Adhyaya 26

Verse 1

श्रीभगवानुवाच मल्ल‍क्षणमिमं कायं लब्ध्वा मद्धर्म आस्थित: । आनन्दं परमात्मानमात्मस्थं समुपैति माम् ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಈ ಮಾನವದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು, ನನ್ನ ಧರ್ಮವಾದ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನು, ಹೃದಯಸ್ಥ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಆನಂದನಿಧಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 2

गुणमय्या जीवयोन्या विमुक्तो ज्ञाननिष्ठया । गुणेषु मायामात्रेषु द‍ृश्यमानेष्ववस्तुत: । वर्तमानोऽपि न पुमान् युज्यतेऽवस्तुभिर्गुणै: ॥ २ ॥

ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಠನಾದವನು ಗುಣಗಳ ಉತ್ಪನ್ನಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಸುಳ್ಳು ತಾದಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುಣಗಳ ವಿಕಾರಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಮಾಯೆ ಎಂದು ನೋಡಿ, ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದರೂ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಅಸತ್ಯವೇ.

Verse 3

सङ्गं न कुर्यादसतां शिश्न‍ोदरतृपां क्व‍‍चित् । तस्यानुगस्तमस्यन्धे पतत्यन्धानुगान्धवत् ॥ ३ ॥

ಜನನೇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆಯ ತೃಪ್ತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಲಗ್ನರಾದ ಭೌತಿಕವಾದಿಗಳ ಸಂಗವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು. ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವನು ಅಂಧಕಾರದ ಅಂಧಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ—ಅಂಧನು ಅಂಧನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ।

Verse 4

ऐल: सम्राडिमां गाथामगायत बृहच्छ्रवा: । उर्वशीविरहान् मुह्यन् निर्विण्ण: शोकसंयमे ॥ ४ ॥

ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಐಲ (ಪುರೂರವ) ಈ ಗಾಥೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದನು. ಉರ್ವಶಿಯ ವಿರಹದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ಮೋಹಗೊಂಡನು; ಆದರೆ ಶೋಕವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 5

त्यक्त्वात्मानं व्रजन्तीं तां नग्न उन्मत्तवन्नृप: । विलपन्नन्वगाज्जाये घोरे तिष्ठेति विक्लव: ॥ ५ ॥

ಅವಳು ಅವನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೊರಟಾಗ, ರಾಜನು ನಗ್ನನಾಗಿದ್ದರೂ ಉನ್ಮತ್ತನಂತೆ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದನು. ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ—“ಓ ಪತ್ನಿಯೇ, ಓ ಕ್ರೂರಳೇ, ನಿಲ್ಲು!” ಎಂದು ಕೂಗಿದನು।

Verse 6

कामानतृप्तोऽनुजुषन् क्षुल्ल‍कान् वर्षयामिनी: । न वेद यान्तीर्नायान्तीरुर्वश्याकृष्टचेतन: ॥ ६ ॥

ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಮಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ ಅವನು ತೃಪ್ತನಾಗಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಅಲ್ಪವಾದ ಭೋಗ. ಉರ್ವಶಿಯ ಕಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಆಕರ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ರಾತ್ರಿಗಳು ಬರುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾ ಇರುವುದನ್ನೂ ಅವನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 7

ऐल उवाच अहो मे मोहविस्तार: कामकश्मलचेतस: । देव्या गृहीतकण्ठस्य नायु:खण्डा इमे स्मृता: ॥ ७ ॥

ರಾಜ ಐಲನು ಹೇಳಿದರು—ಅಹೋ! ನನ್ನ ಮೋಹ ಎಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ! ಕಾಮಮಲದಿಂದ ಕಲుషಿತವಾದ ಮನಸ್ಸಿನ ನಾನು, ಈ ದೇವಿ ನನ್ನ ಕಂಠವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯದ ಕ್ಷಣಗಳು ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸ್ಮರಣೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ।

Verse 8

नाहं वेदाभिनिर्मुक्त: सूर्यो वाभ्युदितोऽमुया । मूषितो वर्षपूगानां बताहानि गतान्युत ॥ ८ ॥

ಆ ಸ್ತ್ರೀಯು ನನ್ನನ್ನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದಳು; ಸೂರ್ಯೋದಯವೂ ಅಸ್ತಮಯವೂ ನಾನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ, ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ದಿನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋದವು!

