Adhyaya 165

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे नवग्रहहोमो नाम चतुःषष्ट्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चषष्त्यधिकशततमो ऽध्यायः नानाधर्माः अग्निर् उवाच ध्येय आत्मा स्थितो यो ऽसौ हृदये दीपवत् प्रभुः अनन्यविषयं कृत्वा मनो बुद्धिस्मृतीन्द्रियं

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಗ್ನಿ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ‘ನವಗ್ರಹಹೋಮ’ ಎಂಬ 164ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ಈಗ 165ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ‘ನಾನಾಧರ್ಮಗಳು’ ಆರಂಭ. ಅಗ್ನಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೀಪದಂತೆ ಸ್ಥಿತನಾದ ಪ್ರಭು ಆತ್ಮನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಮನ, ಬುದ್ಧಿ, ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ವಿಷಯವಿಲ್ಲದಂತೆ ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ.

Verse 2

श्राद्धन्तु ध्यायिने देयं गव्यं दधि घृतं पयः प्रियङ्गवो मसूराश् च वार्ताकुः कोद्रवो न हि

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠನಾದ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದವು—ಗವ್ಯ ಪದಾರ್ಥಗಳು: ಮೊಸರು, ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಹಾಲು; ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಿಯಂಗು ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಮಸೂರ. ಆದರೆ ವಾರ್ತಾಕು (ಬದನೆಕಾಯಿ) ಮತ್ತು ಕೋದ್ರವ (ಒರಟು ಸಿರಿಧಾನ್ಯ) ಬಳಸಬಾರದು.

Verse 3

सैंहिकयो यदा सूर्यं ग्रसते पर्वसन्धिषु हस्तिच्छाया तु सा ज्ञेया श्राद्धदानादिके ऽक्ष्या

ಸಿಂಹಿಕಾಪುತ್ರನಾದ ರಾಹು ಪರ್ವಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಗ್ರಸಿಸಿದಾಗ, ಆ ಕಾಲವನ್ನು ‘ಹಸ್ತಿಚ್ಛಾಯೆ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಶ್ರಾದ್ಧ, ದಾನಾದಿ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಅದು ಅಕ್ಷಯಫಲಪ್ರದ ಸಮಯ.

Verse 4

सदा दुःस्थ इति ख , छ च मनुष्याणामिति ङ व्यापिने देयमिति ङ पित्रे चैव यदा सोमो हंसे चैव करे स्थिते तिथिर्वैवस्वतो नाम सा छाया कुञ्जरस्य तु

(ಸಂಕೇತಾಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ) ‘ಸदा ದುಃಸ್ಥ’ ಎಂದು ಖ (ಮತ್ತು ಛ), ‘ಮನುಷ್ಯಾಣಾಂ’ ಎಂದು ಙ, ಹಾಗೂ ‘ವ್ಯಾಪಿಗೆ (ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ) ದೇಯ’ ಎಂದು ಙ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೂ, ಚಂದ್ರನು ‘ಹಂಸ’ ಮತ್ತು ‘ಕರ’ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದರೆ ಆ ತಿಥಿ ‘ವೈವಸ್ವತ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಅದರ ಛಾಯಾರೂಪ ಕುಂಜರ (ಆನೆ).

Verse 5

अग्नौकरणशेषन्तु न दद्याद्वैश्वदेविके अग्न्यभावे तु विप्रस्य हस्ते दद्यात्तु दक्षिणे

ವೈಶ್ವದೇವ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಗೆ ಹೋಮಿಸಿದ ನಂತರ ಉಳಿದ ಶೇಷವನ್ನು ನೀಡಬಾರದು. ಆದರೆ ಅಗ್ನಿಯ ಅಭಾವವಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 6

न स्त्री दुष्यति जारेण न विप्रो वेदकर्मणा बलात्कारोपभुक्ता चेद्वैरिहस्तगतापि वा

ಸ್ತ್ರೀ ಜಾರಸಂಬಂಧದಿಂದ ದೂಷಿತಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ವೇದಕರ್ಮ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ದೂಷಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವಳು ಬಲಾತ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರೂ, ಅಥವಾ ಶತ್ರುವಿನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೂ, ಅದರಿಂದ ಅವಳು ಮಲಿನಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 7

