
Sūryavaṃśa-kīrtana (Proclamation of the Solar Dynasty)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿದೇವರು ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ ಹಾಗೂ ರಾಜವಂಶಗಳ ವಂಶಾವಳಿಯನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆರಂಭ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡೀಯ ವಂಶದಿಂದ—ಹರಿ→ಬ್ರಹ್ಮಾ→ಮರೀಚಿ→ಕಶ್ಯಪ→ವಿವಸ್ವಾನ್. ವಿವಸ್ವಾನನ ಪತ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂತಾನ (ಮನು, ಯಮ-ಯಮುನಾ, ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರು, ಶನಿ ಇತ್ಯಾದಿ) ವಿವರಿಸಿ ವೈವಸ್ವತ ಮನುವನ್ನು ಸಮಾಜ-ರಾಜಧರ್ಮದ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಸಾರಕನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನುವಿನಿಂದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ವಂಶ ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ಜನಪದ-ರಾಜ್ಯಗಳು (ಶಕ, ಉತ್ಕಲ, ಗಯಾಪುರೀ, ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನ, ಆನರ್ತ/ಕುಶಸ್ಥಲೀ ಮುಂತಾದವು) ಶಾಖೆಗಳಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತವೆ. ಕಕುದ್ಮೀ-ರೈವತ ಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾಲವಿಲಂಬದಿಂದ ಭೂಲೋಕದ ವಂಶಪರಿವರ್ತನೆ ತೋರಿಸಿ, ದ್ವಾರವತೀ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮತ್ತು ರೇವತೀ-ಬಲದೇವ ವಿವಾಹದಿಂದ ವಂಶವನ್ನು ಪಾನ್-ಇಂಡಿಯನ್ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಾಗಿ ಮಾಂಧಾತಾ, ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರ, ಸಗರ, ಭಗೀರಥದಿಂದ ರಘುವಂಶ, ದಶರಥ, ರಾಮ ತನಕ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಪರಂಪರೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ; ರಾಮಕಥೆ ನಾರದಶ್ರವಣದಿಂದ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಚನೆ ಎಂದು ಸೂಚನೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುಶದಿಂದ ಶ್ರುತಾಯು ತನಕ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಸೂರ್ಯವಂಶಧಾರಕರು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ರಾಜಧರ್ಮ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವಂಶಸೂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 1
इत्यग्नेये महपुरणे दानादिमाहत्म्यं नामैक सप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ द्विसप्तत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सूर्यवंशकीर्तनं अग्निर् उवाच सूर्यवंशं सोमवंशं रज्ञां वंशं वदमि ते हरेर्ब्रह्मा पद्मगो ऽभून्मरीचिर्ब्रह्मणः सुतः
ಇಂತೆ ಅಗ್ನಿ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ “ದಾನಾದಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ” ಎಂಬ ಎರಡು ನೂರು ಎಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು। ಈಗ “ಸೂರ್ಯವಂಶಕೀರ್ತನ” ಎಂಬ ಎರಡು ನೂರು ಎಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ। ಅಗ್ನಿ ಹೇಳಿದರು—ನಿನಗೆ ಸೂರ್ಯವಂಶ, ಸೋಮವಂಶ ಮತ್ತು ರಾಜವಂಶಗಳ ವಂಶಾವಳಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ। ಹರಿಯಿಂದ ಪದ್ಮಜನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರ ಮರೀಚಿ।
Verse 2
मरीचेः कश्यपस्तस्माद्विवस्वांस्तस्य पत्न्यपि संज्ञा राज्ञी प्रभा तिस्रो राज्ञी रैवतपुत्रिका
ಮರೀಚಿಯಿಂದ ಕಶ್ಯಪನು, ಅವನಿಂದ ವಿವಸ್ವಾನ್ (ಸೂರ್ಯ) ಉದ್ಭವಿಸಿದನು। ಅವನ ರಾಣಿಯರು ಸಂಜ್ಞಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾ; ಮೂರನೆಯ ರಾಣಿ ರಾಜ ರೈವತನ ಪುತ್ರಿ।
Verse 3
रेवन्तं सुषुवे पुत्रं प्रभातञ्च प्रभा रवेः त्वाष्ट्री संज्ञा मनुं पुत्रं यमलौ यमुनां यमम्
ಪ್ರಭಾ ರವಿ (ಸೂರ್ಯ)ಗೆ ರೇವಂತನೆಂಬ ಪುತ್ರನನ್ನೂ, ಪ್ರಭಾತನನ್ನೂ ಹೆತ್ತಳು। ತ್ವಷ್ಟೃನ ಪುತ್ರಿ ಸಂಜ್ಞಾ ಮನುವನ್ನು ಪುತ್ರನಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಯಮುನಾ ಮತ್ತು ಯಮ ಎಂಬ ಜವಳಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತಳು।
Verse 4
छाया संज्ञा च सावर्णिं मनुं वैवस्वतं सुतम् शनिञ्च तपतीं विष्टिं संज्ञायाञ्चाश्विनौ पुनः
ಅವನ ಪತ್ನಿಯರು ಛಾಯಾ ಮತ್ತು ಸಂಜ್ಞಾ. ಅವರಿಂದ ಸಾವರ್ಣಿ ಮನು ಮತ್ತು ವೈವಸ್ವತ ಮನು (ಪುತ್ರ) ಜನಿಸಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಶನಿ, ತಪತಿ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಟಿ ಜನಿಸಿದರು। ಮತ್ತೆ ಸಂಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅಶ್ವಿನಿ ಕುಮಾರರು ಜನಿಸಿದರು।
Verse 5
मनोर्वैवस्वतस्यासन् पुत्रा वै न च तत्समाः इक्ष्वाकुश् चैव नाभागो धृष्टःशर्यातिरेव च
ವೈವಸ್ವತ ಮನುವಿಗೆ ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು; ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾನರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ—ಇಕ್ಷ್ವಾಕು, ನಾಭಾಗ, ಧೃಷ್ಟ ಮತ್ತು ಶರ್ಯಾತಿ.
Verse 6
नरिष्यन्तस् तथा प्रांशुर्नाभागादिष्टसत्तमाः करुषश् च पृषध्रश् च अयोध्यायां महाबलाः
ಹಾಗೆಯೇ ನರಿಷ್ಯಂತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಂಶು, ನಾಭಾಗಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆದಿಷ್ಟ, ಜೊತೆಗೆ ಕರೂಷ ಮತ್ತು ಪೃಷಧ್ರ—ಇವರೆಲ್ಲ ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಬಲಿಗಳು.
Verse 7
कन्येला च मनोरासीद्बुधात्तस्यां पुरूरवाः पुरूरवसमुच्पाद्य सेला सुद्युम्नताङ्गता
ಕನ್ಯೇಲಾ ಮನುವಿನ ಪತ್ನಿಯಾದಳು. ಬುಧನಿಂದ ಅವಳ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪುರೂರವನು ಜನಿಸಿದನು. ಪುರೂರವನನ್ನು ಹೆತ್ತ ಬಳಿಕ ಸೇಲಾ ಸುದ್ಯುಮ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.
Verse 8
अत्र छायेतिपाठो युक्तः सुद्युम्नादुत्कलगयौ विनताश्वस्त्रयो नृपाः उत्कलस्योत्कलं राष्ट्रं विनताश्वस्य पश्चिमा
ಇಲ್ಲಿ ‘ಛಾಯಾ’ ಎಂಬ ಪಾಠವೇ ಯುಕ್ತ. ಸುದ್ಯುಮ್ನನಿಂದ ಉತ್ಕಲ ಮತ್ತು ಗಯ, ಹಾಗೂ ವಿನತಾಶ್ವ—ಹೀಗೆ ಮೂರು ರಾಜರು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಉತ್ಕಲನ ರಾಜ್ಯ ‘ಉತ್ಕಲ’ವೆಂದು, ವಿನತಾಶ್ವನ ರಾಜ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.
Verse 9
दिक् सर्वा राजवर्यस्य गयस्य तु गयापुरी वशिष्ठवाक्यात् सुद्युम्नः प्रतिष्ठानमवाप ह
ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜ ಗಯನ ಕೀರ್ತಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು; ಗಯನಿಗೆ ‘ಗಯಾಪುರಿ’ ಎಂಬ ನಗರವಿತ್ತು. ವಶಿಷ್ಠರ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಸುದ್ಯುಮ್ನನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು.
Verse 10
तत् पुरूरवसे प्रादात्सुद्युम्नो राज्यमाप्य तु नरिष्यतः शकाः पुत्रा नाभागस्य च वैष्णवः
ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ಸುದ್ಯುಮ್ನನು ಅದನ್ನು ಪುರೂರವಸನಿಗೆ ದತ್ತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ನರಿಷ್ಯತನಿಂದ ಶಕರು ಜನಿಸಿದರು; ನಾಭಾಗನಿಂದ ವೈಷ್ಣವನು ಜನ್ಮಿಸಿದನು.
Verse 11
अम्बरीषः प्रजापालो धार्ष्टकं धृष्टतः कुलम् सुकल्पानर्तौ शर्यार्तेर्वैरोह्यानर्ततो नृपः
ಅಂಬರೀಷನು ಪ್ರಜಾಪಾಲಕನಾಗಿದ್ದನು. ಧೃಷ್ಟತನಿಂದ ಧಾರ್ಷ್ಟಕ ವಂಶ ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ನಂತರ ಸುಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ಅನರ್ತ. ಶರ್ಯಾರ್ತಿಯಿಂದ ವೈರೋಹ್ಯ; ಅನರ್ತನಿಂದ ಆ ಪರಂಪರೆಯ ನೃಪನು ಹುಟ್ಟಿದನು.
Verse 12
आनर्तविषयश्चासीत् पुरी चासीत् कुशस्थली रेवस्य रैवतः पुत्रः ककुद्मी नाम धार्मिकः
ಆನರ್ತ ಎಂಬ ಪ್ರದೇಶವಿತ್ತು; ಅದರ ನಗರ ಕುಶಸ್ಥಲೀ ಆಗಿತ್ತು. ರೇವನ ಪುತ್ರ ರೈವತ; ಅವನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪುತ್ರ ಕಕುದ್ಮೀ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.
Verse 13
ज्येष्ठः पुत्रशतस्यासीद्राज्यं प्राप्य कुशस्थलीम् स कन्यासहितः श्रुत्वा गान्धर्वं ब्रह्मणो ऽन्तिके
ಪುತ್ರಶತನ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಕುಶಸ್ಥಲಿಯ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದು ಅಧಿಪತಿಯಾದನು. ಅವನು ಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಂಧರ್ವ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು.
Verse 14
मुहूर्तभूतं देवस्य मर्त्ये बहुयुगं गतम् आजगाम जवेनाथ स्वां पुरीं यादवैर् वृताम्
ದೇವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಮರ್ಥ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಯುಗಗಳಾಗಿ ಕಳೆದಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವನು ವೇಗದಿಂದ ಯಾದವರಿಂದ ಆವರಿತವಾದ ತನ್ನ ನಗರಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದನು.
Verse 15
कृतां द्वारवतीं नाम बहुद्वारां मनोरमाम् भोजवृष्ण्यन्धकैर् गुप्तां वासुदेवपुरोगमैः
ಅವನು ದ್ವಾರವತೀ ಎಂಬ ಬಹುದ್ವಾರಗಳ ಮನೋಹರ ನಗರಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ವಾಸುದೇವನ ಮುನ್ನಡೆಗೆ ಭೋಜ, ವೃಷ್ಣಿ, ಅಂಧಕರು ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದರು।
Verse 16
रेवतीं बलदेवाय ददौ ज्ञात्वा ह्य् अनिन्दिताम् तपः सुमेरुशिखरे तप्त्वा विष्ण्वालयं गतः
ರೇವತಿಯನ್ನು ನಿರ್ದೋಷಳಾಗಿ ತಿಳಿದು ಅವಳನ್ನು ಬಲದೇವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ಸುಮೇರು ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧಾಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।
Verse 17
नाभागस्य च पुत्रौ द्वौ वैश्यौ ब्राह्मणतां गतौ करूषस्य तु कारूषाः क्षत्रिया युद्धदुर्मदाः
ನಾಭಾಗನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ವೈಶ್ಯರಾಗಿದ್ದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದರು; ಆದರೆ ಕರೂಷನಿಂದ ಕಾರೂಷರು ಹುಟ್ಟಿದರು—ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದುರ್ಮದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು।
Verse 18
शूद्रत्वञ्च पृषध्रो ऽगाद्धिंसयित्वा गुरोश् च गाम् मनुपुत्रादथेक्षाकोर्विकुक्षिर्देवराडभूत्
ಗುರುವಿನ ಹಸುವಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ ಪೃಷಧ್ರನು ಶೂದ್ರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನು; ನಂತರ ಮನುವಿನ ಪುತ್ರನಿಂದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಹುಟ್ಟಿದನು, ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನಿಂದ ವಿಕುಕ್ಷಿ ಜನಿಸಿ ದೇವಸಮಾನ ರಾಜನಾದನು।
Verse 19
विकुक्षेस्तु ककुत्स्थो ऽभूत्तस्य पुत्रः सुयोधनः तस्य पुत्रः पृथुर् नाम विश्वगश्वः पृथोः सुतः
ವಿಕುಕ್ಷಿಯಿಂದ ಕಕುತ್ಸ್ಥನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನ ಪುತ್ರ ಸುಯೋಧನ; ಅವನ ಪುತ್ರ ಪೃಥು ಎಂಬವನು; ಪೃಥುವಿನ ಪುತ್ರ ವಿಶ್ವಗಶ್ವನು।
Verse 20
आयुस्तस्य च पुत्रो ऽभूद्युवनाश्वस् तथा सुतः युवनाश्वाच्च श्रावन्तः पूर्वे श्रावन्तिका पुरी
ಅವನಿಗೆ ಆಯು ಎಂಬ ಪುತ್ರನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಆಯುವಿಗೆ ಯುವನಾಶ್ವನು ಪುತ್ರ. ಯುವನಾಶ್ವನಿಂದ ಶ್ರಾವಂತನು ಜನಿಸಿದನು; ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾವಂತಿಕಾ ಎಂಬ ಪುರಿ ಇತ್ತು.
Verse 21
श्रावन्ताद् वृहदश्वो ऽभूत् कुबलाश्वस्ततो नृपः धुन्धुमारत्वमगमद्धुन्धोर् नाम्ना च वै पुरा
ಶ್ರಾವಂತನಿಂದ ವೃಹದಶ್ವನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಅವನಿಂದ ಕುಬಲಾಶ್ವನೆಂಬ ರಾಜನು ಜನಿಸಿದನು. ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಧುಂಧುವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ಕಾರಣ ಅವನು ‘ಧುಂಧುಮಾರ’ ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು ಪಡೆದನು.
Verse 22
धुन्धुमारास्त्रयो भूपा दृढाश्वो दण्ड एव च कपिलो ऽथ दृढाश्वात्तु हर्यश्वश् च प्रमोदकः
‘ಧುಂಧುಮಾರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮೂರು ಭೂಪತಿಗಳು ಇದ್ದರು; ನಂತರ ದೃಢಾಶ್ವ ಮತ್ತು ದಂಡ. ಆಮೇಲೆ ಕಪಿಲ; ದೃಢಾಶ್ವನಿಂದ ಹರ್ಯಶ್ವ ಮತ್ತು ಪ್ರಮೋದಕ ಜನಿಸಿದರು.
Verse 23
हर्यश्वाच्च निकुम्भो ऽभूत् संहताश्वो निकुम्भतः अकृशाश्वो रणाश्वश् च संहताश्वसुतावुभौ
ಹರ್ಯಶ್ವನಿಂದ ನಿಕುಂಭನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ನಿಕುಂಭನಿಂದ ಸಂಹತಾಶ್ವನು. ಅಕೃಶಾಶ್ವ ಮತ್ತು ರಣಾಶ್ವ—ಇಬ್ಬರೂ ಸಂಹತಾಶ್ವನ ಪುತ್ರರು.
Verse 24
युवनाश्वो रणाश्वस्य मान्धाता युवनाश्वतः मान्धातुः पुरुकुत्सो ऽभून्मुचुकुन्दो द्वितीयकः
ರಣಾಶ್ವನ ಪುತ್ರ ಯುವನಾಶ್ವನು; ಯುವನಾಶ್ವನಿಂದ ಮಾಂಧಾತಾ ಜನಿಸಿದನು. ಮಾಂಧಾತೆಯಿಂದ ಪುರುಕುತ್ಸನು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಎರಡನೆಯ ಪುತ್ರ ಮುಚುಕುನ್ದನು.
Verse 25
पुरुकुत्सादसस्युश् च सम्भूतो नर्मदाभवः सम्भूतस्य सुधन्वाभूत्त्रिधन्वाथ सुधन्वनः
ಪುರುಕುತ್ಸನಿಂದ ಅಸಸ್ಯು ಜನಿಸಿದನು; ಅಸಸ್ಯುವಿನಿಂದ ಸಂಭವೂತನು ಜನಿಸಿದನು, ಅವನು ‘ನರ್ಮದಾಭವ’ ಎಂದೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಸಂಭವೂತನಿಂದ ಸುಧನ್ವ, ಸುಧನ್ವನಿಂದ ತ್ರಿಧನ್ವ ಜನಿಸಿದರು.
Verse 26
त्रिधन्वनस्तु तरुणस्तस्य सत्यव्रतः सुतः सत्यव्रतात्सत्यरथो हरिश् चन्द्रश् च तत्सुतः
ತ್ರಿಧನ್ವನಿಂದ ತರುಣನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನ ಪುತ್ರ ಸತ್ಯವ್ರತ. ಸತ್ಯವ್ರತದಿಂದ ಸತ್ಯರಥನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನ ಪುತ್ರರು ಹರಿ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರ.
Verse 27
हरिश् चन्द्राद्रोहिताश्वो रोहिताश्वाद्वृको ऽभवत् वृकाद्वाहुश् च वाहोश् च सगरस्तस्य च प्रिया
ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಿಂದ ರೋಹಿತಾಶ್ವನು ಜನಿಸಿದನು; ರೋಹಿತಾಶ್ವನಿಂದ ವೃಕನು ಉಂಟಾದನು. ವೃಕನಿಂದ ಬಾಹು, ಬಾಹುವಿನಿಂದ ಸಗರನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಜನಿಸಿದನು.
Verse 28
प्रभा षष्टिसहस्राणां सुतानां जननी ह्य् अभूत् तुष्टादौर्वान्नृपादेकं भानुमत्यसमञ्जसम्
ಪ್ರಭಾ ನಿಜವಾಗಿ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ಪುತ್ರರ ಜನನಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಮತ್ತು ತುಷ್ಟ ರಾಜನಿಂದ ಭಾನುಮತಿ, ಔರ್ವಸಂಭವವಾದ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರ—ಅಸಮಂಜಸ—ನನ್ನು ಹೆತ್ತಳು.
Verse 29
खनन्तः पृथिवीं दग्धा विष्णुना बहुसागराः असमञ्जसो ऽंश्रुमांश् च दिलीपो ऽंशुमतो ऽभवत्
ಅವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತೋಡುತ್ತಿರಲು ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ದಗ್ಧರಾದರು; ಆಗ ಅನೇಕ ಸಾಗರಗಳು ಉಂಟಾದವು. ಅಸಮಂಜಸನಿಂದ ಅಂಶ್ರುಮಾನ, ಅಂಶ್ರುಮಾನನಿಂದ ದಿಲೀಪ, ದಿಲೀಪನಿಂದ ಅಂಶುಮಾನ ಜನಿಸಿದನು.
Verse 30
भगीरथो दिलीपात्तु येन गङ्गावतारिता मुनिनेति ज भगीरथात्तु नाभागो नाभागादम्बरीषकः
ದಿಲೀಪನಿಂದ ಭಗೀರಥನು ಜನಿಸಿದನು; ಮುನಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ಅವನಿಂದ ಗಂಗಾವತರಣ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಭಗೀರಥನಿಂದ ನಾಭಾಗ, ನಾಭಾಗನಿಂದ ಅಂಬರೀಷನು ಜನಿಸಿದನು.
Verse 31
सिन्धुद्वीपो ऽम्बरीषात्तु श्रुतायुस्तत्सुतः स्मृतः श्रुतायोरृतपर्णो ऽभूत्तस्य कल्माषपादकः
ಅಂಬರೀಷನಿಂದ ಸಿಂಧುದ್ವೀಪನು; ಅವನ ಪುತ್ರನು ಶ್ರುತಾಯು ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಶ್ರುತಾಯುವಿನಿಂದ ಋತಪರ್ಣನು, ಅವನ ಪುತ್ರ ಕಲ್ಮಾಷಪಾದಕನು ಜನಿಸಿದನು.
Verse 32
कल्माषाङ्घ्रेः सर्वकर्मा ह्य् अनरण्यस्ततो ऽभवत् अनरण्यात्तु निघ्नो ऽथ अनमित्रस्ततो रघुः
ಕಲ್ಮಾಷಾಂಗ್ಘ್ರಿಯಿಂದ ಸರ್ವಕರ್ಮಾ ಜನಿಸಿದನು; ಅವನಿಂದ ಅನರಣ್ಯನು ಉಂಟಾದನು. ಅನರಣ್ಯನಿಂದ ನಿಘ್ನ, ನಂತರ ಅನಮಿತ್ರ, ಅನಮಿತ್ರನಿಂದ ರಘು ಜನಿಸಿದನು.
Verse 33
रघोरभुद्दिलीपस्तु दिलीपाच्चाप्यजो नृपः दीर्घवाहुरजात् कालस्त्वजापालस्ततो ऽभवत्
ರಘುವಿನಿಂದ ದಿಲೀಪನು ಜನಿಸಿದನು; ದಿಲೀಪನಿಂದ ಅಜನೆಂಬ ರಾಜನು. ದೀರ್ಘವಾಹುವಿನಿಂದ ಕಾಲನು ಜನಿಸಿದನು; ನಂತರ ಅಜಾಪಾಲನು ಉಂಟಾದನು.
Verse 34
तथ दशरथो जातस्तस्य पुत्रचतुष्टयम् नारायणात्मकाः सर्वे रामस्तस्याग्रजो ऽभवत्
ಹೀಗೆ ದಶರಥನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು. ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನಾರಾಯಣಸ್ವರೂಪರು; ಅವರಲ್ಲಿ ರಾಮನು ಹಿರಿಯನಾದನು.
Verse 35
रावणान्तकरो राजा ह्य् अयोध्यायां रघूत्तमः वाल्मीकिर्यस्य चरितं चक्रे तन्नारदश्रवात्
ರಾವಣಾಂತಕಾರಿಯಾದ ರಘುವಂಶಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜ ರಾಮನು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದನು. ನಾರದರಿಂದ ಕೇಳಿ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯು ಅವನ ಚರಿತೆಯನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.
Verse 36
रामपुत्रौ कुशलवौ सीतायां कुलवर्धनौ अतिथिश् च कुशाज्जज्ञे निषधस्तस्य चात्मजः
ಸೀತೆಯಿಂದ ರಾಮನಿಗೆ ಕುಶ ಮತ್ತು ಲವ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು; ಅವರು ಕುಲವರ್ಧಕರು. ಕುಶನಿಂದ ಅತಿಥಿ ಜನಿಸಿದನು; ಅತಿಥಿಯ ಪುತ್ರ ನಿಷಧನು.
Verse 37
निषधात्तु नलो जज्ञे नभो ऽजायत वै नलात् नभसः पुण्डरीको ऽभूत् सुधन्वा च ततो ऽभवत्
ನಿಷಧನಿಂದ ನಲನು ಜನಿಸಿದನು; ನಲನಿಂದ ನಭಸನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜನಿಸಿದನು. ನಭಸನಿಂದ ಪುಂಡರೀಕನು, ನಂತರ ಸುಧನ್ವನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು.
Verse 38
सुधन्वनो देवानीको ह्य् अहीनाश्वश् च तत्सुतः अहीनाश्वात् सहस्राश्वश् चन्द्रालोकस्ततो ऽभवत्
ಸುಧನ್ವನಿಂದ ದೇವಾನೀಕನು ಜನಿಸಿದನು; ಅವನ ಪುತ್ರ ಅಹೀನಾಶ್ವನು. ಅಹೀನಾಶ್ವನಿಂದ ಸಹಸ್ರಾಶ್ವನು, ಅವನಿಂದ ಚಂದ್ರಾಲೋಕನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು.
Verse 39
चन्द्रावलोकतस्तारापीडो ऽस्माच्चन्द्रपर्वतः चन्द्रगिरेर्भानुरथः श्रुतायुस्तस्य चात्मजः इक्ष्वाकुवंशप्रभवाः सूर्यवंशधराः स्मृताः
ಚಂದ್ರಾವಲೋಕನಿಂದ ತಾರಾಪೀಡನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು; ಅವನಿಂದ ಚಂದ್ರಪರ್ವತನು. ಚಂದ್ರಪರ್ವತನಿಂದ ಚಂದ್ರಗಿರಿ; ಚಂದ್ರಗಿರಿಯಿಂದ ಭಾನುರಥನು; ಅವನ ಪುತ್ರ ಶ್ರುತಾಯು. ಇವರು ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶಪ್ರಭವಿಗಳು, ಸೂರ್ಯವಂಶಧಾರಕರು ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
A structured vaṃśa-list framed as revealed narration: it alternates between linear succession (Ikṣvāku → Raghu → Rāma) and thematic anchors (regions, peoples, and exemplary kings) to preserve political-theological continuity.
By presenting royal lineage as a dharmic technology: genealogies legitimize governance, connect sacred geography to political centers, and hold up exemplary rulers (e.g., Bhagīratha, Rāma) as models where worldly rule becomes a vehicle for cosmic order and spiritual merit.
Daśaratha and Rāma explicitly connect the lineage to the Rāmāyaṇa, with Vālmīki’s authorship noted as derived from Nārada’s transmission, integrating epic authority into vaṃśa structure.