Verse 9

अहो मे आत्मसम्मोहो येनात्मा योषितां कृत: । क्रीडामृगश्चक्रवर्ती नरदेवशिखामणि: ॥ ९ ॥

ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಆತ್ಮಮೋಹ! ಅದರ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾನು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಟದ ಮೃಗನಂತೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನು ಚಕ್ರವರ್ತಿ, ಭೂರಾಜರ ಶಿರೋಮಣಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವನು!

Verse 10

सपरिच्छदमात्मानं हित्वा तृणमिवेश्वरम् । यान्तीं स्‍त्रियं चान्वगमं नग्न उन्मत्तवद् रुदन् ॥ १० ॥

ಐಶ್ವರ್ಯಸಹಿತನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಅವಳು ಹುಲ್ಲಿನ ತುಂಡಿನಂತೆ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು; ಆದರೂ ನಾನು ನಗ್ನನಾಗಿ, ಉನ್ಮತ್ತನಂತೆ ಅಳುತ್ತಾ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಹೋದೆ.

Verse 11

कुतस्तस्यानुभाव: स्यात् तेज ईशत्वमेव वा । योऽन्वगच्छंस्‍त्रियं यान्तीं खरवत् पादताडित: ॥ ११ ॥

ನನ್ನ ಪ್ರಭಾವ, ತೇಜಸ್ಸು, ಸ್ವಾಮ್ಯ ಎಲ್ಲಿದೆ? ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯ ಹಿಂದೆ ನಾನು, ಹೆಣ್ಣು ಕತ್ತೆಯ ಕಾಲಿನಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಕತ್ತೆಯಂತೆ ಓಡಿದೆ.

Verse 12

किं विद्यया किं तपसा किं त्यागेन श्रुतेन वा । किं विविक्तेन मौनेन स्‍त्रीभिर्यस्य मनो हृतम् ॥ १२ ॥

ಮಹಾ ವಿದ್ಯೆ, ತಪಸ್ಸು, ತ್ಯಾಗ ಅಥವಾ ಶಾಸ್ತ್ರಶ್ರವಣ—ಇವುಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಏಕಾಂತವಾಸ ಮತ್ತು ಮೌನವೂ ಏಕೆ, ಕೊನೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರೆ?

Verse 13

स्वार्थस्याकोविदं धिङ् मां मूर्खं पण्डितमानिनम् । योऽहमीश्वरतां प्राप्य स्‍त्रीभिर्गोखरवज्जित: ॥ १३ ॥

ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಧಿಕ್ಕಾರ! ಸ್ವಹಿತವನ್ನು ಅರಿಯದ ಮೂರ್ಖನು, ಪಂಡಿತನೆಂದು ಗರ್ವಿಸಿದವನು. ಈಶ್ವರಸ್ಥಾನ ಪಡೆದರೂ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಎತ್ತು-ಕತ್ತೆಯಂತೆ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆನು.

Verse 14

सेवतो वर्षपूगान् मे उर्वश्या अधरासवम् । न तृप्यत्यात्मभू: कामो वह्निराहुतिभिर्यथा ॥ १४ ॥

ಉರ್ವಶಿಯ ಅಧರಗಳೆನ್ನುವ ಅಮೃತವನ್ನು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸೇವಿಸಿದರೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕಾಮವು ಮರುಮರು ಏಳುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು; ಅದು ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ತುಪ್ಪದ ಆಹುತಿಯಿಂದ ಬೆಂಕಿ ನಂದದಂತೆ.

Verse 15

पुंश्चल्यापहृतं चित्तं को न्वन्यो मोचितुं प्रभु: । आत्मारामेश्वरमृते भगवन्तमधोक्षजम् ॥ १५ ॥

ವೇಶ್ಯೆಯಿಂದ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವನ್ನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಅತೀತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಅಧೋಕ್ಷಜ—ಆತ್ಮಾರಾಮರ ಈಶ್ವರ—ಅವನ ಹೊರತು ಇನ್ನಾರು ಬಿಡಿಸಬಲ್ಲರು?

Verse 16

बोधितस्यापि देव्या मे सूक्तवाक्येन दुर्मते: । मनोगतो महामोहो नापयात्यजितात्मन: ॥ १६ ॥

ದೇವಿ ಉರ್ವಶಿ ಸುಕ್ತವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಬೋಧಿಸಿದರೂ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ಮಂದವಾಗಿತ್ತು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದ ಕಾರಣ ಮನಸ್ಸಿನ ಮಹಾಮೋಹ ದೂರವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 17

किमेतया नोऽपकृतं रज्ज्वा वा सर्पचेतस: । द्रष्टु: स्वरूपाविदुषो योऽहं यदजितेन्द्रिय: ॥ १७ ॥

ಅವಳು ನನಗೆ ಏನು ಅಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ? ನಾನು ನನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದವನು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದವನು; ಹಾವೆಂದು ಭಾವಿಸುವವನು ಹಗ್ಗವನ್ನು ಹಾವೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ನೋಡುವಂತೆ.

Verse 18

क्व‍ायं मलीमस: कायो दौर्गन्ध्याद्यात्मकोऽशुचि: । क्व‍ गुणा: सौमनस्याद्या ह्यध्यासोऽविद्यया कृत: ॥ १८ ॥

ಈ ಮಲಿನ, ದುರ್ವಾಸನೆಯುಳ್ಳ, ಅಶುಚಿಯಾದ ದೇಹವೇನು? ಸ್ತ್ರೀದೇಹದ ಸುಗಂಧ-ಸೌಂದರ್ಯವೆಂದು ಕಾಣುವ ಆಕರ್ಷಕ ಗುಣಗಳು ಅವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಮಾಯೆಯ ಸುಳ್ಳು ಆವರಣ ಮಾತ್ರ.

Verse 19

पित्रो: किं स्वं नु भार्याया: स्वामिनोऽग्ने: श्वगृध्रयो: । किमात्मन: किं सुहृदामिति यो नावसीयते ॥ १९ ॥ तस्मिन् कलेवरेऽमेध्ये तुच्छनिष्ठे विषज्जते । अहो सुभद्रं सुनसं सुस्मितं च मुखं स्‍त्रिय: ॥ २० ॥

ಈ ದೇಹವು ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರದು—ತಂದೆತಾಯಿಯದಾ, ಹೆಂಡತಿಯದಾ, ಯಜಮಾನನದಾ, ಚಿತಾಗ್ನಿಯದಾ, ಅಥವಾ ನಾಯಿಗಳು-ಗಿಡುಗಗಳದಾ? ಒಳಗಿರುವ ಆತ್ಮನದಾ, ಸ್ನೇಹಿತರದಾ? ನಿರ್ಣಯಿಸಲಾಗದಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಇದಕ್ಕೇ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

पित्रो: किं स्वं नु भार्याया: स्वामिनोऽग्ने: श्वगृध्रयो: । किमात्मन: किं सुहृदामिति यो नावसीयते ॥ १९ ॥ तस्मिन् कलेवरेऽमेध्ये तुच्छनिष्ठे विषज्जते । अहो सुभद्रं सुनसं सुस्मितं च मुखं स्‍त्रिय: ॥ २० ॥

ಅಶುಚಿಯಾದ, ತೀರಾ ತুচ್ಛ ಅಂತ್ಯದತ್ತ ಸಾಗುವ ಈ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಮನುಷ್ಯ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಸ್ತ್ರೀಯ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿ—“ಅಹೋ, ಎಷ್ಟು ಸುಂದರಿ! ಎಷ್ಟು ಮನೋಹರ ಮೂಗು, ಎಷ್ಟು ಮಧುರ ನಗು!” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 21

त्वङ्‍मांसरुधिरस्‍नायुमेदोमज्जास्थिसंहतौ । विण्मूत्रपूये रमतां कृमीणां कियदन्तरम् ॥ २१ ॥

ಚರ್ಮ, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತ, ಸ್ನಾಯು, ಕೊಬ್ಬು, ಮಜ್ಜೆ, ಎಲುಬು—ಮತ್ತು ಮಲ, ಮೂತ್ರ, ಪುಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಭೋಗ ಹುಡುಕುವವರಿಗೂ ಹುಳುಗಳಿಗೂ ಎಷ್ಟು ವ್ಯತ್ಯಾಸ?

Verse 22

अथापि नोपसज्जेत स्‍त्रीषु स्‍त्रैणेषु चार्थवित् । विषयेन्द्रियसंयोगान्मन: क्षुभ्यति नान्यथा ॥ २२ ॥

ಆದರೂ ದೇಹದ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಾಸಕ್ತ ಪುರುಷರೊಂದಿಗೆ ಸಂಗ ಮಾಡಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಅಶಾಂತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Verse 23

अद‍ृष्टादश्रुताद् भावान्न भाव उपजायते । असम्प्रयुञ्जत: प्राणान् शाम्यति स्तिमितं मन: ॥ २३ ॥

ಕಾಣದದ್ದೂ ಕೇಳದದ್ದೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಪ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸದೆ ಇರುವವನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ವಯಂ ಸ್ಥಿಮಿತವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 24

तस्मात् सङ्गो न कर्तव्य: स्‍त्रीषु स्‍त्रैणेषु चेन्द्रियै: । विदुषां चाप्यविस्रब्ध: षड्‍वर्ग: किमु माद‍ृशाम् ॥ २४ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸ್ತ್ರೀಯರೊಡನೆ ಅಥವಾ ಸ್ತ್ರೀಾಸಕ್ತ ಪುರುಷರೊಡನೆ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಂಗ ಮಾಡಬಾರದು. ಪಂಡಿತರಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಆರು ಶತ್ರುಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲ; ಇನ್ನೂ ನನ್ನಂತಹ ಮೂಢರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು?

Verse 25

श्रीभगवानुवाच एवं प्रगायन् नृपदेवदेव: स उर्वशीलोकमथो विहाय । आत्मानमात्मन्यवगम्य मां वै उपारमज्ज्ञानविधूतमोह: ॥ २५ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಗಾನಮಾಡಿ ದೇವಮಾನವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಮಹಾರಾಜ ಪುರೂರವನು ಉರ್ವಶೀಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮೋಹ ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನೆಂದು ಅರಿತು ಕೊನೆಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 26

ततो दु:सङ्गमुत्सृज्य सत्सु सज्जेत बुद्धिमान् । सन्त एवास्य छिन्दन्ति मनोव्यासङ्गमुक्तिभि: ॥ २६ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ದುಸ್ಸಂಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಸತ್ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಬೇಕು. ಸಂತರೇ ತಮ್ಮ ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ವಚನಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 27

सन्तोऽनपेक्षा मच्चित्ता: प्रशान्ता: समदर्शिन: । निर्ममा निरहङ्कारा निर्द्वन्द्वा निष्परिग्रहा: ॥ २७ ॥

ನನ್ನ ಭಕ್ತರು ಭೌತಿಕ ಯಾವುದರ ಮೇಲೂ ಅವಲಂಬಿಸದೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸದಾ ಶಾಂತರು, ಸಮದರ್ಶಿಗಳು, ಮಮಕಾರ-ಅಹಂಕಾರರಹಿತರು, ದ್ವಂದ್ವ ಮತ್ತು ಲೋಭ-ಪರಿಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರು।

Verse 28

तेषु नित्यं महाभाग महाभागेषु मत्कथा: । सम्भवन्ति हि ता नृणां जुषतां प्रपुनन्त्यघम् ॥ २८ ॥

ಓ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಉದ್ದವ, ಅಂಥ ಮಹಾಭಾಗ ಭಕ್ತರ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಥೆಗಳು ನಿತ್ಯವೂ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಅವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶ್ರವಣ-ಕೀರ್ತನ ಮಾಡುವವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

ता ये श‍ृण्वन्ति गायन्ति ह्यनुमोदन्ति चाद‍ृता: । मत्परा: श्रद्दधानाश्च भक्तिं विन्दन्ति ते मयि ॥ २९ ॥

ಯಾರು ನನ್ನ ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿ, ಹಾಡಿ, ಗೌರವದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 30

भक्तिं लब्धवत: साधो: किमन्यदवशिष्यते । मय्यनन्तगुणे ब्रह्मण्यानन्दानुभवात्मनि ॥ ३० ॥

ಓ ಸಾಧುವೇ, ಅನಂತ ಗುಣಗಳಿರುವ ಪರಬ್ರಹ್ಮನಾದ, ಆನಂದಾನುಭವಸ್ವರೂಪನಾದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಇನ್ನೇನು ಸಾಧಿಸಬೇಕಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ?

Verse 31

यथोपश्रयमाणस्य भगवन्तं विभावसुम् । शीतं भयं तमोऽप्येति साधून् संसेवतस्तथा ॥ ३१ ॥

ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿರೂಪನಾದ ಭಗವಂತ ವಿಭಾವಸುವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವನಿಗೆ ಚಳಿ, ಭಯ, ಕತ್ತಲೆ ದೂರವಾಗುವಂತೆ, ಪ್ರಭುವಿನ ಸಾಧುಭಕ್ತರನ್ನು ಸೇವಿಸುವವನಿಗೆ ಜಡತೆ, ಭಯ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 32

निमज्ज्योन्मज्जतां घोरे भवाब्धौ परमायणम् । सन्तो ब्रह्मविद: शान्ता नौर्दृढेवाप्सु मज्जताम् ॥ ३२ ॥

ಭಯಾನಕ ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ಮುಳುಗಿ ಮೇಲೇಳುವವರಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದ ಶಾಂತ ಸಂತರೇ ಪರಮಾಶ್ರಯ; ಅವರು ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಬಲವಾದ ದೋಣಿಯಂತೆ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

अन्नं हि प्राणिनां प्राण आर्तानां शरणं त्वहम् । धर्मो वित्तं नृणां प्रेत्य सन्तोऽर्वाग् बिभ्यतोऽरणम् ॥ ३३ ॥

ಅನ್ನವು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪ್ರಾಣವಾಗಿರುವಂತೆ, ಆರ್ಥರಿಗೆ ನಾನು ಪರಮಾಶ್ರಯನು. ಪರಲೋಕಗಮನದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೇ ಮನುಷ್ಯನ ಧನವಾಗಿರುವಂತೆ, ದುಃಖಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬೀಳುವ ಭಯವಿರುವವರಿಗೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತಸಂತರೇ ಏಕೈಕ ಶರಣು.

Verse 34

सन्तो दिशन्ति चक्षूंषि बहिरर्क: समुत्थित: । देवता बान्धवा: सन्त: सन्त आत्माहमेव च ॥ ३४ ॥

ನನ್ನ ಭಕ್ತಸಂತರು ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ; ಸೂರ್ಯನು ಉದಯಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೊರಗಿನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಸಂತರೆ ನಿಜವಾದ ಪೂಜ್ಯ ದೇವತೆಗಳು, ಸಂತರೆ ನಿಜವಾದ ಬಂಧುಗಳು; ಅವರು ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರು ನನ್ನಿಂದ ಅಭಿನ್ನರು.

Verse 35

वैतसेनस्ततोऽप्येवमुर्वश्या लोकनिष्पृह: । मुक्तसङ्गो महीमेतामात्मारामश्चचार ह ॥ ३५ ॥

ಹೀಗೆ ಉರ್ವಶಿಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆಸೆಯನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮಹಾರಾಜ ಪುರೂರವನು ಎಲ್ಲ ಭೌತಿಕ ಸಂಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತನಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸಿದನು.