Adhyaya 7

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायणे ऽयोध्याकाण्डवर्णनं नाम षष्ठो ऽध्यायः अथ सप्तमो ऽध्यायः रामायणवर्णनं नारद उवाच रामो वशिष्ठं मातॄञ्च नत्वातिञ्च प्रणम्य सः अनसूयाञ्च तत्पत्नीं शरभङ्गं सुतीक्ष्णकम्

ಇಂತೆ ಆದಿಮಹಾಪುರಾಣವಾದ ಅಗ್ನಿಪುರಾಣದ ರಾಮಾಯಣಪ್ರಸಂಗದಲ್ಲಿ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು “ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಂಡವರ್ಣನ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಈಗ ಏಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ “ರಾಮಾಯಣವರ್ಣನ” ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಮನು ವಶಿಷ್ಠನಿಗೂ ಮಾತೃಗಳಿಗೋ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅತ್ರಿಯನ್ನು ಪ್ರಣಮಿಸಿ, ಅತ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಅನಸೂಯೆಯನ್ನೂ, ಶರಭಂಗ ಮತ್ತು ಸುತೀಕ್ಷ್ಣರನ್ನೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಂದಿಸಿದನು।

Verse 2

यतो बली इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः गतो बली इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नाहं राज्यं प्रयास्यामि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः राज्यं नाहं प्रयास्यामि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अगस्त्यभ्रातरं नत्वा अगस्त्यन्तत्प्रसादतः धनुःखड्गञ्च सम्प्राप्य दण्डकारण्यमागतः

ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಸಹೋದರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದು, ಅವನು ದಂಡಕಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು। (ಮುನ್ಸೂಚಿಸಿದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಾಠಭೇದಗಳ ಸೂಚನೆ ಇದೆ।)

Verse 3

जनस्थाने पञ्चवट्यां स्थितो गोदावरीतटे तत्र सूर्पणखायाता भक्षितुं तान् भयङ्करी

ಜನಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಗೋದಾವರೀತೀರದ ಪಂಚವಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಗ, ಭಯಂಕರಳಾದ ಶೂರ್ಪಣಖಾ ಅವರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದಳು।

Verse 4

रामं सुरूपं दृष्ट्वा सा कामिनी वाक्यमब्रवीत् कस्त्वं कस्मात्समायातो भर्ता मे भव चार्थितः

ಸುಂದರರೂಪಿಯಾದ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಕಾಮಿನಿ ಹೀಗೆಂದಳು—“ನೀನು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ನಾನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗು.”

Verse 5

एतौ च भक्षयिष्यामि इत्य् उक्त्वा तं समुद्यता तस्या नासाञ्च कर्णौ च रामोक्तो लक्ष्मणो ऽच्छिनत्

“ಈ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನಾನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ದಾಳಿಗೆ ಮುಂದಾದಳು; ಆಗ ರಾಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಣನು ಅವಳ ಮೂಗು ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು।

Verse 6

रक्तं क्षरन्ती प्रययौ खरं भ्रातरमब्रवीत् मरिष्यामि विनासाहं खर जीवामि वै तदा

ರಕ್ತ ಸುರಿಸುತ್ತಾ ಅವಳು ತನ್ನ ಸಹೋದರ ಖರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದಳು: 'ಖರನೇ, ನಾನಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಬದುಕುವೆ, ಆದರೆ ನಾನು ಸಾಯುತ್ತೇನೆ.'

Verse 7

रामस्य भार्या सीतासौ तस्यासील्लक्ष्मणो ऽनुजः तेषाम् यद्रुधिरं सोष्णं पाययिष्यसि मां यदि

ರಾಮನ ಪತ್ನಿ ಸೀತೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಲಕ್ಷ್ಮಣ. ಅವರ ಬಿಸಿ ರಕ್ತವನ್ನು ನೀನು ನನಗೆ ಕುಡಿಸುವುದಾದರೆ...

Verse 8

खरस्तथेति तामुक्त्वा चतुर्दशसहस्रकैः रक्षसां दूषणेनागाद् योद्धुं त्रिशिरसा सह

ಖರನು ಅವಳಿಗೆ 'ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ದೂಷಣ, ತ್ರಿಶಿರ ಮತ್ತು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ರಾಕ್ಷಸರೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.

Verse 9

रामं रामो ऽपि युयुधे शरैर् विव्याध राक्षसान् हस्त्यश्वरथपादातं बलं निन्ये यमक्षयं

ರಾಮನು ಯುದ್ಧಮಾಡಿ ಬಾಣಗಳಿಂದ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸೀಳಿದನು; ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ರಥ ಮತ್ತು ಕಾಲಾಳುಗಳ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಯಮನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 10

त्रिशीर्षाणं खरं रौद्रं युध्यन्तञ्चैव दूषणम् ययौ सूर्पणखा लङ्कां रावणाग्रे ऽपतद् भुवि

ಭಯಂಕರನಾದ ಖರ, ತ್ರಿಶಿರ ಮತ್ತು ದೂಷಣರು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಶೂರ್ಪನಖಿಯು ಲಂಕೆಗೆ ಹೋಗಿ ರಾವಣನ ಮುಂದೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಳು.

Verse 11

अब्रवीद्रावणं क्रुद्धा न त्वं राजा न रक्षकः खरादिहन्तू रामस्य सीतां भार्यां हरस्व च

ಕೋಪಗೊಂಡ ಅವಳು ರಾವಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—“ನೀನು ರಾಜನಲ್ಲ, ರಕ್ಷಕನಲ್ಲ. ಖರಾದಿಗಳ ಸಂಹಾರಕನೇ! ಹೋಗಿ ರಾಮನ ಪತ್ನಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸು.”

Verse 12

रामलक्ष्मणरक्तस्य पानाज्जीवामि नान्यथा तथेत्याह च तच् छ्रुत्वा मारीचं प्राह वै व्रज

“ರಾಮ-ಲಕ್ಷ್ಮಣರ ರಕ್ತಪಾನದಿಂದಲೇ ನಾನು ಜೀವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ.” ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು “ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದನು; ನಂತರ ಮಾರೀಚನಿಗೆ “ಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 13

स्वर्णचित्रमृगो भूत्वा रामलक्ष्मणकर्षकः हृद्रुधिरमिति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः रक्षसां सहसा प्रायाद्योद्धुमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः सीताग्रे तां हरिष्यामि अन्यथा मरणं तव

ಸುವರ್ಣ-ಚಿತ್ರಿತ ಮೃಗನಾಗಿ, ರಾಮ-ಲಕ್ಷ್ಮಣರನ್ನು ದೂರ ಸೆಳೆಯುವವನಾಗಿ (ಅವನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು)—“ನಾನು ತಕ್ಷಣ ರಾಕ್ಷಸರ ಕಡೆಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಸೀತೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ಮರಣ.”

Verse 14

मारीचो रावणं प्राह रामो मृत्युर्धनुर्धरः रावणादपि मर्तव्यं मर्तव्यं राघवादपि

ಮಾರೀಚನು ರಾವಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಧನುರ್ಧರ ರಾಮನೇ ಮರಣಸ್ವರೂಪ. ರಾವಣನ ಕೈಯಿಂದಲೂ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ರಾಘವನ ಕೈಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಾವು.”

Verse 15

अवश्यं यदि मर्तव्यं वरं रामो न रावणः इति मत्वा मृगो भूत्वा सीताग्रे व्यचरन्मुहुः

“ಖಂಡಿತ ಸಾಯಬೇಕಾದರೆ, ರಾವಣನಿಂದಲ್ಲ; ರಾಮನಿಂದ ಸಾಯುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ.” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಅವನು ಮೃಗನಾಗಿ ಸೀತೆಯ ಮುಂದೆ ಮರುಮರು ಸಂಚರಿಸಿದನು.

Verse 16

सीतया प्रेरितो रामः शरेणाथावधीच्च तं म्रियमाणो मृगः प्राह हा सीते लक्ष्मणेति च

ಸೀತೆಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ರಾಮನು ಬಾಣದಿಂದ ಆ ಮೃಗವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಮೃಗವು—“ಹಾ ಸೀತೇ! ಹಾ ಲಕ್ಷ್ಮಣ!” ಎಂದು ಕೂಗಿತು.

Verse 17

सौमित्रिः सीतयोक्तो ऽथ विरुद्धं राममागतः रावणोप्यहरत् सीतां हत्वा गृध्रं जटायुषं

ನಂತರ ಸೀತೆಯ ಮಾತಿನಿಂದ ಸೌಮಿತ್ರಿ (ಲಕ್ಷ್ಮಣ) ಮನಸ್ಸೊಪ್ಪದೆ ವಿರೋಧಭಾವದಿಂದ ರಾಮನ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಬಂದನು; ರಾವಣನು ಗೃಧ್ರ ಜಟಾಯುವನ್ನು ಕೊಂದು ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನು.

Verse 18

जटायुषा स भिन्नाङ्गो अङ्केनादाय जानकीम् गतो लङ्कामशोकाख्ये धारयामास चाब्रवीत्

ಜಟಾಯುವಿನಿಂದ ಅಂಗಭಂಗಗೊಂಡ ರಾವಣನು ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಲಂಕೆಗೆ ಹೋದನು; ‘ಅಶೋಕ’ ಎಂಬ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ (ಅಶೋಕವಾಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ) ಅವಳನ್ನು ಇರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 19

भव भार्या ममाग्र्या त्वं राक्षस्यो रक्ष्यतामियम् रामो हत्वा तु मारीचं दृष्ट्वा लक्ष्मणमब्रवीत्

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ನನ್ನ ಅಗ್ರಪತ್ನಿಯಾಗು; ಈ ರಾಕ್ಷಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.” ಇತ್ತ ಮಾರೀಚನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ರಾಮನು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 20

मायामृगो ऽसौ सौमित्रे यथा त्वमिह चागतः तथा सीता हृता नूनं नापश्यत् स गतो ऽथ ताम्

ರಾಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸೌಮಿತ್ರಿ! ಅದು ಮಾಯಾಮೃಗ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವಂತೆ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಕಾಣದೆ, ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದನು.”

Verse 21

शुशोच विललापार्तो मान्त्यक्त्वा क्व गतासि वै लक्ष्मणाश्वासितो रामो मार्गयामास जानकीम्

ಶೋಕದಿಂದ ಆಕ್ರಾಂತನಾದ ರಾಮನು ವಿಲಪಿಸಿದನು—“ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ನಿಜವಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆಯೆ?” ನಂತರ ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಸಾಂತ್ವನದಿಂದ ರಾಮನು ಜಾನಕಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 22

दृष्ट्वा जटायुस्तं प्राह रावणो हृतवांश् च तां मृतो ऽथ संस्कृतस्तेन कबन्धञ्चावधीत्ततः शापमुक्तो ऽब्रवीद्रामं स त्वं सुग्रीवमाव्रज

ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಜಟಾಯು ಹೇಳಿದನು—ರಾವಣನು ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು. ನಂತರ ಜಟಾಯು ಮೃತನಾದಾಗ ರಾಮನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದನು. ಆಮೇಲೆ ರಾಮನು ಕಬಂಧನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಶಾಪಮುಕ್ತನಾದ ಕಬಂಧನು ರಾಮನಿಗೆ—“ನೀನು ಸುಗ್ರೀವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।