सन्त्यजेद् दूषितान्नारीमृतुकाले न शुद्ध्यति य आत्मत्र्यतिरेकेण द्वितीयं नात्र पश्यति

ದೂಷಿತಳಾದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಋತು ಕಾಲದಲ್ಲಿ (ರಜಃಕಾಲದಲ್ಲಿ) ಅವಳು ಶುದ್ಧಳಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಹೊರತು ಇಲ್ಲಿ ‘ಎರಡನೆಯದು’ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಾಣದವನಿಗೆ ಈ ನಿಯಮವು ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 8

ब्रह्मभूतः स एवेह योगी चात्मरतो ऽमलः विषयेन्द्रियसंयोगात् केचिद् योगं वदन्ति वै

ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಭೂತನಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ರಮಿಸುವ ನಿರ್ಮಲನಾದವನೇ ಯೋಗಿ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ವಿಷಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಂಯೋಗವನ್ನೇ ‘ಯೋಗ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 9

अधर्मो धर्मबुद्ध्या तु गृहीतस्तैर् अपण्डितैः आत्मनो मनसश् चैव संयोगञ्च तथा परे

ಅಪಂಡಿತರು ಅಧರ್ಮವನ್ನೇ ಧರ್ಮಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಯಥಾರ್ಥ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ, ಇತರ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನೂ, ತಪ್ಪಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 10

वृत्तिहीनं मनः कृत्वा क्षेत्रज्ञं परमात्मनि एकीकृत्य विमुच्येत बन्धाद्योगो ऽयमुत्तमः

ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ವೃತ್ತಿಗಳಿಂದ ರಹಿತಗೊಳಿಸಿ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಏಕೀಕರಿಸಿದರೆ ಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಇದೇ ಉತ್ತಮ ಯೋಗ.

Verse 11

कुटुम्बैः पञ्चभिर्यामः षष्ठस्तत्र महत्तरः देवासुरमनुष्यैर् वा स जेतुं नैव शक्यते

ಐದು ಕುಟುಂಭಗಳು (ಸಹಾಯಕ ಗುಂಪುಗಳು) ಜೊತೆಗೆ ಗತಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಆರನೆಯದು ಇನ್ನೂ ಮಹತ್ತರ. ದೇವರು, ಅಸುರ ಅಥವಾ ಮನುಷ್ಯ—ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲಾರರು.

Verse 12

वहिर्मुखानि सर्वाणि कृत्वा चाभिमुखानि वै मनस्येवेन्द्रियग्रामं मनश्चात्मनि योजयेत्

ಎಲ್ಲಾ ಬಹಿರ್ಮುಖ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅಂತರ್ಮುಖಗೊಳಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗ್ರಾಮವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ಯೋಗಿಸಬೇಕು.

Verse 13

सर्वभावविनिर्मुक्तं क्षेत्रज्ञं ब्रह्मणि न्यसेत् एतज्ज्ञानञ्च ध्यानञ्च शेषो ऽन्यो ग्रन्थविस्तरः

ಎಲ್ಲ ಭಾವಸ್ಥಿತಿಗಳೂ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳೂ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಇದೇ ಜ್ಞಾನವೂ ಧ್ಯಾನವೂ; ಉಳಿದುದೆಲ್ಲ ಗ್ರಂಥವಿಸ್ತಾರ ಮಾತ್ರ.

Verse 14

चौरहस्तगतापि वेति ख , घ , ञ च द्वितीयं नानुपश्यतीति घ , ट च स जेतुं न च शक्यत इति ग , ङ च शेषा ये ग्रन्थविस्तरा इति ङ यन्नास्ति सर्वलोकस्य तदस्तीति विरुध्यते कथ्यमानं तथान्यस्य हृदये नावतिष्ठते

ಕಳ್ಳನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರೂ (ವಚನ) ಹಾಗೆಯೇ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ‘ದ್ವಿತೀಯ’ (ಪ್ರಮಾಣ/ಸಮ್ಮತಿ) ಯನ್ನು ಕಾಣದವನು ಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನನ್ನು ಜಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಪಾಠಗಳು ಗ್ರಂಥವಿಸ್ತಾರ ಮಾತ್ರ. ಸರ್ವಜನರಿಗೆ ಅಂಗೀಕಾರವಿಲ್ಲದುದನ್ನು ‘ಇದೆ’ ಎನ್ನುವುದು ವಿರೋಧ; ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯೂರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 15

असंवेद्यं हि तद् ब्रह्म कुमारी स्त्रीमुखं यथा अयोगी नैव जानाति जात्यन्धो हि घटं यथा

ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗ್ರಾಹ್ಯವಲ್ಲ—ಕುಮಾರಿಯು ಸ್ತ್ರೀಮುಖ (ಗೃಹಸ್ಥಾನುಭವ) ತಿಳಿಯದಂತೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಯೋಗಿ ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯನು; ಜನ್ಮಾಂಧನು ಘಟವನ್ನು ತಿಳಿಯದಂತೆ.

Verse 16

सत्र्यसन्तं द्विजं दृष्ट्वा स्थानाच्चलति भास्करः एष मे मण्डलं भित्त्वा परं ब्रह्माधिगच्छति

ಸತ್ರವ್ರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದ ದ್ವಿಜನನ್ನು ನೋಡಿ ಭಾಸ್ಕರನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಚಲಿಸುತ್ತಾನೆ—“ಇವನು ನನ್ನ ಮಂಡಲವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.”

Verse 17

उपवासव्रतञ्चैव स्नानन्तीर्थं फलन्तपः द्विजसम्पादनञ्चैव सम्पन्नन्तस्य तत् फलं

ಉಪವಾಸವ್ರತ, ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ, ತಪಸ್ಸಿನ ಫಲ, ಮತ್ತು ದ್ವಿಜಸಂಪಾದನ (ಸೇವೆ/ಪ್ರಸಾದನ)—ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಆಚರಣೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದವನಿಗೆ ಇವೇ ಫಲರೂಪ ಪುಣ್ಯಗಳು.

Verse 18

एकाक्षरं परं ब्रह्म प्राणायामः परन्तपः सावित्र्यास्तु परं नास्ति पावनं परमं स्मृतः

ಏಕಾಕ್ಷರವೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ; ಹೇ ಪರಂತಪ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮವೇ ಪರಮ ತಪಸ್ಸು. ಸಾವಿತ್ರೀ (ಗಾಯತ್ರೀ) ಮಂತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಅವಳು ಪರಮ ಪಾವನಿಯೆಂದು ಸ್ಮೃತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 19

पूर्वं स्त्रियः सुरैर् भुक्ताः सोमगन्धर्ववह्निभिः भुञ्जते मानुषाः पश्चान्नैता दुष्यन्ति केनचित्

ಹಿಂದೆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ದೇವರಿಂದ—ಸೋಮ, ಗಂಧರ್ವರು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಿಂದ—ಭೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ನಂತರ ಮಾನವರು ಅವರನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಅವರು ಯಾರಿಂದಲೂ ದೂಷಿತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 20

असवर्णेन यो गर्भः स्त्रीणां योनौ निषिच्यते अशुद्धा तु भवेन्नारी यावत्छल्यं न मुञ्चति

ಅಸವರ್ಣನಾದ ಪುರುಷನಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷೇಚಿತವಾದ ಗರ್ಭವಿದ್ದರೆ, ಆ ಶಲ್ಯ (ಪರದ್ರವ್ಯ/ಅವಶೇಷ) ಹೊರಬರುವವರೆಗೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಅಶುದ್ಧಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ.

Verse 21

निःसृते तु ततः शल्ये रजसा शुद्ध्यते ततः ध्यानेन सदृशन्नास्ति शोधनं पापकर्मणां

ಆ ಶಲ್ಯ ಹೊರಬಂದ ಬಳಿಕ ರಜಸ್ಸು (ಮಣ್ಣು/ಧೂಳು) ಮೂಲಕ ಶುದ್ಧಿ ಆಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳ ಶೋಧನೆಗೆ ಧ್ಯಾನದಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಶೋಧನ ಇಲ್ಲ.

Verse 22

श्वपाकेष्वपि भुञ्जानो ध्यानेन हि विशुद्ध्यति आत्मा ध्याता मनो ध्यानं ध्येयो विष्णुः फलं हरिः

ಶ್ವಪಾಕರ (ಚಾಂಡಾಲರ) ನಡುವೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿದರೂ ಧ್ಯಾನದಿಂದಲೇ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮನೇ ಧ್ಯಾತ, ಮನವೇ ಧ್ಯಾನ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಧ್ಯೇಯ, ಹರಿಯೇ ಫಲ (ಪ್ರಾಪ್ತಿ).

Verse 23

अक्षयाय यतिः श्राद्धे पङ्क्तिपावनपावनः आरूढो नैष्ठिकन्धर्मं यस्तु प्रच्यवते द्विजः

ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಯತಿ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವವನು ಮತ್ತು ಭೋಜನಪಂಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುವವನು; ಆದರೆ ನೈಷ್ಟಿಕಧರ್ಮವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅದರಿಂದ ಚ್ಯುತವಾಗುವ ದ್ವಿಜನು ಹಾಗಲ್ಲ।

Verse 24

स्वसंवेद्यं हि तद् ब्रह्म इति ग , ङ च सुसंवेद्यं हि तद् ब्रह्म इति ज , ट च स्वयं वेद्यं हि तद् ब्रह्म इति घ , ञ च प्रायश्चित्तं न पश्यामि येन शुद्ध्येत्स आत्महा ये च प्रव्रजिताः पत्न्यां या चैषां वीजसन्ततिः

“ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ಸ್ವಸಂವೇದ್ಯ”—ಇದು ಗ, ಙ ಪಾಠ; “ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ಸುಸಂವೇದ್ಯ”—ಇದು ಜ, ಟ ಪಾಠ; “ಆ ಬ್ರಹ್ಮ ಸ್ವಯಂ ವೇದ್ಯ”—ಇದು ಘ, ಞ ಪಾಠ। (ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ) ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನು ಶುದ್ಧನಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಪತ್ನಿಬಂಧನದಲ್ಲೇ ಪ್ರವ್ರಜಿತರಾದವರಿಗೂ ಅಲ್ಲ, ಅವರ ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಂತತಿಗೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 25

विदुरा नाम चण्डाला जायन्ते नात्र संशयः शतिको म्रियते गृध्रः श्वासौ द्वादशिकस् तथा

ವಿದುರಾ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಚಂಡಾಲಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ। ‘ಶತಿಕ’ ಎನ್ನುವವನು ಮರಣಿಸಿ ಗೃಧ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ‘ಶ್ವಾಸ’ ‘ದ್ವಾದಶಿಕ’ನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 26

भासो विंशतिवर्षाणि सूकरो दशभिस् तथा अपुष्पो विफलो वृक्षो जायते कण्टकावृतः

ಭಾಸ (ಗಿಡುಗ) ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಸೂಕರ ಹತ್ತು ವರ್ಷ. ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ವೃಕ್ಷವು ಪುಷ್ಪರಹಿತವೂ ಫಲರಹಿತವೂ ಆಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ।

Verse 27

ततो दावाग्निदग्धस्तु स्थाणुर्भवति सानुगः ततो वर्षशतान्यष्टौ द्वे तिष्ठत्यचेतनः

ನಂತರ ದಾವಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ, ಮೊಗ್ಗುಗಳೊಡನೆ ಸ್ಥಾಣುವಾಗಿ (ಮರದ ತುಂಡಾಗಿ) ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಆಮೇಲೆ ಎಂಟುನೂರು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಚೇತನವಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

पूर्णे वर्षसहस्रे तु जायते ब्रह्मराक्षसः प्लवेन लभते मोक्षं कुलस्योत्सादनेन वा

ಪೂರ್ಣ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಮುಗಿದಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ‘ಪ್ಲವ’ ಎಂಬ ಶುದ್ಧಿಕರ ತಾರಣಕರ್ಮದಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಕುಲೋತ್ಸಾದನೆಯಿಂದಲೋ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

योगमेव निषेवेतेत नान्यं मन्त्रमघापहं

ಯೋಗವನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಪಾಪವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವ ಮತ್ತೊಂದು ಮಂತ್ರವೇ ಇಲ್ಲ.