Adhyaya 309

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरितापूजा नामाष्टाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ नवाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरितामन्त्रादिः अग्निर् उवाच अपरां त्वरिताविद्यां वक्ष्ये ऽहं भुक्तिमुक्तिदां पुरे वज्राकुले देवीं रजोभिर्लिखिते यजेत्

ಇಂತೆ ಅಗ್ನಿ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ‘ತ್ವರಿತಾಪೂಜಾ’ ಎಂಬ ಮೂರು ನೂರು ಒಂಬತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ಮೂರು ನೂರು ಹತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ—‘ತ್ವರಿತಾ-ಮಂತ್ರಾದಿ’ ಆರಂಭ. ಅಗ್ನಿ ಹೇಳಿದರು—ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ನೀಡುವ ಅಪರ (ಗುಪ್ತ) ತ್ವರಿತಾವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ನಗರದಲ್ಲಿ ವಜ್ರಾಕುಲಾ ರೂಪಿಣಿ ದೇವಿಯನ್ನು ರಜ (ಧೂಳಿ/ಚೂರ್ಣ)ದಿಂದ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಆಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 2

पद्मगर्भे दिग्विदिक्षु चाष्टौ वज्राणि वीथिकां द्वारशोभोपशोभाञ्च लिखेच्छ्रीघ्रं स्मरेन्नरः

ಪದ್ಮಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಎಂಟು ದಿಕ್ಕು-ವಿದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ವಜ್ರಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು; ಪರಿಕ್ರಮಣ ಮಾರ್ಗ (ವೀಥಿಕಾ) ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯ ಹಾಗೂ ಉಪದ್ವಾರಗಳ ಅಲಂಕಾರಗಳನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಇವುಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಸಾಧಕನು ಶೀಘ್ರ ಸ್ಮರಣೆ (ಆವಾಹನ/ಧ್ಯಾನ) ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 3

अष्टादशभुजां सिंहे वामजङ्घा प्रतिष्ठिता दक्षिणा द्विगुणा तस्याः पादपीठे समर्पिता

ಅಷ್ಟಾದಶಭುಜಾ ದೇವಿ ಸಿಂಹಾರೂಢಳಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳ ಎಡ ಜಂಘೆ ಸಿಂಹದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರ, ಬಲ ಜಂಘೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಡಚಿ ಪಾದಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಇಡಲಾಗಿದೆ.

Verse 4

नागभूषां वज्रकुण्डे खड्गं चक्रं गदां करमात् शूलं शरं तथा शक्तिं वरदं दक्षिणैः करैः

ನಾಗಾಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಳಾಗಿ ವಜ್ರಾಕಾರದ ಕುಂಡಲಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ (ದೇವಿ)ಯ ಬಲ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಶೂಲ, ಶರ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವರದಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಸಬೇಕು.

Verse 5

धनुः पाशं शरं घण्टां तर्जनींशङ्खमङ्कुशम् अभयञ्च तथा वर्जं वामपार्श्वे धृतायुधम्

ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ಆಯುಧ/ಉಪಕರಣಗಳಾಗಿ ಧನುಸ್ಸು, ಪಾಶ, ಶರ, ಗಂಟೆ, ತರ್ಜನೀಮುದ್ರೆ, ಶಂಖ, ಅಂಕುಶ, ಅಭಯಮುದ್ರೆ ಹಾಗೂ ವಜ್ರವನ್ನೂ ಚಿತ್ರಿಸಬೇಕು.

Verse 6

पूजनाच्छत्रुनाशः स्याद्राष्ट्रं जयति लीलया दीर्घायूराष्ट्रभूतिः स्याद्दिव्यादिसिद्धिभाक्

ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಶತ್ರುನಾಶ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಲೀಲೆಯಂತೆ ಜಯಿಸಬಹುದು. ದೀರ್ಘಾಯು, ರಾಷ್ಟ್ರಸಮೃದ್ಧಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾದಿ ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಪಾಲುದಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

वज्रार्गले इति ञ तलेतिसप्तपातालाः कालाग्निभुवनान्तकाः ॐ कारादिस्वरारभ्य यावद्ब्रह्माण्डवाचकम्

‘ವಜ್ರಾರ್ಗಲೆ’ ಎಂಬುದು ಞಕಾರದ ಗುಢಸಂಜ್ಞೆ; ‘ತಲ’ ಎಂದರೆ ಸಪ್ತ ಪಾತಾಳಗಳು, ಅವು ‘ಕಾಲಾಗ್ನಿ’ ಮತ್ತು ‘ಭುವನಾಂತಕ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಓಂಕಾರಾದಿ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ‘ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ’ವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಪದದವರೆಗೆ ಪವಿತ್ರ ವರ್ಣಕ್ರಮವನ್ನು ತಿಳಿದು/ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 8

ॐ काराद्भ्रामयेत्तोयन्तोतला त्वरिता ततः प्रस्तावं सम्प्रवक्ष्यामि स्वरवर्गं लिखेद्भुवि

ಓಂಕಾರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನೀರನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿ/ಮಥಿಸಿ ಕಲಸಬೇಕು; ನಂತರ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಲತಾ-ರೇಖೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಅನಂತರ ಪ್ರಸ್ತಾವವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರವರ್ಗವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕು.

Verse 9

तालुर्वर्गः कवर्गः स्यात्तृतीयो जिह्वतालुकः चतुर्थस्तालुजिह्वाग्रो जिह्वादन्तस्तु पञ्चमः

ತಾಲುವರ್ಗವೇ ಕವರ್ಗ; ಮೂರನೆಯದು ಜಿಹ್ವೆ–ತಾಲು ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯದು ತಾಲು–ಜಿಹ್ವಾಗ್ರದಿಂದ; ಐದನೆಯದು ಜಿಹ್ವೆ–ದಂತಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 10

षष्ठो ऽष्टपुटसम्पन्नो मिश्रवर्गस्तु सप्तमः ऊष्माणः स्याच्छ्वर्गस्तु उद्धरेच्च मनुं ततः

ಆರವ ವರ್ಗವು ಅಷ್ಟ-ಪುಟಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನ; ಏಳನೆಯದು ಮಿಶ್ರವರ್ಗ. ಊಷ್ಮ ಧ್ವನಿಗಳು ಶ್ವವರ್ಗ; ನಂತರ ಆ ವಿನ್ಯಾಸದಿಂದ ‘ಮನು’ ಅಂದರೆ ಅಂತಃಸ್ಥ (ಅರ್ಧಸ್ವರ)ಗಳನ್ನೂ ಹೊರತೆಗೆದು ಗುರುತಿಸಬೇಕು.

Verse 11

षष्ठस्वरसमारूढं ऊष्मणान्तं सविन्दुकम् तालुवर्गद्वितीयन्तु स्वरैकादशयोजितम्

ಇದನ್ನು ಆರನೆಯ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಊಷ್ಮ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸಿ, ಬಿಂದುಸಹಿತವಾಗಿರಿಸಬೇಕು. ಮುಂದಾಗಿ ತಾಲುವರ್ಗದ ಎರಡನೇ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಮುಗಿದು, ಹನ್ನೊಂದನೇ ಸ್ವರದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 12

जिह्वातालुसमायोगः प्रथमं केवलं भवेत् तदेव च द्वितीयन्तु अधस्ताद्विनियोजयेत्

ಮೊದಲ ಅಭ್ಯಾಸವು ಜಿಹ್ವೆ ಮತ್ತು ತಾಲುವಿನ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುವುದಾಗಿದೆ. ಎರಡನೆಯದು ಅದೇ ಸಂಯೋಗವನ್ನು ಅಧಸ್ತಾತ್ (ಕೆಳಭಾಗಕ್ಕೆ) ವಿನಿಯೋಗಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು.

Verse 13

एकादशस्वरैर् युक्तं प्रथमं तालुवर्गतः ऊष्माणस्य द्वितीयन्तु अधस्ताद् दृश्य योजयेत्

ಮೊದಲ ಸಾಲನ್ನು ಹನ್ನೊಂದು ಸ್ವರಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾಳುವರ್ಗದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಊಷ್ಮಾಣ (ಶ್/ಷ್/ಸ್/ಹ್) ಗಳ ಎರಡನೇ ಸಾಲನ್ನು ರೂಢಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವಂತೆ ಕೆಳಗೆ ಜೋಡಿಸಬೇಕು.

Verse 14

षोडशस्वरसंयुक्तमूष्माणस्य द्वितीयकम् जिह्वादन्तसमायोगे प्रथमं योजयेदधः

ಊಷ್ಮಾಣ ಅಕ್ಷರಗಳ ಎರಡನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಹದಿನಾರು ಸ್ವರಗಳ ಸಂಯೋಗದಲ್ಲಿ ಜಿಹ್ವೆ–ಹಲ್ಲುಗಳ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು/ಪ್ರಯೋಗಿಸಬೇಕು; ಮೊದಲ ಭಾಗವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಡಬೇಕು.

Verse 15

मिश्रवर्गाद् द्वितीयन्तु अधस्तात् पुनरेव तु चतुर्थस्वरसम्भिन्नं तालुवर्गादिसंयुतम्

ಮಿಶ್ರವರ್ಗದ ಕೆಳಗೆ ಎರಡನೇ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅದು ತಾಳುವರ್ಗಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು, ಚತುರ್ಥ ಸ್ವರಭೇದದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ/ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 16

ऊष्मणश् च द्वितीयन्तु अधस्ताद्विनियोजयेत् स्वरैकादशभिन्नन्तु ऊष्मणान्तं सविन्दुकम्

ಊಷ್ಮಾಣ ಸಮೂಹದ ಎರಡನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಹನ್ನೊಂದು ಸ್ವರಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಗುರುತಾಗಿರುವುದನ್ನು ಊಷ್ಮಾಣದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಿಂದು (ಅನುಸ್ವಾರ) ಸಹಿತ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು.

Verse 17

पञ्चस्वरसमारूढं ओष्ठसम्पुटयोगतः द्वितीयमक्षरञ्चान्यज्जिह्वाग्रे तालुयोगतः

ಐದು ಸ್ವರಧ್ವನಿಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ, ತುಟಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಸಂಪುಟ-ಯೋಗದಿಂದ ಇದು ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ; ಎರಡನೇ ಅಕ್ಷರವು ಮಾತ್ರ ಜಿಹ್ವಾಗ್ರವು ತಾಳುವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

ऊष्माणस्येत्ययं पाठो न साधुः प्रथमं पञ्चमे योज्यं स्वरार्धेनोद्धृता इमे ओंकाराद्या नमोन्ताश् च जपेत् स्वाहाग्निकार्यके

“ಊಷ್ಮಾಣಸ್ಯ …” ಎಂಬ ಪಾಠ ಶುದ್ಧವಲ್ಲ. ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಐದನೆಯದೊಡನೆ ಯೋಜಿಸಬೇಕು. ಸ್ವರಾರ್ಧದಿಂದ ಉದ್ಧೃತ, ಓಂಕಾರಾದಿ “ನಮಃ” ಅಂತ್ಯವಿರುವ ಈ ಅಕ್ಷರ/ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು “ಸ್ವಾಹಾ” ಸಹಿತ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಪಿಸಬೇಕು.

Verse 19

ॐ ह्रीं ह्रूं ह्रः हृदयं हां हृश्चेति शिरः ह्रीं ज्वल ज्जलशिखा स्यात् कवचं हनुद्वयम् ह्रीं श्रीं क्षून्नेत्रत्रयाय विद्यानेत्रं प्रकीर्तितम् क्षौं हः खौं हूं फडस्त्राय गुह्याङ्गानि पुरा न्यसेत् त्वरिताङ्गानि वक्ष्यामि विद्याङ्गानि शृणुष्व मे आदिद्विहृदयं प्रोक्तं त्रिचतुःशिर इष्यते

“ಓಂ ಹ್ರೀಂ ಹ್ರೂಂ ಹ್ರಃ”—ಇದು ಹೃದಯ-ನ್ಯಾಸ. “ಹಾಂ ಹೃಶ್”—ಇದು ಶಿರೋ-ನ್ಯಾಸ. “ಹ್ರೀಂ ಜ್ವಲ ಜ್ವಲಶಿಖಾ”—ಇದು ಕವಚ; ಎರಡೂ ಹನುಗಳ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು. “ಹ್ರೀಂ ಶ್ರೀಂ ಕ್ಷೂಂ”—ತ್ರಿನೇತ್ರನಿಗೆ ‘ವಿದ್ಯಾ-ನೇತ್ರ’ ಎಂದು ಪ್ರಖ್ಯಾತ. “ಕ್ಷೌಂ ಹಃ ಖೌಂ ಹೂಂ ಫಡ್”—ಇದು ಅಸ್ತ್ರ-ಮಂತ್ರ; ಮೊದಲು ಗುಹ್ಯಾಂಗಗಳ ನ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ತ್ವರಿತೆಯ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ವಿದ್ಯೆಯ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕೇಳು: ‘ಆದಿ-ದ್ವಿ-ಹೃದಯ’ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ; ಶಿರವು ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ವಿಧವೆಂದು ಅಂಗೀಕೃತ.

Verse 20

पञ्चषष्ठः शिखा प्रोक्ता कवचं सप्तमाष्टमम् तारकन्तु भवेन्नेत्रं नवार्धाक्षरलक्षणं

ಅರವತ್ತೈದನೆಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ‘ಶಿಖಾ’ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಏಳನೆಯದು ಮತ್ತು ಎಂಟನೆಯದು ‘ಕವಚ’. ಆದರೆ ‘ತಾರಕ’ ‘ನೇತ್ರ-ಮಂತ್ರ’; ಅದು ಒಂಬತ್ತು ಮತ್ತು ಅರ್ಧ ಅಕ್ಷರ-ಲಕ್ಷಣ ಹೊಂದಿದೆ.

Verse 21

तोतलेति समाख्याता वज्रतुण्डे ततो भवेत् ख ख हूं दशवीजा स्याद्वज्रतुण्डेन्द्रद्रूतिका

ಇದನ್ನು “ತೋತಲಾ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಅದು ವಜ್ರತುಂಡ ಮಂತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. “ಖ ಖ ಹೂಂ” ಇದು ದಶ-ಬೀಜ; ಇದು ವಜ್ರತುಂಡೇಂದ್ರನ ಶೀಘ್ರ-ಕಾರ್ಯಕರ ದ್ರೂತಿಕಾ ಆಮಂತ್ರಣ.

Verse 22

खेचरि ज्वालिनीज्वाले खखेति ज्वालिनीदश वर्चे शरविभीषणि खखेति च शवर्यपि

‘ಖೇಚರೀ’, ‘ಜ್ವಾಲಿನೀ-ಜ್ವಾಲಾ’, ‘ಖಖೇತಿ’, ‘ಜ್ವಾಲಿನೀ-ದಶಾ’, ‘ವರ್ಚಾ’, ‘ಶರ-ವಿಭೀಷಣೀ’, ‘ಖಖೇತಿ’ ಹಾಗೂ ‘ಶವರೀ’—ಇವು ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಮಂತ್ರಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುವ ನಾಮಗಳು.

Verse 23

छे छेदनि करालिनि खखेति च कराल्यपि वक्षःश्रवद्रवप्लवनी ख ख दूतीप्लवं ख्यपि

“ಛೇ! ಹೇ ಛೇದನೀ, ಹೇ ಕರಾಲಿನೀ, ಹೇ ಖಖೇತೀ ಹಾಗೂ ಹೇ ಕರಾಳೀ! ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಿಂದ ಸ್ರವಿಸುವ ದ್ರವವನ್ನು ಉಕ್ಕಿಸಿ ಪ್ರವಾಹಗೊಳಿಸುವವಳೇ! ‘ಖ ಖ’; ಹಾಗೆಯೇ ದೂತೀ-ಪ್ಲವ ಮತ್ತು ‘ಖ್ಯ’ ಸಹ।”

Verse 24

स्त्रीबालकारे धुननि शास्त्री वसनवेगिका क्षे पक्षे कपिले हस हस कपिला नाम दूतिका

ಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ಬಾಲಕರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ದೂತೀ ‘ಧುನನೀ’; ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಲ್ಲಿ ‘ಶಾಸ್ತ್ರೀ’; ವಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ವೇಗ ನೀಡುವವಳು ‘ವಸನವೇಗಿಕಾ’; ‘ಕ್ಷ’ ಮತ್ತು ‘ಪಕ್ಷ’ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ‘ಕಪಿಲಾ’; ‘ಹಸ ಹಸ’ ಉಚ್ಚಾರದಿಂದ ದೂತೀಗೆ ‘ಕಪಿಲಾ’ ಎಂಬ ನಾಮ।

Verse 25

ह्रूं तेजोवति रौद्री च मातङ्गरौद्रिदूतिका पुटे पुटे ख ख खड्गे फट् ब्रह्मकदूतिका

“ಹ್ರೂಂ! ಹೇ ತೇಜೋವತೀ, ಹೇ ರೌದ್ರೀ, ಹಾಗೂ ಹೇ ಮಾತಂಗ-ರೌದ್ರೀ ದೂತಿಕಾ! ಪುಟೇ ಪುಟೇ ರಕ್ಷೆ ಮಾಡು; ‘ಖ ಖ’; ಖಡ್ಗದ ಮೇಲೆ ‘ಫಟ್’; ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಕಾ-ದೂತಿಕಾ!”

Verse 26

वैतालिनि दशार्णाः स्युस्त्यजान्यहिपलालवत् हृदादिकन्यासादौ स्यान् मध्ये नेत्रे न्यसेत्सुधीः

ವೈತಾಲಿನೀ ವಿನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಕುದುರೆ, ಸರ್ಪ ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲಿನಂತೆ ತ್ಯಜ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಹೃದಯಾದಿ ನ್ಯಾಸದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನಿ ಸಾಧಕನು ಅವುಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ—ನೇತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ—ನ್ಯಾಸಿಸಬೇಕು।

Verse 27

पादादरभ्य मूर्दान्तं शिर आरभ्य पादयोः वक्षःश्रवद्रवप्लवनीथथेति ख , छ च अङ्घ्रिजानूरुगुह्ये च नाभिहृत्कण्ठदेशतः

ಪಾದದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಮೂರ್ಧಾಂತವರೆಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಶಿರಸ್ಸಿನಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಪಾದಗಳವರೆಗೆ (ದೇಹಭಾಗಗಳ ಕ್ರಮ) ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ವಕ್ಷಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಶ್ರವಣ-ಪ್ರದೇಶসহ ‘ದ್ರವ’, ‘ಪ್ಲವನೀ’, ‘ಈಥ’, ‘ಥೇ’ ಹಾಗೂ ‘ಖ’, ‘ಛ’ ಎಂಬ ಸೂಚನೆಗಳು; ಜೊತೆಗೆ ಅಂಘ್ರಿ, ಜಾನು, ಊರು, ಗುಹ್ಯ, ಮತ್ತು ನಾಭಿ, ಹೃತ್, ಕಂಠದೇಶದ ಸ್ಥಾನಗಳೂ ಒಳಗೊಂಡಿವೆ।

Verse 28

वज्रमण्डलबूर्धे च अघोर्धे चादिवीजतः सोमरूपं ततो गावं धारामृतसुवर्षिणम्

ವಜ್ರಮಂಡಲದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಅಘೋರಪ್ರದೇಶದ ಅಧೋಭಾಗದಲ್ಲೂ—ಆದಿಬೀಜಮಂತ್ರದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ—ಸಾಧಕನು ಸೋಮರೂಪಿಣೀ ಗೋವಿನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಲಿ; ಆಕೆ ಅಮೃತಧಾರೆಗಳನ್ನು ಶುಭ್ರವೃಷ್ಟಿಯಂತೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 29

विशन्तं ब्रह्मरन्ध्रेण साधकस्तु विचिन्तयेत् मूर्धास्यकण्ठहृन्नाभौ गुह्योरुजानुपादयोः

ಸಾಧಕನು ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಪ್ರಾಣಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲಿ; ನಂತರ ಅದು ಶಿರಸ್ಸು, ಮುಖ, ಕಂಠ, ಹೃದಯ, ನಾಭಿ, ಗುಹ್ಯಸ್ಥಾನ, ತೊಡೆಗಳು, ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳ ಮೂಲಕ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ।

Verse 30

आदिवीजं न्यसेन्मन्त्री तर्जन्यादि पुनः पुनः ऊर्धं सोममधः पद्मं शरीरं वीजविग्रहं

ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ತರ್ಜನಿ ಮೊದಲಾದ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ ಆದಿಬೀಜದ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಾಡಲಿ. ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೋಮ (ಚಂದ್ರ), ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮ, ಮತ್ತು ದೇಹವನ್ನು ಬೀಜಮಂತ್ರದ ಸಾಕಾರ ವಿಗ್ರಹವೆಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ।

Verse 31

यो जानाति न मृत्युः स्यात्तस्य न व्याधयो ज्वरा यजेज्जपेत्तां विन्यस्य ध्यायेद्देवीं शताष्टकम्

ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಸಮ್ಯಕ್ ಆಚರಿಸುವವನಿಗೆ ಮರಣವಿಲ್ಲ; ಅವನಿಗೆ ರೋಗಗಳೂ ಜ್ವರಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಜಪ ಮಾಡಲಿ; ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲಿ—ಇದು ಶತಾಷ್ಟಕ (೧೦೮ರ ಸ್ತೋತ್ರ/ಸಮೂಹ)ವಾಗಿದೆ।

Verse 32

मुद्रा वक्ष्ये प्रणीताद्याः प्रणीताः पञ्चधास्मृताः ग्रथितौ तु करौ कृत्वा मध्ये ऽङ्गुष्ठौ निपातयेत्

ಈಗ ನಾನು ಪ್ರಣೀತಾ ಮೊದಲಾದ ಮುದ್ರೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಣೀತಾ ಮುದ್ರೆ ಪಂಚವಿಧವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂಗುಠಗಳನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕು।

Verse 33

तर्जनीं मूर्ध्निसंलग्नां विन्यसेत्तां शिरोपरि प्रणीतेयं समाख्याता हृद्देशे तां समानयेत्

ತರ್ಜನಿಯನ್ನು ಶಿರೋಶಿಖರಕ್ಕೆ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ‘ಪ್ರಣೀತಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಅದನ್ನು ಹೃದಯದೇಶಕ್ಕೆ ತರಬೇಕು.

Verse 34

ऊर्धन्तु कन्यसामध्ये सवीजान्तां विदुर्द्विजाः नियोज्य तर्जनीमध्ये ऽनेकलग्नां परस्पराम्

ದ್ವಿಜರು ತಿಳಿದಂತೆ—ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಕನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಅಗ್ರಭಾಗಗಳನ್ನು ‘ಬೀಜ’ದಂತೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ತರ್ಜನಿಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿ, ಪರಸ್ಪರ ಅನೇಕ ಸ್ಪರ್ಶಬಿಂದುಗಳಿಂದ ಜೋಡಿಸಿ ಗುಂಥಬೇಕು.

Verse 35

ज्येष्टाग्रं निक्षिपेन्मध्ये भेदनी सा प्रकीर्तिता नाभिदेशे तु तां बद्ध्वा अङ्गुष्ठावुत्क्षिपेत्ततः

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತರ್ಜನಿಯ ಅಗ್ರವನ್ನು ಇಡುವುದೇ ‘ಭೇದನೀ’ ಮುದ್ರೆ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಾಭಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ನಂತರ ಎರಡೂ ಅಂಗುಠಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಬೇಕು.

Verse 36

कराली तु महामुद्रा हृदये योज्य मन्त्रिणः पुनस्तु पूर्ववद् बद्धलग्नां ज्येष्ठां समुत्क्षिपेत्

‘ಕರಾಳೀ’ ಮಹಾಮುದ್ರೆ; ಮಂತ್ರಸಾಧಕನು ಅದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಸಬೇಕು. ನಂತರ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದ ‘ಜ್ಯೇಷ್ಠಾ’ (ಮುದ್ರೆ)ಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಬೇಕು.

Verse 37

वज्रतुण्डा समाख्याता वज्रदेशे तु बन्धयेत् उभाभ्याञ्चैव हस्ताभ्यां मणिबन्धन्तु बन्धयेत्

ಇದನ್ನು ‘ವಜ್ರತುಂಡಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದನ್ನು ವಜ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಮಣಿಬಂಧ—ಮಣಿಕಟ್ಟು ಸಂಧಿ—ಯಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಬೇಕು.

Verse 38

त्रीणि त्रीणि प्रसार्येति वज्रमुद्रा प्रकीर्तिता प्रसार्या चेति ट दण्डः खड्गञ्चक्रगदा मुद्रा चाकारतः स्मृता

ಮೂರು ಮೂರು ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಮಾಡುವುದನ್ನು ‘ವಜ್ರಮುದ್ರೆ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ‘ಪ್ರಸಾರ್ಯಾ’ ಮುದ್ರೆ ದಂಡಾಕಾರ (ಟ-ದಂಡ) ರೂಪವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಖಡ್ಗ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ ಮುದ್ರೆಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಕಾರದಂತೆ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 39

अङ्गुष्ठेनाक्रमेत् त्रीणि त्रिशूलञ्चोर्ध्वतो भवेत् एका तु मध्यमोर्ध्वा तु शक्तिरेव विधीयते

ಬೊಟ್ಟೆ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಮೂರು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುತು (ಒತ್ತುವಿಕೆ) ಮಾಡಬೇಕು; ಅವುಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲದ ಗುರುತು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಒಂದು ರೇಖೆ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ; ಮೇಲಿನ ರೇಖೆಯನ್ನು ‘ಶಕ್ತಿ’ ಎಂದು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 40

शरञ्च वरदञ्चापं पाशं भारञ्च घण्टया शङ्खमङ्कुशमभयं पद्ममष्ट च विंशतिः

ಬಾಣ, ವರದಮುದ್ರೆ, ಧನುಸ್ಸು, ಪಾಶ, ಭಾರ (ತೂಕ)ದ ಚಿಹ್ನೆ, ಹಾಗೂ ಗಂಟೆ; ಶಂಖ, ಅಂಕುಶ, ಅಭಯಮುದ್ರೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮ—ಇವು (ಒಟ್ಟಾಗಿ) ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು (ಲಕ್ಷಣ/ಆಯುಧ) ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 41

मोहणी मोक्षणी चैव ज्वालिनी चामृताभया प्रणीताः पञ्चमुद्रास्तु पूजाहोमे च योजयेत्

ಮೋಹಣೀ, ಮೋಕ್ಷಣೀ, ಜ್ವಾಲಿನೀ, ಅಮೃತಾ, ಅಭಯಾ—ಎಂಬ ಐದು ಮುದ್ರೆಗಳು ವಿಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೋಮದಲ್ಲಿಯೂ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು।