Adhyaya 378

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे समाधिर्नाम सप्तसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथाष्टसप्तत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः ब्रह्मज्ञानं अग्निर् उवाच यज्ञैश् च देवानाप्नोति वैराजं तपसा पदं ब्रह्मणः कर्मसन्न्यासाद्वैराग्यात् प्रकृतौ लयं

ಇಂತೆ ಅಗ್ನಿ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ‘ಸಮಾಧಿ’ ಎಂಬ ಮೂರುನೂರು ಎಪ್ಪತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ಮೂರುನೂರು ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ‘ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ’ ಆರಂಭ. ಅಗ್ನಿ ಹೇಳಿದರು—ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ದೇವರುಗಳನ್ನೂ ವೈರಾಜ (ವಿರಾಟ್) ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪದವನ್ನು; ಮತ್ತು ಕರ್ಮಸನ್ನ್ಯಾಸ ಹಾಗೂ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 2

ज्ञानात् प्राप्नोति कैवल्यं पञ्चैता गतयःस्मृताः प्रीतितापविषादादेर्विनिवृत्तिर्विरक्तता

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೈವಲ್ಯ (ಪರಮ ಮುಕ್ತಿ) ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಈ ಐದು ಗತಿಗಳು ಸ್ಮೃತವಾಗಿವೆ. ಮತ್ತು ವಿರಕ್ತತೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ, ತಾಪ, ವಿಷಾದ ಮೊದಲಾದ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ನಿವೃತ್ತಿ.

Verse 3

सन्न्यासः कर्मणान्त्यागः कृतानामकृतैः सह अव्यक्तादौ विशेषान्ते विकारो ऽस्मिन्निवर्तते

ಸನ್ನ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಕರ್ಮಗಳ ತ್ಯಾಗ—ಮಾಡಿದದು ಮತ್ತು ಮಾಡಬೇಕಾದದು ಎಂಬ ಭಾವ ಸಹಿತ. ಈ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಕ್ತದಿಂದ ವಿಶೇಷಾಂತವರೆಗೆ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ವಿಕಾರಗಳು ನಿವೃತ್ತವಾಗುತ್ತವೆ.

Verse 4

चेतनाचेतनान्यत्वज्ञानेन ज्ञानमुच्यते परमात्मा च सर्वेषामाधारः परमेश्वरः

ಚೇತನ ಮತ್ತು ಅಚೇತನಗಳ ಭೇದವಿವೇಕವೇ ‘ಜ್ಞಾನ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನು—ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ಆಧಾರ ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಯ.

Verse 5

विष्णुनाम्ना च देवेषु वेदान्तेषु च गीयते यज्ञेश्वरो यज्ञपुमान् प्रवृत्तैर् इज्यते ह्य् असौ

ಅವನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವೇದಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ‘ವಿಷ್ಣು’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಗೀತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಯಜ್ಞೇಶ್ವರ, ಯಜ್ಞಪುರುಷ; ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು ಅವನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 6

निवृत्तैर् ज्ञानयोगेन ज्ञानमूर्तिः स चेक्ष्यते ह्रस्वदीर्घप्लुताद्यन्तु वचस्तत्पुरुषोत्तमः

ಜ್ಞಾನಯೋಗದಿಂದ ವಿಷಯನಿವೃತ್ತರಾದವರು ಜ್ಞಾನಮೂರ್ತಿಯಾದ ಅವನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ವಾಣಿ—ಹ್ರಸ್ವ, ದೀರ್ಘ, ಪ್ಲುತಾದಿ ಮಾತ್ರೆಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ—ಅಂತतः ಅದೇ ಪರಮಪುರುಷೋತ್ತಮನು.

Verse 7

तत्प्राप्तिहेतुर्ज्ञानञ्च कर्म चोक्तं महामुने आगमोक्तं विवेकाच्च द्विधा ज्ञानं तथोच्यते

ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ, ಆ ತತ್ತ್ವಪ್ರಾಪ್ತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕರ್ಮ—ಎರಡನ್ನೂ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಜ್ಞಾನವೂ ಎರಡು ವಿಧವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಆಗಮಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದದು.

Verse 8

शब्दब्रह्मागममयं परं ब्रह्म विवेकजम् द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये ब्रह्मशब्दपरञ्च यत्

ಪರಬ್ರಹ್ಮವು ಆಗಮಮಯವಾದ ‘ಶಬ್ದ-ಬ್ರಹ್ಮ’ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದ್ದು, ವಿವೇಕಜನ್ಯ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎರಡು ಬ್ರಹ್ಮಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು—ಶಬ್ದರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಪರಬ್ರಹ್ಮ.

Verse 9

वेदादिविद्या ह्य् अपरमक्षरं ब्रह्मसत्परम् तदेतद्भगवद्वाच्यमुपचारे ऽर्चने ऽन्यतः

ವೇದಾದಿ ವಿದ್ಯೆಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ಪರಮ ಅಕ್ಷರವಾದ—ಪರಮ ಸತ್ಯವಾದ—ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲೇ ಪರ್ಯವಸಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆ ಪರಮವೇ ಪೂಜಾ-ಉಪಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಇತರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಪರ ರೂಢಿಯಿಂದ ‘ಭಗವಾನ್’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ.

Verse 10

सम्भर्तेति तथा भर्ता भकारो ऽर्थद्वयान्वितः नेता गमयिता स्रष्टा गकारो ऽयं महमुने

‘ಭ’ ಅಕ್ಷರವು ದ್ವಯಾರ್ಥಯುಕ್ತ—ಸಂಭರ್ತಾ (ಪೋಷಕ) ಮತ್ತು ಭರ್ತಾ (ಧಾರಕ/ಆಧಾರ). ‘ಗ’ ಅಕ್ಷರವು ನೇತಾ, ಗಮಯಿತಾ (ಪ್ರವರ್ತಕ) ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಾ—ಓ ಮಹಾಮುನಿ.

Verse 11

ऐश्वर्यस्य समग्रस्य वीर्यस्य यशसः श्रियः ज्ञानवैराग्ययोश् चैव षणां भग इतीङ्गना

ಸಮಗ್ರ ಐಶ್ವರ್ಯ, ವೀರ್ಯ, ಯಶಸ್ಸು, ಶ್ರೀ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ—ಈ ಆರು ‘ಭಗ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

Verse 12

वसन्ति विष्णौ भुतानि स च धातुस्त्रिधात्मकः एवं हरौ हि भगवान् शब्दो ऽन्यत्रोपचारतः

ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳು ವಿಷ್ಣುವಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತವೆ; ಅವನೇ ತ್ರಿಧಾತ್ಮಕ ಧಾತು (ಮೂಲ ತತ್ತ್ವ). ಆದ್ದರಿಂದ ‘ಭಗವಾನ್’ ಎಂಬ ಶಬ್ದವು ಹರಿಗೇ ಪ್ರಧಾನ; ಇತರತ್ರ ಅದು ಉಪಚಾರವಾಗಿ (ಗೌಣವಾಗಿ) ಪ್ರಯೋಗವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 13

उत्पत्तिं प्रलयश् चैव भूतानामगतिं गतिं वेत्ति विद्यामविद्याञ्च स वाच्यो भगवानिति

ಯನು ಭೂತಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಳಯ, ಅವುಗಳ ಅಗತಿ ಮತ್ತು ಗತಿ (ಅಸಹಾಯಕ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಮಾರ್ಗ), ಹಾಗೆಯೇ ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಅವಿದ್ಯೆ—ಎರಡನ್ನೂ ತಿಳಿದಿರುವನೋ, ಅವನೇ ‘ಭಗವಾನ್’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 14

ज्ञानशक्तिः परैश्वर्यं वीर्यं तेजांस्यशेषतः भगवच्छब्दवाच्यानि विना हेयैर् गुणादिभिः

ಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿ, ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯ, ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ಸು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ‘ಭಗವಾನ್’ ಎಂಬ ಶಬ್ದದ ವಾಚ್ಯ; ಮತ್ತು ನಿಂದನೀಯ ಗುಣಾದಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 15

खाण्डिक्यजनकायाह योगं केशिध्वजः पुरा अनात्मन्यात्मबुद्धिर्या आत्मस्वमिति या मतिः

ಹಿಂದೆ ಕೇಶಿಧ್ವಜನು ಖಾಣ್ಡಿಕ್ಯ-ಜನಕನಿಗೆ ಯೋಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದನು—ಅನಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆರೋಪಿಸುವ ಜ್ಞಾನವೂ, ‘ಇದು ನನ್ನದು’ (ಆತ್ಮಸ್ವ) ಎಂಬ ಮತಿಯೂ—ಇವೇ ಮೂಲಭ್ರಾಂತಿ।

Verse 16

अविद्याभवम्भूतिर्वीजमेतद्द्विधा स्थिरम् पञ्चभूतात्मके देहे देही मोहतमाश्रितः

ಅವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಭವಸಂಭೂತಿ (ಸಂಸಾರಭಾವದ ಉದಯ)—ಇವೇ ಬೀಜ; ಇದು ದ್ವಿವಿಧವಾಗಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಪಂಚಭೂತಾತ್ಮಕ ದೇಹದಲ್ಲಿ ದೇಹಿ ಮೋಹತಮಸ್ಸೆಂಬ ಘನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 17

अहमेतदितीत्युच्चैः कुरुते कुमतिर्मतिं इत्थञ्च पुत्रपौत्रेषु तद्देहोत्पातितेषु च

‘ನಾನೇ ಇದು (ದೇಹ)’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ದುರ್ಮತಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಜೋರಾಗಿ ಅಂಥ ಮತಿಯನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ—ಆದೇ ದೇಹದಿಂದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾದ ದೇಹಗಳ ಕುರಿತು—ಈ ಭ್ರಾಂತಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ।

Verse 18

करोति पण्डितः साम्यमनात्मनि कलेवरे सर्वदेहोपकाराय कुरुते कर्म मानवः

ಪಂಡಿತನು ಆತ್ಮವಲ್ಲದ ದೇಹದ ಕುರಿತು ಸಮತ್ವವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಮಾನವನು ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಉಪಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 19

देहश्चान्यो यदा पुंसस्तदा बन्धाय तत्परं निर्वाणमय एवायमात्मा ज्ञानमयो ऽमलः

ಯಾವಾಗ ಪುರುಷನು ದೇಹವನ್ನು ಆತ್ಮದಿಂದ ಬೇರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಸಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೋ, ಆ ಆಸಕ್ತಿಯೇ ಬಂಧನಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಆತ್ಮನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿರ್ವಾಣಸ್ವರೂಪ, ಜ್ಞಾನಮಯ, ನಿರ್ಮಲನು।

Verse 20

दुःखज्ञानमयो ऽधर्मः प्रकृतेः स तु नात्मनः जलस्य नाग्निना सङ्गः स्थालीसङ्गात्तथापि हि

ದುಃಖ ಮತ್ತು (ಭ್ರಮ)ಜ್ಞಾನಮಯ ಅಧರ್ಮವು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ. ನೀರಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಗವಿಲ್ಲ; ಪಾತ್ರದ (ಕುಂಡದ) ಸಂಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಂಥ ಸಂಬಂಧ ಕಾಣುತ್ತದೆ।

Verse 21

शब्दास्ते कादिका धर्मास्तत् कृता वै महामुने तथात्मा प्रकृतौ सङ्गादहंमानादिभूषितः

‘ಕ’ ಮೊದಲಾದ ಶಬ್ದಗಳೇ ಧರ್ಮಗಳು (ನಿಯಮ/ಲಕ್ಷಣ) ಎಂದು, ಓ ಮಹಾಮುನಿಯೇ, ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕೃತಿಸಂಗದಿಂದ ಆತ್ಮನು ಅಹಂಕಾರಾದಿಗಳಿಂದ ‘ಅಲಂಕರಿತ’ನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

भजते प्राकृतान्धर्मान् अन्यस्तेभ्यो हि सो ऽव्ययः वन्धाय विषयासङ्गं मनो निर्विषयं धिये

ಅವನು ಪ್ರಾಕೃತ (ಲೌಕಿಕ) ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೂ, ನಿಜವಾಗಿ ಅವುಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನ—ಅವ್ಯಯನು. ವಿಷಯಾಸಕ್ತಿ ಬಂಧನಕ್ಕೆ; ಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿರ್ವಿಷಯವಾಗಿಸಬೇಕು।

Verse 23

विषयात्तत्समाकृष्य ब्रह्मभूतं हरिं स्मरेत् आत्मभावं नयत्येनं तद्ब्रह्मध्यायिनं मुने

ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದು ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು. ಹೇ ಮುನೇ, ಈ ಸಾಧನೆ ಬ್ರಹ್ಮಧ್ಯಾನಿಯನ್ನು ಆತ್ಮಭಾವಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

Verse 24

विचार्य स्वात्मनः शक्त्या लौहमाकर्षको यथा आत्मप्रयत्नसापेक्षा विशिष्टा या मनोगतिः

ಚುಂಬಕವು ತನ್ನ ಸಹಜ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುವಂತೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ಆ ವಿಶಿಷ್ಟ ಗತಿ ಸ್ವಪ್ರಯತ್ನ (ಆತ್ಮಾನುಷ್ಠಾನ) ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 25

तस्या ब्रह्मणि संयोगो योग इत्य् अभिधीयते विनिष्पन्दः समाधिस्थः परं ब्रह्माधिगच्छति

ಅದರ (ಮನಸ್ಸಿನ) ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಗವನ್ನೇ ‘ಯೋಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಸ್ಪಂದನರಹಿತನಾಗಿ, ಸಾಧಕನು ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

यमैः सन्नियमैः स्थित्या प्रत्याहृत्या मरुज्जयैः प्राणायामेन पवनैः प्रत्याहारेण चेन्द्रियैः

ಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಸುಸ್ಥಾಪಿತ ನಿಯಮಗಳಿಂದ; ಆಸನಸ್ಥೈರ್ಯದಿಂದ; ಪ್ರತ್ಯಾಹೃತಿಯಿಂದ; ಮರುತ್ (ಪ್ರಾಣವಾಯು) ಜಯದಿಂದ; ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ ಮತ್ತು ವಾಯುಪ್ರವಾಹಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ; ಹಾಗೂ ಪ್ರತ್ಯಾಹಾರ—ಅಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದ।

Verse 27

वशीकृतैस्ततः कुर्यात् स्थितं चेतः शुभाश्रये आश्रयश्चेतसो ब्रह्म मूर्तञ्चामूर्तकं द्विधा

ನಂತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುಭ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಮನಸ್ಸಿನ ಆಶ್ರಯ ಬ್ರಹ್ಮ; ಅದು ಎರಡು ವಿಧ—ಮೂರ್ತ (ಸಾಕಾರ) ಮತ್ತು ಅಮೂರ್ತ (ನಿರಾಕಾರ).

Verse 28

सनन्दनादयो ब्रह्मभावभावनया युताः कर्मभावनया चान्ये देवाद्याः स्थावरान्तकाः

ಸನಂದನಾದಿಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಭಾವ-ಭಾವನೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರು; ಇತರರು—ದೇವಾದಿಗಳಿಂದ ಸ್ಥಾವರಾಂತವರೆಗೆ—ಕರ್ಮಸಂಬಂಧ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ।

Verse 29

हिरण्यगर्भादिषु च ज्ञानकर्मात्मिका द्विधा त्रिविधा भावना प्रोक्ता विश्वं ब्रह्म उपास्यते

ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭಾದಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಭಾವನೆ ಜ್ಞಾನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಾತ್ಮಕ ಎಂದು ದ್ವಿವಿಧವಾಗಿಯೂ, ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿಯೂ ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ; ಇದರಿಂದ ವಿಶ್ವರೂಪ ಬ್ರಹ್ಮನ ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 30

प्रत्यस्तमितभेदं यत् सत्तामात्रमगोचरं वचसामात्मसंवेद्यं तज्ज्ञानं ब्रह्म संज्ञितम्

ಎಲ್ಲ ಭೇದಗಳು ಲೀನವಾದ, ಕೇವಲ ಸತ್ತಾಮಾತ್ರವಾದ, ವಾಕ್ಗೋಚರವಲ್ಲದ, ಆತ್ಮಸಂವೇದ್ಯವಾದ ಆ ಜ್ಞಾನವೇ ‘ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ।

Verse 31

तच्च विष्णोः परं रूपमरूपस्याजमक्षरं अशक्यं प्रथमं ध्यातुमतो मूर्तादि चिन्तयेत्

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ಪರಮರೂಪ—ಅರೂಪ, ಅಜ, ಅಕ್ಷರ—ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಅಶಕ್ಯ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮೂರ್ತಿ ಮೊದಲಾದ ಸಗುಣರೂಪದಿಂದ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 32

सद्भावभावमापन्नस्ततो ऽसौ परमात्मना भवत्यभेदी भेदश् च तस्याज्ञानकृतो भवेत्

ಸದ್ಭಾವಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನು ಪರಮಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಅಭೇದನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅಲ್ಲಿ ಭೇದವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಅಜ್ಞಾನಕೃತವೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ।