾಶವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 21

वाहनस्थान् समावृत्य शूद्राञ् शूद्रोपजीविनः / सेवन्ते ब्राह्मणास्तत्र स्तुवन्ति स्तुतिभिः कलौ

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರರ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಬದುಕುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಾಹನಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಶೂದ್ರರನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ಚಾಟುಸ್ತುತಿಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳುವರು।

Verse 22

अध्यापयन्ति वै वेदाञ् शूद्राञ् शूद्रोपजीविनः / पठन्ति वैदिकान् मन्त्रान् नास्तिक्यं घोरमाश्रिताः

ಶೂದ್ರರ ಸೇವೆಯಿಂದ ಬದುಕುವವರು ಶೂದ್ರರಿಗೆ ವೇದಗಳನ್ನೂ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಭೀಕರ ನಾಸ್ತಿಕ್ಯವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ವೈದಿಕ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 23

तपोयज्ञफलानां च विक्रेतारो द्विजोत्तमाः / यतयश्च भविष्यन्ति शतशो ऽथ सहस्त्रशः

ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ! ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಫಲಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ ಇರುವರು; ಯತಿಗಳು, ಸನ್ಯಾಸಿಗಳೂ ನೂರಾರು, ಸಹಸ್ರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸುವರು।

Verse 24

नाशयन्ति ह्यधीतानि नाधिगच्छन्ति चानघ / गायन्ति लौकिकैर्गानैर्दैवतानि नराधिप

ಹೇ ಅನಘ! ಅವರು ಅಧ್ಯಯನಿಸಿದುದನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಿ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯರು. ಹೇ ನರಾಧಿಪ! ಅವರು ಲೋಕಿಕ ಗೀತೆಗಳಿಂದಲೇ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

वामपाशुपताचारास्तथा वै पाञ्चरात्रिकाः / भविष्यन्ति कलौ तस्मिन् ब्राह्मणाः क्षत्रियास्तथा

ಆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವಾಮ-ಪಾಶುಪತ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರೂ, ಪಾಂಚರಾತ್ರ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠರಾದವರೂ ಆದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಹಾಗೂ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಉದ್ಭವಿಸುವರು.

Verse 26

ज्ञानकर्मण्युपरते लोके निष्क्रियतां गते / कीटमूषकसर्पाश्च धर्षयिष्यन्ति मानवान्

ಲೋಕವು ಸತ್ಯಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕರ್ಮ ಎರಡನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಾಗ, ಹುಳುಗಳು, ಇಲಿಗಳು, ಹಾವುಗಳೂ ಮಾನವರನ್ನು ಕಾಡಿ ಮಣಿಸುವವು.

Verse 27

कुर्वान्ति चावताराणि ब्राह्मणानां कुलेषु वै / दधीचशापनिर्दग्धाः पुरा दक्षाध्वरे द्विजाः

ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಕುಲಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪುರಾತನದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷನ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಆ ದ್ವಿಜರು ದಧೀಚಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧರಾದರು.

Verse 28

निन्दन्ति च महादेवं तमसाविष्टचेतसः / वृथा धर्मं चरिष्यन्ति कलौ तस्मिन् युगान्तिके

ಆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಯುಗಾಂತ್ಯದ ಸಮೀಪ, ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತಚಿತ್ತರಾದವರು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವರು; ಮತ್ತು ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯನ್ನೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮಾಡುವರು—ಅಂತರಸತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಹೊರಗಿನ ಆಚರಣೆ ಮಾತ್ರ.

Verse 29

ये चान्ये शापनिर्दग्धा गौतमस्य महात्मनः / सर्वे ते च भविष्यन्ति ब्राह्मणाद्याः स्वजातिषु

ಮಹಾತ್ಮ ಗೌತಮನ ಶಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧರಾದ ಇತರ ಎಲ್ಲರೂ ಸಹ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿಯಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಜಾತಿಗಳಲ್ಲೇ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುವರು।

Verse 30

विनिन्दन्ति हृषीकेशं ब्राह्मणान् ब्रह्मवादिनः / वेदबाह्यव्रताचारा दुराचारा वृथाश्रमाः

ಅವರು ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನೂ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ನಿಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ವೇದಬಾಹ್ಯ ವ್ರತಾಚಾರಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ದುರುಚಾರಿಗಳಾಗಿ, ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಆಶ್ರಮಸ್ಥರು—ವ್ಯರ್ಥಾಶ್ರಮರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 31

मोहयन्ति जनान् सर्वान् दर्शयित्वा फलानि च / तमसाविष्टमनसो वैडालवृत्तिकाधमाः

ಫಲಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅವರು ಎಲ್ಲ ಜನರನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಆವೃತ ಮನಸ್ಸಿನ ಆ ಅಧಮರು ಬೆಕ್ಕಿನಂತ ಕಪಟ-ಚೌರ್ಯ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ।

Verse 32

कलौ रुद्रो महादेवो लोकानामीश्वरः परः / न देवता भवेन्नृणां देवतानां च दैवतम्

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ರುದ್ರ—ಮಹಾದೇವ—ಲೋಕಗಳ ಪರಮೇಶ್ವರನು; ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಬೇರೆ ದೇವತೆ ಇಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅವನೇ ಪರಮ ದೈವತ।

Verse 33

करिष्यत्यवताराणि शङ्करो नीललोहितः / श्रौतस्मार्तप्रतिष्ठार्थं भक्तानां हितकाम्यया

ಶ್ರೌತ-ಸ್ಮಾರ್ತ ಪರಂಪರೆಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾರ್ಥವಾಗಿ, ಭಕ್ತರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ, ನೀಲಲೋಹಿತ ಶಂಕರನು ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವನು।

Verse 34

उपदेक्ष्यति तज्ज्ञानं शिष्याणां ब्रह्मसंज्ञितम् / सर्ववेदान्तसारं हि धर्मान् वेदनिदर्शितान्

ಅವನು ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಸಂಜ್ಞಿತವಾದ ಆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವನು—ಅದು ಸಮಸ್ತ ವೇದಾಂತಸಾರ; ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಗಳು ಸೂಚಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಧರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಬೋಧಿಸುವನು।

Verse 35

ये तं विप्रा निषेवन्ते येन केनोपचारतः / विजित्यकलिजान् दोषान् यान्ति ते परमं पदम्

ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಸೇವಾ-ಉಪಚಾರದಿಂದಲಾದರೂ ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಕಲಿಯುಗಜನ್ಯ ದೋಷಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 36

अनायासेन सुमहत् पुण्यमाप्नोति मानवः / अनेकदोषदुष्टस्य कलेरेष महान् गुणः

ಅಲ್ಪ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಮಾನವನು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅನೇಕ ದೋಷಗಳಿಂದ ದೂಷಿತವಾದ ಕಲಿಯುಗಕ್ಕೆ ಇದುವೇ ಮಹಾಗುಣ.

Verse 37

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन प्राप्य माहेश्वरं युगम् / विशेषाद् ब्राह्मणो रुद्रमीशानं शरणं व्रजेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಮಾಹೇಶ್ವರ ಯುಗವನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ರುದ್ರನಾದ ಈಶಾನ ಪ್ರಭುವಿನ ಶರಣು ಹೋಗಬೇಕು।

Verse 38

ये नमन्ति विरूपाक्षमीशानं कृत्तिवाससम् / प्रसन्नचेतसो रुद्रं ते यान्ति परमं पदम्

ಪ್ರಸನ್ನ ಹಾಗೂ ಶಾಂತಚಿತ್ತದಿಂದ ರುದ್ರನಾದ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ, ಈಶಾನ, ಕೃತ್ತಿವಾಸನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವವರು ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 39

यथा रुद्रनमस्कारः सर्वकर्मफलो ध्रुवम् / अन्यदेवनमस्कारान्न तत्फलमवाप्नुयात्

ರುದ್ರನಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ನಮಸ್ಕಾರವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸರ್ವ ಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಇತರ ದೇವರಿಗೆ ಕೇವಲ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೇ ಫಲ ದೊರೆಯದು।

Verse 40

एवंविधे कलियुगे दोषाणामेकशोधनम् / महादेवनमस्कारो ध्यानं दानमिति श्रुतिः

ಇಂತಹ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ದೋಷಗಳ ಏಕಮಾತ್ರ ಶೋಧನೆ—ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಜೊತೆಗೆ ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ದಾನ—ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ।

Verse 41

तस्मादनीश्वरानन्यान् त्यक्त्वा देवं महेश्वरम् / समाश्रयेद् विरूपाक्षं यदीच्छेत् परमं पदम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಜವಾದ ಈಶ್ವರರಲ್ಲದ ಇತರರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪರಮಪದವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗಬೇಕು।

Verse 42

नार्चयन्तीह ये रुद्रं शिवं त्रिदशवन्दितम् / तेषां दानं तपो यज्ञो वृथा जीवितमेव च

ಇಲ್ಲಿ ತ್ರಿದಶರಿಂದ ವಂದಿತನಾದ ರುದ್ರ-ಶಿವನನ್ನು ಅರ್ಚಿಸದವರ ದಾನ, ತಪಸ್ಸು, ಯಜ್ಞ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥ; ಅವರ ಜೀವನವೂ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 43

नमो रुद्राय महते देवदेवाय शूलिने / त्र्यम्बकाय त्रिनेत्राय योगिनां गुरवे नमः

ಮಹಾನ್ ರುದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ದೇವದೇವ, ಶೂಲಧಾರಿ; ತ್ರ್ಯಂಬಕ, ತ್ರಿನೇತ್ರ; ಯೋಗಿಗಳ ಗುರುವಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 44

नमो ऽस्तु वामदेवाय महादेवाय वेधसे / शंभवे स्थाणवे नित्यं शिवाय परमेष्ठिने / नमः शोमाय रुद्राय महाग्रासाय हेतवे

ವಾಮದೇವನಾದ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ, ವಿಧಾತಾ ವೇಧಸಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಂಭು, ಸ್ಥಾಣು, ಶಿವ, ಪರಮೇಷ್ಠಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಪ್ರಣಾಮ. ಸೋಮ, ರುದ್ರ, ಮಹಾಗ್ರಾಸ ಮತ್ತು ಆದಿಕಾರಣ ಹೇತುವಿಗೆ ನಮಃ.

Verse 45

प्रपद्ये ऽहं विरूपाक्षं शरण्यं ब्रह्मचारिणम् / महादेवं महायोगमीशानं चाम्बिकापतिम्

ನಾನು ವಿರೂಪಾಕ್ಷನಾದ—ಶರಣ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯ—ಶರಣು ಹೊಂದುತ್ತೇನೆ; ಅವನೇ ಮಹಾದೇವ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ಈಶಾನ ಮತ್ತು ಅಂಬಿಕಾಪತಿ.

Verse 46

योगिनां योगदातारं योगमायासमावृतम् / योगिनां कुरुमाचार्यं योगिगम्यं पिनाकिनम्

ನಾನು ಪಿನಾಕಿನಾದ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಯೋಗದಾತ, ತನ್ನ ಯೋಗಮಾಯೆಯಿಂದ ಆವೃತ, ಸಾಧನಾಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಗಳ ಆಚಾರ್ಯ, ಯೋಗದಿಂದಲೇ ಗಮ್ಯನು.

Verse 47

संसारतारणं रुद्रं ब्रह्माणं ब्रह्मणो ऽधिपम् / शाश्वतं सर्वगं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

ನಾನು ರುದ್ರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸಂಸಾರದಿಂದ ತಾರಿಸುವವನು; ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಧಿಪತಿಯೂ; ಶಾಶ್ವತ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ವೇದಧರ್ಮಪೋಷಕ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರಿಯ.

Verse 48

कपर्दिनं कालमूर्तिममूर्ति परमेश्वरम् / एकमूर्ति महामूर्ति वेदवेद्यं दिवस्पतिम्

ನಾನು ಕಪರ್ದಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ—ಕಾಲಮೂರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅಮೂರ್ತಿ; ಪರಮೇಶ್ವರ; ಏಕಮೂರ್ತಿಯಾದರೂ ಮಹಾಮೂರ್ತಿ; ವೇದಗಳಿಂದ ವೇದ್ಯ, ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ.

Verse 49

नीलकण्ठं विश्वमूर्ति व्यापिनं विश्वरेतसम् / कालाग्निं कालदहनं कामदं कामनाशनम्

ನೀಲಕಂಠನಾದ, ವಿಶ್ವಮೂರ್ತಿಯಾದ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ, ವಿಶ್ವಬೀಜಸ್ವರೂಪನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕಾಲಾಗ್ನಿ, ಕಾಲದಹನ, ವರಪ್ರದ, ಕಾಮನಾಶಕನಿಗೆ ವಂದನೆ.

Verse 50

नमस्ये गिरिशं देवं चन्द्रावयवभूषणम् / विलोहितं लेलिहानमाहित्यं परमेष्ठिनम् / उग्रं पशुपतिं भीमं भास्करं तमसः परम्

ಚಂದ್ರಭೂಷಿತ ಅಂಗಗಳಿರುವ ಗಿರೀಶ ದೇವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೆಂಪು ವರ್ಣದ, ಜ್ವಲಿಸುವ, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಲೀಲಿಹಾನವಾಗಿ ನುಂಗುವಂತೆ ತೋರುವ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪರಮೇಷ್ಠಿಗೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಉಗ್ರ-ಭೀಮ ಪಶುಪತಿಗೆ, ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿಗೆ, ತಮಸ್ಸು (ಅಜ್ಞಾನ) ಮೀರಿದವನಿಗೆ ವಂದನೆ.

Verse 51

इत्येतल्लक्षणं प्रोक्तं युगानां वै समासतः / अतीतानागतानां वै यावन्मन्वन्तरक्षयः

ಹೀಗೆ ಯುಗಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ಹಿಂದಿನವು ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನವು—ಮನ್ವಂತರದ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ.

Verse 52

मन्वन्तरेण चैकेन सर्वाण्येवान्तराणि वै / व्याख्यातानि न संदेहः कल्पः कल्पेन चैव हि

ಒಂದು ಮನ್ವಂತರವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರೆ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಮಧ್ಯಚಕ್ರಗಳೂ ವಿವರಿಸಿದಂತೇ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಕಲ್ಪವನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಇತರ ಕಲ್ಪಗಳೂ ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ರಮ ಒಂದೇ.

Verse 53

मन्वन्तरेषु सर्वेषु अतीतानागतेषु वै / तुल्याभिमानिनः सर्वे नामरूपैर्भवन्त्युत

ಎಲ್ಲಾ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ—ಹಿಂದಿನವು ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನವು—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಮಾನರು; ಅವರು ನಾಮರೂಪಗಳ ಮೂಲಕ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 54

एवमुक्तो भगवता किरीटी श्वेतवाहनः / बभार परमां भक्तिमीशाने ऽव्यभिचारिणीम्

ಭಗವಾನನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಕಿರೀಟಧಾರಿ ಶ್ವೇತವಾಹನನು ಈಶಾನನಲ್ಲಿ ಪರಮ, ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿಣೀ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದನು।

Verse 55

नमश्चकार तमृषिं कृष्णद्वैपायनं प्रभुम् / सर्वज्ञं सर्वकर्तारं स्क्षाद् विष्णुं व्यवस्थितम्

ಅವನು ಆ ಋಷಿ ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ ಪ್ರಭು (ವ್ಯಾಸ)ರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು—ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸರ್ವಕರ್ತೃ, ಸాక్షಾತ್ ವಿಷ್ಣುಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನು।

Verse 56

तमुवाच पुनर्व्यासः पाथं परपुरञ्जयम् / कराभ्यां सुशुभाभ्यां च संस्पृश्य प्रणतं मुनिः

ಆಮೇಲೆ ಮುನಿ ವ್ಯಾಸನು ನಮ್ರನಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಪರಪುರಂಜಯ ಪಾಥನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು; ತನ್ನ ಎರಡು ಸುಂದರ ಕೈಗಳಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 57

धन्यो ऽस्यनुगृहीतो ऽसि त्वादृशो ऽन्यो न विद्यते / त्रैलोक्ये शङ्करे नूनं भक्तः परपुरञ्जय

ನೀನು ಧನ್ಯನು, ನಿನಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರೆತಿದೆ; ನಿನ್ನಂತಹ ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಇಲ್ಲ. ಓ ಪರಪುರಂಜಯ, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಂಕರಭಕ್ತನು।

Verse 58

दृष्टवानसि तं देवं विश्वाक्षं विश्वतोमुखम् / प्रत्यक्षमेव सर्वेशं रुद्रं सर्वजगद्गुरुम्

ನೀನು ಆ ದೇವನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ—ವಿಶ್ವವೇ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಮುಖಗಳಿರುವವನನ್ನು—ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಸರ್ವೇಶ್ವರ ರುದ್ರನನ್ನು, ಸಮಸ್ತ ಜಗದ್ಗುರುವನ್ನು।

Verse 59

ज्ञानं तदैश्वरं दिव्यं यथावद् विदितं त्वया / स्वयमेव हृषीकेशः प्रीत्योवाच सनातनः

ಆ ದಿವ್ಯವಾದ ಐಶ್ವರ್ಯಮಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಆಗ ಸನಾತನ ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರೀತಿ-ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 60

गच्छ गच्छ स्वकं स्थानं न शोकं कर्तुमर्हसि / व्रजस्व परया भक्त्या शरण्यं शरणं शिवम्

ಹೋಗು—ಹೋಗು, ನಿನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮರಳು; ಶೋಕಿಸುವುದು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವನ ಶರಣಾಗು—ಅವನೇ ಶರಣಾಗತರ ಶರಣ್ಯನು.

Verse 61

एवमुक्त्वा स भगवाननुगृह्यार्जुनं प्रभुः / जगाम शङ्करपुरीं समाराधयितुं भवम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಪ್ರಭುವಾದ ಭಗವಂತನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ, ಭವ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಆರಾಧಿಸಲು ಶಂಕರಪುರಿಗೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 62

पाण्डवेयो ऽपि तद् वाक्यात् संप्राप्य शरणं शिवम् / संत्यज्य सर्वकर्माणि तद्भक्तिपरमो ऽभवत्

ಪಾಂಡವೇಯನೂ ಆ ವಚನಗಳಂತೆ ಶಿವನ ಶರಣನ್ನು ಪಡೆದನು; ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅವನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಮಪರಾಯಣನಾದನು.

Verse 63

नार्जुनेन समः शंभोर्भक्त्या भूतो भविष्यति / मुक्त्वा सत्यवतीसूनुं कृष्णं वा देवकीसुतम्

ಶಂಭುವಿನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಸಮನಾದವನು ಯಾರೂ ಆಗಿಲ್ಲ, ಆಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ—ಸತ್ಯವತೀಸೂನು (ವ್ಯಾಸ) ಅಥವಾ ದೇವಕೀಸುತ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ.

Verse 64

तस्मै भगवते नित्यं नमः सत्याय धीमते / पाराशर्याय मुनये व्यासायामिततेजसे

ಆ ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ, ಪರಮ ಧೀಮಂತನಾದ ಪಾರಾಶರ್ಯ ಮುನಿ—ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ವೇದವ್ಯಾಸ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಾವು ನಿತ್ಯ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 65

कृष्णद्वैपायनः साक्षाद् विष्णुरेव सनातनः / को ह्यन्यस्तत्त्वतो रुद्रं वेत्ति तं परमेश्वरम्

ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ (ವ್ಯಾಸ) ಸాక్షಾತ್ ಸನಾತನ ವಿಷ್ಣುವೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರನಾದ ರುದ್ರನನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ಇನ್ನಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು?

Verse 66

नमः कुरुध्वं तमृषिं कृष्णं सत्यवतीसुतम् / पाराशर्यं महात्मानं योगिनं विष्णुमव्ययम्

ಆ ಋಷಿ ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನನಿಗೆ—ಸತ್ಯವತೀಸುತ, ಪಾರಾಶರ್ಯ—ಮಹಾತ್ಮ ಯೋಗಿ, ಅವ್ಯಯ ವಿಷ್ಣು (ಅವತಾರ)ಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿರಿ।

Verse 67

एवमुक्तास्तु मुनयः सर्व एव समीहिताः / प्रेणेमुस्तं महात्मानं व्यासं सत्यवतीसुतम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಸತ್ಯವತೀಸುತ ವ್ಯಾಸನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು।