
Daṇḍanātha-Śyāmalā Senāyātrā (The Marshal Śyāmalā’s Military Procession) / दण्डनाथश्यामला सेनायात्रा
ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಲಲಿತೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿನ ಹಯಗ್ರೀವ–ಅಗಸ್ತ್ಯ ಸಂವಾದದೊಳಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದಂಡನಾಥ (ಸೇನಾಧಿಪತಿ) ರೂಪಿಣಿಯಾದ ಶ್ಯಾಮಲೆಯ ರಾಜ-ಯುದ್ಧಮಯ ದಿವ್ಯಾವಿರ್ಭಾವವನ್ನು ಘನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ—ಅಂಕುಶಸದೃಶ ಅಧಿಕಾರ, ಪಾಶಪ್ರತೀಕಗಳು, ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳ ಚಿಹ್ನೆಗಳು, ಚಂದ್ರಸಮಾನ ಕಾಂತಿ. ನಂತರ ದೈವ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ವಿಧಿ-ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ—ವಿಜಯಾ ಮೊದಲಾದ ಪರಿಚಾರಿಕೆಗಳು ಚಾಮರಗಳಿಂದ ವೀಸುತ್ತವೆ, ಅಪ್ಸರಸರು ಜಯಮಂಗಳ ದ್ರವ್ಯಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಿತ್ಯಾ ದೇವತೆಗಳು ಪಾದಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವಳ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಶ್ರೀಚಕ್ರಸದೃಶ ತಿಲಕ ಹಾಗೂ ಆಕಾಶಮುಟ್ಟುವ ಧ್ವಜಗಳಂತೆ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ವರ್ಣಿತವಾಗುತ್ತವೆ. ವಾಣಿ-ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀತವೆಂದು ಹೇಳಿ ಶಕ್ತಿಯ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಜಯವಲ್ಲ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡೀಯ ಸತ್ಯವೆಂದು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ‘ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ನಾಮಗಳು’ ಕರ್ಣರಸಾಯನವಾಗಿ ಬೇಡುತ್ತಾನೆ; ಹಯಗ್ರೀವನು ಲಲಿತೆಯ ನಾಮಾವಳಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ—ದೃಶ್ಯ ಸೇನಾಯಾತ್ರೆ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪಠ್ಯ-ಶ್ರವ್ಯ ನಾಮಲಿತನಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने दण्डनाथाश्यामलासेनायात्रा नाम सप्तदशो ऽध्यायः अथ राजनायिका श्रिताज्वलिताङ्कुशा फणिसमानपाशभृत् / कलनिक्वणद्वलयमैक्ष्वं धनुर्दधती प्रदीप्तकुसुमेषुपञ्चका
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಉತ್ತರಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಹಯಗ್ರೀವ–ಅಗಸ್ತ್ಯ ಸಂವಾದದ ಲಲಿತೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ‘ದಂಡನಾಥಾ-ಶ್ಯಾಮಲಾ-ಸೇನಾಯಾತ್ರೆ’ ಎಂಬ ಹದಿನೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ. ಅನಂತರ ರಾಜನಾಯಿಕಾ, ಜ್ವಲಿತ ಅಂಕುಶವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಸರ್ಪಸಮಾನ ಪಾಶವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಮಧುರ ನಿಕ್ವಣಿಸುವ ವಲಯಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ, ಇಕ್ಷುಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಕುಸುಮೇಷುಗಳ ಪಂಚಕವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು।
Verse 2
उदयत्सहत्स्रमहसा सहस्रतो ऽप्यतिपाटलं निजवपुः प्रभाझरम् / किरती दिशासु वदनस्य कान्तिभिः सृजतीव चन्द्रमयमभ्रमण्डलम्
ಉದಯಿಸುವ ಸಹಸ್ರ ಸೂರ್ಯರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿಸುವಂತೆ, ಅವಳ ಸ್ವದೇಹವು ಅತಿಪಾಟಲ ಅರುಣ ಪ್ರಭಾಜರವಾಗಿತ್ತು; ಮುಖಕಾಂತಿಗಳನ್ನು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ, ಚಂದ್ರಮಯವಾದ ಮೇಘಮಂಡಲವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು।
Verse 3
दशयोजनायतिमाता जगत्त्रयीमभिवृण्वता विशदमौक्तिकात्मना / धवलातपत्रवलयेन भासुरा शशिमण्डलस्य सखितामुपेयुषा
ದಶ ಯೋಜನ ವಿಸ್ತಾರವಿರುವ, ವಿಶದ ಮೌಕ್ತಿಕಸ್ವರೂಪದ ಧವಳ ಛತ್ರವಲಯವು ಜಗತ್ತ್ರಯವನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅದು ಶಶಿಮಂಡಲದ ಸಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಂತಿತ್ತು।
Verse 4
अभिवीजिता च मणिकान्तशोभिना विजयादिमुख्यपरिचारिकागणैः / नवचन्द्रिकालहरिकान्तिकन्दलीचतुरेण चामरचतुष्टयेन च
ಅವಳು ಮಣಿಕಾಂತಿ ಶೋಭೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತವಾದ ವಿಜಯಾದಿ ಮುಖ್ಯ ಪರಿಚಾರಿಕೆಯರ ಗಣಗಳಿಂದಲೂ, ನವಚಂದ್ರಿಕೆಯಂತೆ ಶೀತಲ ಕాంతಿಯ ನಾಲ್ಕು ಚಾಮರಗಳಿಂದಲೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಭಿವೀಜಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।
Verse 5
शक्त्यैकराज्यपदवीमभिसूचयन्ती साम्राज्यचिह्नशतमण्डितसैन्यदेशा / संगीतवाद्यरचनाभिरथामरीणां संस्तूयमानविभवा विशदप्रकाशा
ಅವಳು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಏಕಛತ್ರ ರಾಜ್ಯಪದವಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಚಿಹ್ನಗಳ ನೂರಾರು ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಅವಳ ಸೇನಾಪ್ರದೇಶ ಮಂಡಿತವಾಗಿತ್ತು; ದಿವ್ಯ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಸಂಗೀತ-ವಾದ್ಯರಚನೆಗಳಿಂದ ಅವಳ ವೈಭವ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅವಳ ಪ್ರಕಾಶವು ವಿಶದವಾಗಿತ್ತು।
Verse 6
वाचामगोचरमगोचरमेव बुद्धेरीदृक्तया न कलनीयमनन्यतुल्यम्
ಅದು ವಾಣಿಗೆ ಅತೀತ, ಬುದ್ಧಿಗೂ ಅತೀತವೇ; ಇಂತಹ ಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ—ಅದು ಅನನ್ಯತುಲ್ಯ.
Verse 7
त्रैलोक्यगर्भपरिपूरितशक्तिचक्रसाम्राज्यसंपदभिमानमभिस्पृशन्ती / आबद्धभक्तिविपुलाञ्जलिशेखराणामारादहंप्रथमिका कृतसेवनानाम्
ಅವಳು ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಗರ್ಭವನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿಚಕ್ರ-ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಸಂಪತ್ತಿನ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಬದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಾ ಅಂಜಲಿಯನ್ನು ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುವವರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಅವಳು ‘ನಾನೇ ಪ್ರಥಮ’ ಎಂಬಂತೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।
Verse 8
ब्रह्मेशविष्णुवृषमुख्यसुरोत्तमानां वक्त्राणिवर्षितनुतीनि कटाक्षयन्ती / उद्दीप्तपुष्पशरपञ्चकतः समुत्थैज्योतिर्मयं त्रिभुवनं सहसा दधाना
ಅವಳು ಬ್ರಹ್ಮ, ಈಶ, ವಿಷ್ಣು ಹಾಗೂ ವೃಷಮುಖ್ಯಾದಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವರ ಮುಖಗಳಿಂದ ಸುರಿದ ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಕಟಾಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಮತ್ತು ಉದ್ದೀಪ್ತ ಪುಷ್ಪಶರಗಳ ಪಂಚಕದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಹಸಾ ತ್ರಿಭುವನವನ್ನು ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಯವಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು।
Verse 9
विद्युत्समद्युतिभिरप्सरसां समूहैर्विक्षिप्यमाणजयमङ्गललाजवर्षा / कामेश्वरीप्रभृतिभिः कमनीयभाभिः संग्रामवेषरचनासुमनोहराभिः
ಮಿಂಚಿನಂತ ದ್ಯುತಿಯ ಅಪ್ಸರಾಸಮೂಹಗಳು ಜಯಮಂಗಳ ಸೂಚಕ ಅಕ್ಷತವರ್ಷವನ್ನು ಚದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಕಾಮೇಶ್ವರಿ ಮೊದಲಾದವರು ಮನೋಹರ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಯುದ್ಧವೇಷರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರು.
Verse 10
दीप्तायुधद्युतितिरस्कृत भास्कराभिर्नित्याभिरङ्घ्रिसविधे समुपाक्यमाना / श्रीचक्रनामतिलकं दशयोजनातितुङ्गध्वजोल्लिखितमेघकदंबमुच्चैः
ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಆಯುಧಗಳ ದ್ಯುತಿಯಿಂದ ಸೂರ್ಯಪ್ರಭೆಯನ್ನೂ ಮಸುಕುಗೊಳಿಸುವ ನಿತ್ಯಾದೇವಿಯರು ಪಾದಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ‘ಶ್ರೀಚಕ್ರ’ ಎಂಬ ತಿಲಕವು ದಶಯೋಜನ ಎತ್ತರದ ಧ್ವಜವು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ಮೇಘಗುಚ್ಛದಂತೆ ಉನ್ನತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.
Verse 11
तीव्राभिरावणसुशक्तिपरंपरभिर्युक्तं रथं समरकर्मणि चालयन्ती / प्रोद्यत्पिशङ्गरुचिभागमलांशुकेन वीतामनोहररुचिस्समरे व्यभासीत्
ತೀವ್ರ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಆಯುಧಪರಂಪರೆಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ರಥವನ್ನು ಸಮರಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಉದಯಿಸುವ ಪಿಶಂಗ (ಹಳದಿ) ಕಿರಣಭಾಗವಿರುವ ನಿರ್ಮಲ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತಳಾಗಿ, ಅವಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮನೋಹರ ದ್ಯುತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು.
Verse 12
पञ्चाधिकैर्विशतिनामरत्नैः प्रपञ्चपापप्रशमातिदक्षैः / संस्तूयमाना ललिता मरुद्भिः संग्राममुद्दिश्य समुच्चचाल
ಪ್ರಪಂಚದ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದಕ್ಷವಾದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ನಾಮರತ್ನಗಳಿಂದ ಮರುದ್ಗಣಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾ, ಲಲಿತಾ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.
Verse 13
अगस्त्य उवाच वीजिवक्त्र महाबुद्धे पञ्चविंशतिनामभिः / ललितापरमेशान्या देहि कर्णरसायनम्
ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು— ಓ ವೀಜಿವಕ್ತ್ರ, ಮಹಾಬುದ್ಧಿವಂತನೇ! ಲಲಿತಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ನಾಮಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಕರ್ಣರಸಾಯನ—ಶ್ರವಣಾಮೃತ—ದಯಪಾಲಿಸು.
Verse 14
हयग्रीव उवाच सिंहासना श्रीललिता महाराज्ञी पराङ्कुशा / चापिनी त्रिपुरा चैव महात्रिपुरसुन्दरी
ಹಯಗ್ರೀವನು ಹೇಳಿದನು— ಅವಳು ಸಿಂಹಾಸನಾಸೀನ ಶ್ರೀಲಲಿತಾ, ಮಹಾರಾಜ್ಞೀ, ಪರಾಂಕುಶಾ, ಧನುರ್ಧಾರಿಣಿ, ತ್ರಿಪುರಾ ಹಾಗೂ ಮಹಾತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ।
Verse 15
सुन्दरी चक्रनाथा च साम्राजी चक्रिणी तथा / चक्रेश्वरी महादेवी कामेशी परमेश्वरी
ಅವಳು ಸುಂದರಿ, ಚಕ್ರನಾಥಾ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಞೀ, ಚಕ್ರಿಣಿ; ಚಕ್ರೇಶ್ವರಿ, ಮಹಾದೇವಿ, ಕಾಮೇಶೀ ಮತ್ತು ಪರಮೇಶ್ವರಿ।
Verse 16
कामराजप्रिया कामकोटिगा चक्रवर्तिनी / महाविद्या शिवानङ्गवल्लभा सर्वपाटला
ಅವಳು ಕಾಮರಾಜಪ್ರಿಯಾ, ಕಾಮಕೋಟಿಗಾ, ಚಕ್ರವರ್ತಿನೀ; ಮಹಾವಿದ್ಯಾ, ಶಿವಾ, ಅನಂಗವಲ್ಲಭಾ ಮತ್ತು ಸರ್ವಪಾಟಲಾ।
Verse 17
कुलनाथाम्नायनाथा सर्वाम्नायनिवासिनी / शृङ्गारनायिका चेति पञ्चविंशतिनामभिः
ಅವಳು ಕುಲನಾಥಾ, ಆಮ್ನಾಯನಾಥಾ, ಸರ್ವ ಆಮ್ನಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿವಾಸಿಸುವವಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಶೃಂಗಾರನಾಯಿಕಾ—ಎಂದು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ನಾಮಗಳಿಂದ (ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ)।
Verse 18
स्तुवन्ति ये महाभागां ललितां परमेश्वरीम् / ते प्राप्नुवन्ति सौभाग्यमष्टौ सिद्धीर्महद्यशः
ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತಿಯಾದ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಲಲಿತೆಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವರು ಸೌಭಾಗ್ಯ, ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾದ್ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।
Verse 19
इत्थं प्रचण्डसंरंभं चालयन्ती महद्बलम् / भण्डासुरं प्रति क्रुद्धा चचाल ललितांबिका
ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಚಂಡ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಹಾಬಲವನ್ನು ಕದಲಿಸುತ್ತಾ, ಭಂಡಾಸುರನ ಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡು ಲಲಿತಾಂಬಿಕೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಿಸಿದಳು।
No explicit solar/lunar royal genealogy is enumerated in the sampled verses; instead, the chapter encodes “divine sovereignty lineage” through titles and attendants, and it pivots into nāma-transmission (epithet lists) that function as a ritual taxonomy of Lalitā’s authority.
The imagery uses yojana-scale measures (e.g., umbrella/canopy spanning ‘ten yojanas’) and lunar/celestial metaphors to signal that the procession is not merely terrestrial; it is staged as a tri-loka (three-world) event, mapping Shākta power onto cosmic space.
It converts spectacle into sādhanā-ready knowledge: Agastya requests a compact liturgical unit (25 names) as “ear-nectar,” and Hayagrīva begins the epithet sequence (e.g., Siṃhāsanā, Śrīlalitā, Mahārājñī, Tripurā), establishing a recitable interface to the Goddess’s cosmological kingship.