Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीकूर्मपूराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे चतुर्विशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रविश्य मेरुशिखरं कैलासं कनकप्रभम् / रराम भगवान् सोमः केशवेन महेश्वरः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಕೂರ್ಮಪುರಾಣದ ಷಟ್ಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಂಚವಿಂಶ ಅಧ್ಯಾಯ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಮೇರುಶಿಖರದ ಕನಕಪ್ರಭ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಭಗವಾನ್ ಸೋಮಸ್ವರೂಪ ಮಹೇಶ್ವರನು ಕೇಶವನೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸಿದನು.

Verse 2

अपश्यंस्तं महात्मानं कैलासगिरिवासिनः / पूजयाञ्चक्रिरे कृष्णं देवदेवमथाच्युतम्

ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಕಂಡ ಕೈಲಾಸಗಿರಿವಾಸಿಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು—ದೇವದೇವನಾದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು—ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 3

चतुर्बाहुमुदाराङ्गं कालमेघसमप्रभम् / किरीटिनं शार्ङ्गपाणि श्रीवत्साङ्कितवक्षसम्

ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳಿರುವ, ಉದಾರ ಅಂಗಗಳಿರುವ, ಕಾಳಮೇಘಸಮ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ—ಕಿರೀಟಧಾರಿ, ಶಾರ್ಙ್ಗಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದ, ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀವತ್ಸಚಿಹ್ನವಿರುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು.

Verse 4

दीर्घबाहुं विशालाक्षं पीतवाससमच्युतम् / दधानमुरसा मालां वैजयन्तीमनुत्तमाम्

ದೀರ್ಘಬಾಹು, ವಿಶಾಲಾಕ್ಷ, ಪೀತವಸ್ತ್ರಧಾರಿ ಅಚ್ಯುತನು—ತನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಅನುತ್ತಮ ವೈಜಯಂತೀ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು.

Verse 5

भ्राजमानं श्रिया दिव्यं युवानमतिकोमलम् / पद्माङ्घ्रिनयनं चारु सुस्मितं सुगतिप्रदम्

ದಿವ್ಯಶ್ರೀಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ಅತಿಕೋಮಲ ಯುವನು—ಪದ್ಮಪಾದ ಮತ್ತು ಪದ್ಮನಯನ ಹೊಂದಿದವನು; ಮನೋಹರ, ಮೃದುಸ್ಮಿತ, ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸುಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು.

Verse 6

कदाचित् तत्र लीलार्थं देवकीनन्दवर्धनः / भ्राजमानः श्रीया कृष्णश्चचार गिरिकन्दरे

ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಲೀಲಾರ್ಥವಾಗಿ, ದೇವಕಿಯ ಆನಂದವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವ, ಶುಭಶ್ರೀಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಗಿರಿಕಂದರದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಿದನು।

Verse 7

गन्धर्वाप्सरसां मुख्या नागकन्याश्च कृत्स्नशः / सिद्धा यक्षाश्च गन्धर्वास्तत्र तत्र जगन्मयम्

ಗಂಧರ್ವ-ಅಪ್ಸರಸರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖರು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ನಾಗಕನ್ಯೆಯರು; ಸಿದ್ಧರು, ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು—ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಜಗನ್ಮಯ ಸ್ವರೂಪದಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 8

दृष्ट्वाश्चर्यं परं गत्वा हर्षादुत्फुल्लोचनाः / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि महात्मनः

ಆ ಪರಮ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವರ್ಷವನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು।

Verse 9

गन्धर्वकन्यका दिव्यास्तद्वदप्सरसां वराः / दृष्ट्वा चकमिरे कृष्णं स्त्रस्तवस्त्रविभूषणाः

ದಿವ್ಯ ಗಂಧರ್ವಕನ್ಯೆಯರು ಹಾಗೂ ಅಪ್ಸರಸರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠೆಯರು—ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ ಕಾಮಮೋಹಿತರಾದರು; ಅವರ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳು ಸರಿದು ಸಡಿಲವಾದವು।

Verse 10

काश्चिद् गायन्ति विविधां गीतिं गीतविशारदाः / संप्रेक्ष्य देवकीसूनुं सुन्दर्यः काममोहिताः

ಕೆಲವು ಸುಂದರಿಯರು—ಗೀತದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರು—ವಿವಿಧ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು; ದೇವಕೀಸೂನುವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಕಾಮಮೋಹಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು।

Verse 11

काश्चिद्विलासबहुला नृत्यन्ति स्म तदग्रतः / संप्रेक्ष्य संस्थिताः काश्चित् पपुस्तद्वदनामृतम्

ಕೆಲವರು ಲಲಿತವಿಲಾಸದಿಂದ ತುಂಬಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಿ ನೋಡಿ ಅವರ ಮುಖಾಮೃತವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದರು।

Verse 12

काश्चिद् भूषणवर्याणि स्वाङ्गादादाय सादरम् / भूषयाञ्चक्रिरे कृष्णं कामिन्यो लोकभूषणम्

ಕೆಲವು ಕಾಮಿನಿಯರು ತಮ್ಮ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಸಾದರವಾಗಿ ತೆಗೆದು, ಲೋಕಭೂಷಣನಾದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರು।

Verse 13

काश्चिद् भूषणवर्याणि समादाय तदङ्गतः / स्वात्मानं बूषयामासुः स्वात्मगैरपि माधवम्

ಕೆಲವರು ಅವರ ಅಂಗದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಭರಣಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಮ್ಮನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡರು; ಹಾಗೆಯೇ ತಮ್ಮದೇ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಮಾಧವನನ್ನೂ ಅಲಂಕರಿಸಿದರು।

Verse 14

काश्चिदागत्य कृष्णस्य समीपं काममोहिताः / चुचुम्बुर्वदनाम्भोजं हरेर्मुग्धमृगेक्षणाः

ಕೆಲವು ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕಾಮಮೋಹಿತರಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಮೃಗನೇತ್ರೆಯಾದ ಮುಗ್ಧರು ಹರಿಯ ಕಮಲಮುಖವನ್ನು ಚುಂಬಿಸಿದರು।

Verse 15

प्रगृह्य काश्चिद् गोविन्दं करेण भवनं स्वकम् / प्रापयामासुर्लोकादिं मायया तस्य मोहिताः

ಕೆಲವರು ಗೋವಿಂದನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು; ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಲೋಕಾದಿಪತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮವರಲ್ಲೊಬ್ಬನಂತೆ ಭಾವಿಸಿದರು।

Verse 16

तासां स भगवान् कृष्णः कामान् कमललोचनः / बहूनि कृत्वा रूपाणि पूरयामास लीलया

ಕಮಲನಯನನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಅವರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದನು।

Verse 17

एवं वै सुचिरं कालं देवदेवपुरे हरिः / रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

ಹೀಗೆ ಬಹುಕಾಲ ದೇವದೇವಪುರದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ನಾರಾಯಣನಾದ ಹರಿಯು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಲೀಲೆಯಿಂದ ವಿಹರಿಸಿದನು।

Verse 18

गते बहुतिथे काले द्वारवत्यां निवासिनः / बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

ಬಹುಕಾಲ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ದ್ವಾರವತಿಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಗೋವಿಂದನ ವಿರಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಭೀತರಾದರು।

Verse 19

ततः सुपर्णो बलवान् पूर्वमेव विसजितः / कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

ಆಗ ಮೊದಲೇ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಲಿಷ್ಠ ಸುಪರ್ಣ (ಗರುಡ) ಹಿಮವಂತ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ಕೃಷ್ಣನು ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು।

Verse 20

अदृष्ट्वा तत्र गोविन्दं प्रणम्य शिरसा मुनिम् / आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

ಅಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಕಾಣದೆ ಉಪಮನ್ಯು ಮುನಿಗೆ ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ದ್ವಾರವತಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 21

तदन्तरे महादैत्या राक्षसाश्चातिभीषणाः / आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠ ದೈತ್ಯರೂ ಅತಿಭೀಕರ ರಾಕ್ಷಸರೂ ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಬಂದು ನಗರವನ್ನು ಭೀತಿಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 22

स तान् सुपर्णो बलवान् कृष्णतुल्यपराक्रमः / हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

ಆಗ ಬಲಿಷ್ಠ ಸುಪರ್ಣನು—ಕೃಷ್ಣನ ಸಮಾನ ಪರಾಕ್ರಮವಂತನು—ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಆ ಶುಭ ನಗರಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 23

एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः / दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಋಷಿ ನಾರದನು—ಕೈಲಾಸ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು—ದ್ವಾರವತಿ (ದ್ವಾರಕಾ) ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 24

तं दृष्ट्वा नारदमृषिं सर्वे तत्र निवासिनः / प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

ನಾರದ ಋಷಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ನಿವಾಸಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: “ಹೇ ನಾರಾಯಣ, ನಮ್ಮ ನಾಥ! ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ಈಗ ಎಲ್ಲಿರುವನು?”

Verse 25

स तानुवाच भगवान् कैलसशिखरे हरिः / रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

ಆಗ ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು ಹೇಳಿದರು: “ಕೈಲಾಸ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಇಂದು ಮಹಾಯೋಗಿ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆನು।”

Verse 26

तस्योपश्रुत्य वचनं सुपर्णः पततां वरः / जगामाकाशगो विप्राः कैलासं गिरिमुत्तमम्

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸುಪರ್ಣ ಗರುಡನು—ಹಾರುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು—ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ಉತ್ತಮ ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 27

ददर्श देवकीसूनुं भवने रत्नमण्डिते / वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

ಅವನು ದೇವಕೀಸೂನುವನ್ನು ಕಂಡನು—ರತ್ನಮಂಡಿತ ಭವನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದ ಗೋವಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು, ದೇವರುಗಳೂ ದೇವಾಧಿದೇವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ।

Verse 28

उपास्यमानममरैर्दिव्यस्त्रीभिः समन्ततः / महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

ಅವನು ಅಮರರಿಂದ ಉಪಾಸಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು; ಸುತ್ತಲೂ ದಿವ್ಯಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಮಹಾದೇವನ ಗಣಗಳು—ಸಿದ್ಧರು ಮತ್ತು ಯೋಗಿಗಳು—ಅವನನ್ನು ವಲಯಗೊಳಿಸಿದ್ದರು।

Verse 29

प्रणम्य दण्डवद् भूमौ सुपर्णः शङ्करं शिवम् / निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಸುಪರ್ಣ ಗರುಡನು ಶಂಕರ ಶಿವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ದ್ವಾರಕಾ ಪುರಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದನು।

Verse 30

ततः प्रणम्य शिरसा शङ्करं नीललोहितम् / आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

ನಂತರ ನೀಲಲೋಹಿತನಾದ ಶಂಕರನಿಗೆ ಶಿರಸಾ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಕೃಷ್ಣನು ನಗರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು; ಹರಿಯಿಂದ ಅನುಜ್ಞೆ ಪಡೆದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಅವನು ಬಂದನು।

Verse 31

आरुह्य कश्यपसुतं स्त्रीगणैरभिपूजितः / वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

ಕಶ್ಯಪಸುತ್ತನ ಮೇಲೆ ಆರೋಹಿಸಿದ ಮಧುಸೂದನನನ್ನು ದೇವಾಂಗನರ ಸಮೂಹವು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿತು; ಅಮೃತಸ್ವಾದದ ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಿತು।

Verse 32

वीक्ष्य यान्तममित्रघ्नं गन्धर्वाप्सरसां वराः / अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

ಅಮಿತ್ರಘ್ನನು ಹೊರಟುದನ್ನು ನೋಡಿ ಗಂಧರ್ವ-ಅಪ್ಸರೆಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು—ಅವನು ಮಹಾಯೋಗಿ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ।

Verse 33

विसर्जयित्वा विश्वात्मा सर्वा एवाङ्गना हरिः / ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮ ಹರಿ—ಗೋವಿಂದ—ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದಿವ್ಯ ದ್ವಾರವತೀ ಪುರಿಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 34

गते मुररिपौ नैव कामिन्यो मुनिपुङ्गवाः / निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

ಮುರರಿಪು ಹೊರಟ ಬಳಿಕ ಕಾಮಿನಿಯರೂ ಅಲ್ಲ, ಮುನಿಪುಂಗವರೂ ಅಲ್ಲ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿಲ್ಲ; ಚಂದ್ರರಹಿತ ರಾತ್ರಿಯಂತೆ, ಅವನಿಲ್ಲದೆ ಯಾರೂ ಕಂಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 35

श्रुत्वा पौरजनास्तूर्णं कृष्णागमनमुत्तमम् / मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

ಕೃಷ್ಣನ ಪರಮ ಮಂಗಳಕರ ಆಗಮನದ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪಟ್ಟಣವಾಸಿಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಶುಭವಾದ ದಿವ್ಯ ದ್ವಾರವತೀ ಪುರಿಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರು।

Verse 36

पताकाभिर्विशालाभिर्ध्वजै रत्नपरिष्कृतैः / लाजादिभिः पुरीं रम्यां भूषयाञ्चक्रिरे तदा

ಆಗ ಅವರು ವಿಶಾಲ ಪತಾಕೆಗಳು, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಧ್ವಜಗಳು ಹಾಗೂ ಲಾಜಾ ಮೊದಲಾದ ಮಂಗಳದ್ರವ್ಯಗಳಿಂದ ಆ ರಮ್ಯ ಪುರಿಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದರು।

Verse 37

अवादयन्त विविधान् वादित्रान् मधुरस्वनान् / शङ्खान् सहस्त्रशो दध्मुर्वोणावादान् वितेनिरे

ಅವರು ಮಧುರಸ್ವರದ ವಿವಿಧ ವಾದ್ಯಗಳನ್ನು ನಾದಿಸಿದರು; ಸಾವಿರಾರು ಶಂಖಗಳನ್ನು ಊದಿದರು, ಹಾಗೂ ವೀಣಾವಾದನವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು।

Verse 38

प्रविष्टमात्रे गोविन्दे पुरीं द्वारवतीं शुभाम् / अगायन् मधुरं गानं स्त्रियो यौवनशालिनः

ಗೋವಿಂದನು ಶುಭವಾದ ದ್ವಾರವತೀ ಪುರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ಯೌವನಶಾಲಿನಿಯರಾದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಧುರ ಗಾನವನ್ನು ಹಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 39

दृष्ट्वा ननृतुरीशानं स्थिताः प्रासादमूर्धसु / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि वसुदेवसुतोपरि

ಈಶಾನನನ್ನು ಕಂಡು, ಪ್ರಾಸಾದಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತವರು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದರು; ವಸುದೇವಸುತ್ತನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವರ್ಷವನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು।

Verse 40

प्रविश्य भवनं कृष्ण आशीर्वादाभिवर्धितः / वरासने महायोगी भाति देवीभिरन्वितः

ಭವನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಅಭಿವರ್ಧಿತನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವಿಯರಿಂದ ಅನ್ವಿತನಾಗಿ, ಮಹಾಯೋಗಿಯಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಾಸನದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 41

सुरम्ये मण्डपे शुभ्रे शङ्खाद्यैः परिवारितः / आत्मजैरभितो मुख्यैः स्त्रीसहस्त्रैश्च संवृतः

ಸುರಮ್ಯವಾದ ಶುಭ್ರ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ, ಶಂಖಾದಿ ಪ್ರಮುಖ ಪರಿಷದರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು, ತನ್ನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರರಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಸಹಸ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದಲೂ ತುಂಬಿದ್ದನು।

Verse 42

तत्रासनवरे रम्ये जाम्बवत्या सहाच्युतः / भ्राजते मालया देवो यथा देव्या समन्वितः

ಅಲ್ಲಿ ರಮ್ಯವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಚ್ಯುತನು ಆಸೀನನಾದನು; ಮಾಲೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದ ಪ್ರಭು, ದೇವಿಯೊಡನೆ ಇರುವ ದೇವನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 43

आजग्मुर्देवगन्धर्वा द्रष्टुं लोकादिमव्ययम् / महर्षयः पूर्वजाता मार्कण्डेयादयो द्विजाः

ಲೋಕಗಳ ಆದಿಮೂಲವಾದ ಅವ್ಯಯ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ನೋಡಲು ದೇವಗಂಧರ್ವರು ಬಂದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು—ಮಾರ್ಕಂಡೇಯಾದಿ ದ್ವಿಜರು—ಸಹ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 44

ततः स भगवान् कृष्णो मार्कण्डेयं समागतम् / ननामोत्थाय शिरसा स्वासनं च ददौ हरिः

ಆಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಎದ್ದು ಶಿರಸಾ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು; ಹರಿ ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಿದನು।

Verse 45

संपूज्य तानृषिगणान् प्रणामेन महाभुजः / विसर्जयामास हरिर्दत्त्वा तदभिवाञ्छितान्

ಮಹಾಬಾಹು ಹರಿ ಆ ಋಷಿಗಣರನ್ನು ನಮಸ್ಕಾರದಿಂದ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಅವರು ಬಯಸಿದ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಅವರನ್ನು ವಿದಾಯಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 46

तदा मध्याह्नसमये देवदेवः स्वयं हरिः / स्नात्वा शुक्लाम्बरो भानुमुपतिष्ठत् कृताञ्जलिः

ಆಗ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ಸ್ವಯಂ ಹರಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶ್ವೇತ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಸೂರ್ಯದೇವನ ಮುಂದೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಂತನು।

Verse 47

जजाप जाप्यं विधिवत् प्रेक्षमाणो दिवाकरम् / तर्पयामास देवेशो देवेशो देवान् मुनिगणान् पितॄन्

ದಿವಾಕರನನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಅವನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ನಿಯತ ಜಪವನ್ನು ಜಪಿಸಿದನು; ನಂತರ ದೇವೇಶನು ದೇವರು, ಮುನಿಗಣ ಮತ್ತು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು।

Verse 48

प्रविश्य देवभवनं मार्कण्डेयेन चैव हि / पूजयामास लिङ्गस्थं भूतेशं भूतिभूषणम्

ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನೊಂದಿಗೆ, ಲಿಂಗಸ್ಥನಾದ ಭೂತೇಶನನ್ನು—ಭೂತಿಯೇ ಭೂಷಣವಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು—ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 49

समाप्य नियमं सर्वं नियन्तासौ नृणां स्वयम् / भोजयित्वा मुनिवरं ब्राह्मणानभिपूज्य च

ಎಲ್ಲ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಸಂಯಮಿ ನರಾಧಿಪನು ಸ್ವತಃ ಮುನಿವರನಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದನು।

Verse 50

कृत्वात्मयोगं विप्रेन्द्रा मार्कण्डेयेन चाच्युतः / कथाः पौराणिकीः पुण्याश्चक्रे पुत्रादिभिर्वृतः

ಓ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ, ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮಯೋಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅಚ್ಯುತ ಪ್ರಭು ಪುತ್ರಾದಿಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ ಪುಣ್ಯವಾದ ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 51

अथैतत् सर्वमखिलं दृष्ट्वा कर्म महामुनिः / मार्कण्डेयो हसन् कृष्णं बभाषे मधुरं वचः

ಆಗ ಆ ಸಮಸ್ತ ಕರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಂಡು ಮಹಾಮುನಿ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ನಗುತ್ತಾ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 52

मार्कण्डेय उवाच कः समाराध्यते देवो भवता कर्मभिः शुभैः / ब्रूहि त्वं कर्मभिः पूज्यो योगिनां ध्येय एव च

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ನಿನ್ನ ಶುಭಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಯಾವ ದೇವನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಹೇಳು; ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪೂಜ್ಯನು ಯಾರು, ಯೋಗಿಗಳ ಧ್ಯೇಯವೂ ಯಾರು?

Verse 53

त्वं हि तत् परमं ब्रह्म निर्वाणममलं पदम् / भारावतरणार्थाय जातो वृष्णिकुले प्रभुः

ನೀನೇ ಆ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮ—ನಿರ್ವಾಣಸ್ವರೂಪವಾದ ನಿರ್ಮಲ ಪರಮಪದ. ಓ ಪ್ರಭು, ಭೂಮಿಯ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಲು ನೀನು ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆದೆಯೆ।

Verse 54

तमब्रवीन्महाबाहुः कृष्णो ब्रह्मविदां वरः / शृण्वतामेव पुत्राणां सर्वेषां प्रहसन्निव

ಆಗ ಮಹಾಬಾಹು, ಬ್ರಹ್ಮವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು; ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಪುತ್ರರು ಕೇಳುತ್ತಿರಲು, ಆತನು ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 55

श्रीभगवानुवाच भवता कथितं सर्वं तथ्यमेव न संशयः / तथापि देवमीशानं पूजयामि सनातनम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಸತ್ಯ. ಆದರೂ ನಾನು ಸನಾತನನಾದ ಈಶಾನ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 56

न मे विप्रास्ति कर्तव्यं नानवाप्तं कथञ्चन / पूजयामि तथापीशं जानन्नैतत् परं शिवम्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ನನಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಏನೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ, ಪಡೆಯದದ್ದೂ ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಾನು ಆ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವನೇ ಪರಮ ಶಿವನೆಂದು ತಿಳಿದು।

Verse 57

न वै पश्यन्ति तं देवं मायया मोहिता जनाः / ततो ऽहं स्वात्मनो मूलं ज्ञापयन् पूजयामि तम्

ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಜನರು ಆ ದೇವನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮದ ಮೂಲವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ನಾನು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 58

न च लिङ्गार्चनात् पुण्यं लोकेस्मिन् भीतिनाशनम् / तथा लिङ्गे हितायैषां लोकानां पूजयेच्छिवम्

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿವಲಿಂಗಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯವು ಭಯನಾಶವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 59

यो ऽहं तल्लिङ्गमित्याहुर्वेदवादविदो जनाः / ततो ऽहमात्ममीशानं पूजयाम्यात्मनैव तु

ವೇದವಾದವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ‘ಈ ನಾನು’ವೇ ಆ ಲಿಂಗವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈಶಾನನನ್ನು ನನ್ನ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವಾಗಿ, ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 60

तस्यैव परमा मूर्तिस्तन्मयो ऽहं न संशयः / नावयोर्द्यिते भेदो वेदेष्वेवं विनिश्चयः

ನಾನು ಅವನದೇ ಪರಮ ಮೂರ್ತಿ, ಅವನ ತತ್ತ್ವದಿಂದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜ್ಯೋತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭೇದವಿಲ್ಲ—ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದೆ।

Verse 61

एष देवो महादेवः सदा संसारभीरुभिः / ध्येयः पूज्यश्च वन्द्यश्च ज्ञेयो लिङ्गे महेश्वरः

ಈ ದೇವನೇ ಮಹಾದೇವನು; ಸಂಸಾರಬಂಧದ ಭಯವಿರುವವರು ಅವನನ್ನು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು, ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ವಂದಿಸಬೇಕು. ಲಿಂಗದಲ್ಲೇ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ತಿಳಿದು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು.

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच किं तल्लिङ्गं सुरश्रेष्ठ लिङ्गे संपूज्यते च कः / ब्रूहि कृष्ण विशालाक्ष गहनं ह्येतदुत्तमम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಆ ಲಿಂಗವೇನು? ಲಿಂಗದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ? ಓ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷ ಕೃಷ್ಣನೇ, ಹೇಳು; ಇದು ಪರಮವಾದ ಗಹನ ವಿಷಯ.

Verse 63

अव्यक्तं लिङ्गमित्याहुरानन्दं ज्योतिरक्षरम् / वेदा महेस्वरं देवमाहुर्लिङ्गिनमव्ययम्

ಲಿಂಗವು ಅವ್ಯಕ್ತವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಆನಂದಸ್ವರೂಪವಾದ ಅಕ್ಷಯ ಜ್ಯೋತಿ. ವೇದಗಳು ಮಹೇಶ್ವರ ದೇವನನ್ನು ಲಿಂಗಿ, ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಭು ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 64

पुरा चैकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे / प्रबोधार्थं ब्रह्मणो मे प्रादुर्भूतः स्वयं शिवः

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ಏಕಾರ್ಣವ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದು, ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಲು ಸ್ವಯಂ ಶಿವನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು.

Verse 65

तस्मात् कालात् समारभ्य ब्रह्मा चाहं सदैव हि / पूजयावो महादेवं लोकानां हितकाम्यया

ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನೂ ನಾನೂ ಸದಾ ಲೋಕಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

Verse 66

मार्कण्डेय उवाच कथं लिङ्गमभूत् पूर्वमैश्वरं परमं पदम् / प्रबोधार्थं स्वयं कृष्ण वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಕೃಷ್ಣಾ! ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಲಿಂಗವು ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು, ಅದು ಐಶ್ವರ್ಯದ ಚಿಹ್ನೆಯೂ ಪರಮಪದವೂ? ನಮ್ಮ ಪ್ರಬೋಧಕ್ಕಾಗಿ ನೀನೇ ಈಗ ವಿವರಿಸು।

Verse 67

श्रीभगवानुवाच आसोदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / मध्ये चैकार्णवे तस्मिन् शङ्खचक्रगदाधरः

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಅಂದು ಒಂದೇ ಭಯಂಕರ ಏಕಾರ್ಣವವಿತ್ತು; ಅದು ವಿಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ತಮೋಮಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಒಂದೇ ಮಹಾಸಾಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿ (ಭಗವಾನ್) ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 68

सहस्त्रशीर्षा भूत्वाहं सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात् सहस्त्रबाहुर्युक्तात्मा शयितो ऽहं सनातनः

ನಾನು ಸಹಸ್ರಶಿರಸ್ಸು, ಸಹಸ್ರನೇತ್ರ, ಸಹಸ್ರಪಾದ ಮತ್ತು ಸಹಸ್ರಬಾಹುಗಳ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ—ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಆತ್ಮಸಂಯಮದಿಂದ—ನಾನು ಸನಾತನನು, ಸರ್ವಾಧಾರವಾಗಿ ಶಯನಿಸಿದ್ದೆನು।

Verse 69

एतस्मिन्नन्तरे दूरता पश्यमि ह्यमितप्रभम् / कोटिसूर्यप्रतीकाशं भ्राजमानं श्रियावृतम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾನು ದೂರದಿಂದ ಆ ಅಮಿತಪ್ರಭನನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ—ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನನ್ನು—ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ, ಶ್ರೀ (ದಿವ್ಯ ವೈಭವ)ದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ।

Verse 70

चतुर्वरक्त्रं महायोगं पुरुषं काञ्चनप्रभम् / कृष्णाजिरधरं देवमृग्यजुः सामभिः स्तुतम्

ನಾನು ಆ ದಿವ್ಯ ಪುರುಷನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ—ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಮುಖಗಳ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಕಂಚನಪ್ರಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತ—ಕೃಷ್ಣಾಜಿನಧಾರಿ, ಋಗ್-ಯಜುಃ-ಸಾಮ ವೇದಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು।

Verse 71

निमेषमात्रेण स मां प्राप्तो योगविदां वरः / व्याजहार स्वयं ब्रह्मा स्मयमानो महाद्युतिः

ನಿಮೇಷಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ಯೋಗವಿದರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ಸ್ಮಿತಮುಖನಾದ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 72

कस्त्वं कुतो वा किं चेह तिष्ठसे वह मे प्रभो / अहं कर्ता हि लोकानां स्वयंभूः प्रपितामहः

‘ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ, ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ನಿಂತಿರುವೆ? ಪ್ರಭೋ, ನನ್ನನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಕರ್ತಾ—ಸ್ವಯಂಭೂ, ಪ್ರಪಿತಾಮಹ.’

Verse 73

एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मणाहमुवाच ह / अहं कर्तास्मि लोकानां संहर्ता च पुनः पुनः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ—‘ನಾನು ಲೋಕಗಳ ಕರ್ತನೂ ಹೌದು, ಪುನಃ ಪುನಃ ಸಂಹಾರಕನೂ ಹೌದು.’

Verse 74

एवं विवादे वितते मायया परमेष्ठिनः / प्रबोधार्थं परं लिङ्गं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम्

ಹೀಗೆ ಪರಮೇಷ್ಠಿಯ ಮಾಯೆಯಿಂದ ವಿವಾದವು ವಿಸ್ತರಿಸಿತು. ಅವರನ್ನು ಪ್ರಬೋಧಿಸಲು ಶಿವಸ್ವರೂಪವಾದ ಪರಮ ಲಿಂಗವು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 75

कालानलसमप्रख्यं ज्वालामालासमाकुलम् / क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तमादिमध्यान्तवर्जितम्

ಅದು ಕಾಲಾಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಖರವಾಗಿ, ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಕ್ಷಯ-ವೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಆದಿ-ಮಧ್ಯ-ಅಂತವಿಲ್ಲದಿತ್ತು.

Verse 76

ततो मामाह भगवानधो गच्छ त्वमाशु वै / अन्तमस्य विजानीम ऊर्ध्वं गच्छे ऽहमित्यजः

ಆಗ ಭಗವಂತನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ನೀನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗು; ಇದರ ಅಂತವನ್ನು ತಿಳಿ. ನಾನು—ಅಜ ಬ್ರಹ್ಮ—ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.”

Verse 77

तदाशु समयं कृत्वा गतावूर्ध्वमधश्च द्वौ / पितामहो ऽप्यहं नान्तं ज्ञातवन्तौ समाः शतम्

ಆಮೇಲೆ ತಕ್ಷಣ ಸಮಯವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟರು—ಒಬ್ಬನು ಮೇಲಕ್ಕೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ಕೆಳಕ್ಕೆ. ಆದರೂ ನಾನು ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹನು, ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ಅಂತವನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

Verse 78

ततो विस्मयमापन्नौ भीतौ देवस्य शूलिनः / मायया मोहितौ तस्य ध्यायन्तौ विश्वमीश्वरम्

ಆಗ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವನ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ಆವರಿತರಾದರು. ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ವಿಶ್ವವೇ ಆಗಿರುವ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

Verse 79

प्रोच्चारन्तौ महानादमोङ्कारं परमं पदम् / प्रह्वाञ्जलिपुटोपेतौ शंभुं तुष्टुवतुः परम्

ಅವರು ಮಹಾನಾದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ‘ಓಂ’—ಪರಮ ಪದ—ವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದರು. ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಪರಮ ಶಂಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 80

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः / अनादिमलसंसाररोगवैद्याय शंभवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು— “ಅನಾದಿ ಮಲದಿಂದ ಕಲుషಿತವಾದ ಸಂಸಾರ-ರೋಗಕ್ಕೆ ವೈದ್ಯನಾದ ಶಂಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಾಂತನಾದ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿಯಾದ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.”

Verse 81

प्रलयार्णवसंस्थाय प्रलयोद्भूतिहेतवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ಪ್ರಳಯಾರ್ಣವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಪ್ರಳಯಾನಂತರ ಉದ್ಭವಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ಶಾಂತ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 82

ज्वालामालावृताङ्गाय ज्वलनस्तम्भरूपिणे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಯಿಂದ ಆವೃತ ಅಂಗಗಳಿರುವ, ಅಗ್ನಿಸ್ತಂಭರೂಪಿಯಾದ ಶಾಂತ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 83

आदिमध्यान्तहीनाय स्वबावामलदीप्तये / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ಆದಿ-ಮಧ್ಯ-ಅಂತವಿಲ್ಲದ, ಸ್ವಭಾವದ ನಿರ್ಮಲ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಶಾಂತ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 84

महादेवाय महते ज्योतिषे ऽनन्ततेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ಮಹಾದೇವನಾದ ಮಹತ್ತಾದ ಪರಮಜ್ಯೋತಿಗೆ, ಅನಂತ ತೇಜಸ್ಸಿನವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶಾಂತ ಶಿವನಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 85

प्रधानपुरुषेशाय व्योमरूपाय वेधसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ಪ್ರಧಾನ-ಪುರುಷಗಳ ಈಶ್ವರ, ವ್ಯೋಮಸ್ವರೂಪ ವಿಧಾತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶಾಂತ ಶಿವನಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 86

निर्विकाराय सत्याय नित्यायामलतेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ವಿಕಾರರಹಿತನಾದ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ, ನಿತ್ಯನಾದ, ನಿರ್ಮಲ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಶಾಂತಸ್ವರೂಪ ಶಿವನಿಗೆ, ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಃ।

Verse 87

वेदान्तसाररूपाय कालरूपाय धीमते / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ವೇದಾಂತಸಾರಸ್ವರೂಪನಾದ, ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾದ, ಧೀಮಂತ ತೇಜಸ್ವಿ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಃ; ಶಾಂತಸ್ವರೂಪ, ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 88

एवं संस्तूयमानस्तु व्यक्तो भूत्वा महेश्वरः / भाति देवो महायोगी सूर्यकोटिसमप्रभः

ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಹೇಶ್ವರನು ವ್ಯಕ್ತನಾದನು; ದೇವ ಮಹಾಯೋಗಿ ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರ ಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 89

वक्त्रकोटिसहस्त्रेण ग्रसमान इवाम्बरम् / सहस्त्रहस्तचरणः सूर्यसोमाग्निलोचनः

ಕೋಟಿ ಮುಖಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ನುಂಗುತ್ತಿರುವಂತೆ; ಸಹಸ್ರ ಕೈ-ಕಾಲುಗಳಿರುವವನು, ಸೂರ್ಯ-ಸೋಮ-ಅಗ್ನಿಯೇ ಅವನ ನೇತ್ರಗಳು।

Verse 90

पिनाकपाणिर्भगवान् कृत्तिवासास्त्रिशूलभृत् / व्यालयज्ञोपवीतश्च मेघदुन्दुभिनिः स्वनः

ಭಗವಾನ್ ಪಿನಾಕವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ, ಕೃತ್ತಿವಾಸನಾಗಿ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯಾಗಿದೆ; ಸರ್ಪಯಜ್ಞೋಪವೀತಧಾರಿಯಾಗಿ, ಅವನ ಧ್ವನಿ ಮೇಘದುಂದುಭಿಯಂತೆ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 91

अथोवाच महादेवः प्रीतो ऽहं सुरसत्तमौ / पश्येतं मां महादेवं भयं सर्वं प्रमुच्यताम्

ಅಂದು ಮಹಾದೇವನು ನುಡಿದನು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನಾನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು, ಮಹಾದೇವನನ್ನು, ದರ್ಶಿಸಿರಿ; ನಿಮ್ಮ ಸರ್ವ ಭಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಲಿ।

Verse 92

युवां प्रसूतौ गात्रेभ्यो मम पूर्वं सनातनौ / अयं मे दक्षिणे पार्श्वे ब्रह्मा लोकपितामहः / वामपार्श्वे च मे विष्णुः पालको हृदये हरः

ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನನ್ನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಜನಿಸಿದಿರಿ, ಸ್ವಭಾವತಃ ಸನಾತನರು. ನನ್ನ ಬಲ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ—ಲೋಕಪಿತಾಮಹ; ಎಡ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು—ಪಾಲಕ; ಮತ್ತು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಹರ (ಶಿವ) ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 93

प्रीतो ऽहं युवयोः सम्यक् वरं दद्मि यथेप्सितम् / एवमुक्त्वाथ मां देवो महादेवः स्वयं शिवः / आलिङ्ग्य देवं ब्रह्माणं प्रसादाभिमुखो ऽभवत्

ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನೀವು ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಸ್ವಯಂ ಶಿವನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಬ್ರಹ್ಮದೇವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಕೃಪಾಪ್ರಸಾದಕ್ಕೆ ಅಭಿಮುಖನಾದನು।

Verse 94

ततः प्रहृष्टमनसौ प्रणिपत्य महेश्वरम् / ऊचतुः प्रेक्ष्य तद्वक्त्रं नारायणपितामहौ

ನಂತರ ಹರ್ಷಭರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾರಾಯಣ ಮತ್ತು ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು. ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿದರು।

Verse 95

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश्च नौ / भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि देव महेश्वरे

ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸನ್ನತೆ ನಿಜವಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ನಮಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರಾ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿ ನಿತ್ಯವೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ।

Verse 96

ततः स भगवानीशः प्रहसन् परमेश्वरः / उवाच मां महादेवः प्रीतः प्रीतेन चेतसा

ಆಗ ಆ ಭಗವಾನ್ ಈಶನು, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಮಂದಹಾಸದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು; ಪ್ರೀತನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಹರ್ಷಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು।

Verse 97

देव उवाच प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ता त्वं धरणीपते / वत्स वत्स हरे विश्वं पालयैतच्चराचरम्

ದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಧರಣೀಪತೇ, ಪ್ರಳಯ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಗಳ ಕರ್ತನು ನೀನೇ. ವತ್ಸ ವತ್ಸ, ಹೇ ಹರಿ—ಈ ಚರಾಚರ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪಾಲಿಸು।

Verse 98

त्रिधा भिन्नो ऽस्म्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुहराख्यया / सर्गरक्षालयगुणैर्निर्गुणो ऽपि निरञ्जनः

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ಸೃಷ್ಟಿ-ರಕ್ಷಣೆ-ಲಯ ಎಂಬ ಗುಣಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಹರ ಎಂಬ ಮೂರು ನಾಮಗಳಿಂದ ತ್ರಿಧಾ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿರ್ಗುಣನಾಗಿಯೂ ನಿರಂಜನ, ಕಲ್ಮಷರಹಿತನು।

Verse 99

संमोहं त्यज भो विष्णो पालयैनं पितामहम् / भविष्यत्येष भगवांस्तव पुत्रः सनातनः

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ, ಈ ಮೋಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಈ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಈ ಭಗವಾನ್ ಮುಂದಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸನಾತನ ಪುತ್ರನಾಗುವನು।

Verse 100

अहं च भवतो वक्त्रात् कल्पादौ घोररूपधृक् / शूलपाणिर्भविष्यामि क्रोधजस्तव पुत्रकः

ಮತ್ತು ನಾನೂ ಕಲ್ಪದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮುಖದಿಂದ ಭೀಕರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಉದ್ಭವಿಸುವೆನು; ಶೂಲಪಾಣಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕ್ರೋಧಜನ್ಯ ಪುತ್ರನಾಗುವೆನು।

Verse 101

एवमुक्त्वा महादेवो ब्रह्माणं मुनिसत्तम / अनुगृह्य च मां देवस्तत्रैवान्तरधीयत

ಇಂತೆ ಹೇಳಿ ಮಹಾದೇವನು, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು; ನನ್ನ ಮೇಲೂ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಿ ಆ ದೇವನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 102

ततः प्रभृति लोकेषु लिङ्गार्चा सुप्रतिष्ठिता / लिङ्ग तल्लयनाद् ब्रह्मन् ब्रह्मणः परमं वपुः

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲೆಡೆ ಲಿಂಗಾರ್ಚನೆ ಸುಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಯಿತು. ಓ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಲಿಂಗವು—ಎಲ್ಲ ರೂಪಗಳನ್ನು ಪರಮದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಳಿಸುವ ಸೂಚಕಸ್ವರೂಪ—ಬ್ರಹ್ಮನ ಪರಮ ವಪುವೆಂದು ಪೂಜ್ಯವಾಗಿದೆ।

Verse 103

एतल्लिङ्गस्य माहात्म्यं भाषितं ते मयानघ / एतद् बुध्यन्ति योगज्ञा न देवा न च दानवाः

ಓ ಅನಘ, ಈ ಲಿಂಗದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಈ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಯೋಗಜ್ಞರು ಮಾತ್ರ ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ; ದೇವರೂ ಅಲ್ಲ, ದಾನವರೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 104

एतद्धि परमं ज्ञानमव्यक्तं शिवसंज्ञितम् / येन सूक्ष्ममचिन्त्यं तत् पश्यन्ति ज्ञान वक्षुषः

ಇದೇ ಪರಮ ಜ್ಞಾನ—ಅವ್ಯಕ್ತ, ‘ಶಿವ’ ಎಂಬ ಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಜ್ಞಾನನೇತ್ರ ಹೊಂದಿದವರು ಇದರಿಂದ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಅಚಿಂತ್ಯ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 105

तस्मै भगवते नित्यं नमस्कारं प्रकुर्महे / महादेवाय रुद्राय देवदेवाय लिङ्गिने

ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಾವು ನಿತ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ—ಮಹಾದೇವ, ರುದ್ರ, ದೇವದೇವ, ಲಿಂಗಧಾರಿಯಿಗೆ।

Verse 106

नमो वेदरहस्याय नीलकण्ठाय वै नमः / विभीषणाय शान्ताय स्थाणवे हेतवे नमः

ವೇದರಹಸ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ನೀಲಕಂಠನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿಭೀಷಣನಿಗೆ, ಶಾಂತನಿಗೆ, ಸ್ಥಾಣು (ಅಚಲನಿಗೆ) ಹಾಗೂ ಪರಮ ಕಾರಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 107

ब्रह्मणे वामदेवाय त्रिनेत्राय महीयसे / शङ्कराय महेशाय गिरीशाय शिवाय च

ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ವಾಮದೇವನಿಗೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಿಗೆ, ಮಹಿಮಾವಂತ ಮಹಾನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶಂಕರ, ಮಹೇಶ, ಗಿರೀಶ ಹಾಗೂ ಶಿವನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 108

नमः कुरुष्व सततं ध्यायस्व मनसा हरम् / संसारसागरादस्मादचिरादुत्तरिष्यसि

ನಿತ್ಯವೂ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡು; ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹರ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸು. ಈ ಸಂಸಾರಸಾಗರದಿಂದ ನೀನು ಶೀಘ್ರವೇ ದಾಟಿಬಿಡುವೆ.

Verse 109

एवं स वासुदेवेन व्याहृतो मुनिपुङ्गवः / जगाम मनसा देवमीशानं विश्वतोमुखम्

ಹೀಗೆ ವಾಸುದೇವನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಋಷಿ ಮನೋಬಲದಿಂದ ವಿಶ್ವತೋಮುಖನಾದ ಈಶಾನ ದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 110

प्रणम्य शिरसा कृष्णमनुज्ञातो महामुनिः / जगाम चेप्सितं देशं देवदेवस्य शूलिनः

ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಶಿರಸಾ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು, ಮಹಾಮುನಿ ದೇವದೇವನಾದ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯ ಇಷ್ಟವಾದ ಪುಣ್ಯದೇಶಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 111

य इमं श्रावयेन्नित्यं लिङ्गाध्यायमनुत्तमम् / शृणुयाद् वा पठेद् वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ಈ ಅನುತ್ತಮ ‘ಲಿಂಗಾಧ್ಯಾಯ’ವನ್ನು ನಿತ್ಯ ಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಿಸುವವನು, ಅಥವಾ ಕೇಳುವವನು, ಅಥವಾ ಓದುವವನು—ಅವನು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 112

श्रुत्वा सकृदपि ह्येतत् तपश्चरणमुत्तमम् / वासुदेवस्य विप्रेन्द्राः पापं मुञ्चिति मानवः

ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರರೇ! ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದ ಈ ಉತ್ತಮ ತಪಶ್ಚರ್ಯೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದರೂ ಮಾನವನು ಪಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 113

जपेद् वाहरहर्नित्यं ब्रह्मलोके महीयते / एवमाह महायोगी कृष्णद्वैपायनः प्रभुः

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಂಜೆ ನಿತ್ಯ ಜಪ ಮಾಡಲಿ; ಅದರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ ಮಹಾಯೋಗಿ ಪ್ರಭು ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ (ವ್ಯಾಸ) ಹೇಳಿದರು।