Adhyaya 98: Chapter on the Sacred Hill Episode: Satyatapā and the Marvel of Varāha

Verse 1

अथ पर्वाध्यायः ॥ धरण्युवाच ॥ योऽसौ सत्यतपा नाम लुब्धो भूत्वा द्विजो बभौ ॥ येनारुणिर्व्याघ्रभयाद्रक्षितो यः स्वशक्तितः ॥

ព្រះធរណីមានព្រះវាចា៖ «ព្រាហ្មណ៍នាម សត្យតបា នោះ ដោយលោភបានក្លាយជាអ្នកប្រមាញ់—ដោយអំណាចរបស់ខ្លួនឯង បានការពារ អរុណី ឲ្យរួចផុតពីភ័យខ្លាចខ្លា…»

Verse 2

दुर्वासाः संश्रुतार्थश्च हिमवन्तं नगं ययौ ॥ तस्योपरि महच्चित्रं भवतीति त्वयेरितम् ॥

«ហើយទុរវាសៈ ក្រោយបានស្តាប់រឿងនោះ ក៏ទៅកាន់ភ្នំហិមវន្ត។ អ្នកបានពោលថា លើភ្នំនោះមានអ чуд្យធំមួយ»

Verse 3

कीदृशं तन्ममाचक्ष्व महत्कौतूहलं विभो ॥ श्रीवराह उवाच ॥ स हि सत्यतपा पूर्वं भृगुवंशोद्भवो द्विजः ॥

«វាដូចម្តេច សូមប្រាប់ខ្ញុំ; ឱ ព្រះអម្ចាស់ ខ្ញុំមានក្តីចង់ដឹងយ៉ាងខ្លាំង»។ ព្រះវរាហៈមានព្រះវាចា៖ «សត្យតបា នោះ កាលពីមុន ជាព្រាហ្មណ៍កើតក្នុងវង្សភ្រឹគុ»

Verse 4

दस्युसंसर्गसम्भूतो दस्युवत्समजायत ॥ ततः कालेन महता ऋषिसङ्गात्पुनर्द्विजः ॥

«ដោយសារការសេពគប់ជាមួយពួកចោរ គាត់ក៏ក្លាយដូចចោរ; បន្ទាប់ពីកាលយូរណាស់ ដោយសារសមាគមជាមួយឥសី គាត់បានត្រឡប់មកជាព្រាហ្មណ៍វិញ»

Verse 5

बभौ दुर्वाससा सम्यग्बोधितश्च विशेषतः ॥ हिमाद्रेरुत्तरे पादे पुष्यभद्रा नदी शुभा ॥

«គាត់បានក្លាយជាអ្នកមានកិត្តិយសវិញ ដោយទទួលការប្រៀនប្រដៅយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ជាពិសេសពីទុរវាសៈ។ នៅជម្រាលខាងជើងនៃហិមាល័យ មានទន្លេមង្គលឈ្មោះ ពុស្ស្យភទ្រា»

Verse 6

तस्यास्तीरे शिला दिव्या नाम्ना चित्रशिला धरे ॥ न्यग्रोधश्च महांस्तत्र नाम्ना भद्रो महावटः ॥

ឱ ព្រះមាតាធរណី! នៅលើច្រាំងនោះមានថ្មដ៏ទេវភាពឈ្មោះ «ចិត្រសិលា» ហើយនៅទីនោះក៏មានដើមន្យគ្រធៈដ៏ធំ—ដើមពោធិ៍/ដើមប៉េងប៉ោះ (ប៉ាន់យ៉ាន់)—ឈ្មោះ «ភទ្រ» ផងដែរ។

Verse 7

तत्र सत्यतपाः स्थित्वा तपः कुर्वन्महातपाः ॥ स कदाचित्कुठारेण चकर्त्त समिधः किल ॥

នៅទីនោះ សត្យតបា បានស្នាក់នៅ និងបំពេញតបៈ—ជាអ្នកបួសមានតបៈដ៏ធំ។ ម្តងមួយ គេនិយាយថា គាត់បានប្រើពូថៅកាប់សមិធា (ឈើឥន្ធនៈសម្រាប់យជ្ញ)។

Verse 8

चिच्छेद चाङ्गुलीमेकां वामतर्जनिकां मुनिः ॥ छिन्नायामङ्गुलौ तस्य भस्मचूर्णं भवत्किल ॥

មុនីបានកាត់ម្រាមដៃមួយ—ម្រាមចង្អុលដៃឆ្វេង។ ពេលម្រាមដៃនោះត្រូវកាត់ គេនិយាយថា វាប្រែក្លាយជាផេះជាម្សៅ។

Verse 9

न लोहितं न मांसं तु न मज्जा तत्र दृश्यते ॥ अङ्गुली सन्धिता तेन पूर्ववच्छाभवत्कृते ॥

នៅទីនោះ មិនឃើញឈាម មិនឃើញសាច់ ហើយក៏មិនឃើញខួរឆ្អឹងដែរ។ គាត់បានភ្ជាប់ម្រាមដៃនោះវិញ ហើយពេលធ្វើរួច វាក៏ត្រឡប់ដូចដើម។

Verse 10

प्रभाते विमले प्राप्तमिन्द्रलोकमिति स्मृतिः ॥ अथेन्द्रेण सुराः सर्वे यक्षगन्धर्वकिन्नरैः ॥

តាមសេចក្តីចងចាំក្នុងស្ម្រឹតិ នៅពេលព្រឹកព្រលឹមដ៏បរិសុទ្ធ គាត់បានទៅដល់ឥន្ទ្រលោក។ បន្ទាប់មក ជាមួយព្រះឥន្ទ្រ ទេវទាំងអស់ ព្រមទាំងយក្ស គន្ធព្វ និងកិន្នរ បានមកប្រជុំគ្នា។

Verse 11

पृष्टाः किञ्चिदिहास्चार्यमपूर्वं कथ्यतामिति ॥ तत्र रुद्रसरस्तीरे यदेतन्मिथुनं शुभम् ॥

ពេលគេសួរ​ថា «សូមប្រាប់រឿងអស្ចារ្យ និងមិនធ្លាប់មាននៅទីនេះ» ពួកគេបាននិយាយថា «នៅលើច្រាំង រុទ្រ-សរស (Rudra-saras) មានគូដ៏មង្គលនេះ»។

Verse 12

स्थितं किन्नरयोस्तच्च वाक्यं चेदमुवाच ह ॥ दृष्टं तु महदाश्चर्यं पुष्यभद्रातटे शुभे ॥

ដោយឈរ​នៅជិត​គិន្នរ​ទាំងពីរ គាត់បាននិយាយថា «ពិតប្រាកដណាស់ មានអ чуд្យធំមួយ ត្រូវបានឃើញនៅលើច្រាំងដ៏មង្គលនៃ ទន្លេ ពុស្យភទ្រា (Puṣyabhadrā)»។

Verse 13

यदेतत्सत्यतपसः समवोचत्ततः शुभे ॥ दृष्टं किञ्चिदिहास्चर्यं दृष्टिस्तु हिमवद्गिरौ ॥

បន្ទាប់មក ឱ! អ្នកដ៏មង្គល សត្យតបស (Satya-tapas) បាននិយាយថា «នៅទីនេះបានឃើញអ្វីមួយអស្ចារ្យ; ទស្សនៈនេះគួរតែស្វែងរកនៅលើភ្នំ ហិមវត (Himavat)»។

Verse 14

पुष्यभद्रानदीतीरे महदाश्चर्यमुत्तमम् ॥ यदेतत्सत्यतपसः समवोचस्ततः शुभे ॥

នៅលើច្រាំងទន្លេ ពុស្យភទ្រា មានអ чуд្យដ៏ធំ និងប្រសើរបំផុត—ដូច្នេះហើយ ឱ! អ្នកដ៏មង្គល សត្យតបស បានប្រកាសយ៉ាងពិតប្រាកដ។

Verse 15

स्रवणं भस्मनश्चैव श्रुतं सर्वं शशंस ह ॥ तच्छुत्वा सहसा शक्रो विस्मितो विष्णुमब्रवीत् ॥

ហើយគាត់បានរាយការណ៍អ្វីៗទាំងអស់ដែលបានឮ—ទាំងអំពី «ការហូរ» និងអំពីផេះ។ ពេលស្ដាប់ដូច្នោះ សក្រក (ឥន្ទ្រ) ភ្ញាក់ផ្អើលភ្លាមៗ ហើយនិយាយទៅកាន់ ព្រះវិษ្ណុ។

Verse 16

आगच्छ विष्णो गच्छामो हिमवत्पार्श्वमुत्तमम् ॥ तत्राश्चर्यमपूर्वं मे कथितं किन्नरेण ह ॥

សូមមក ឱ ព្រះវិષ્ણុ; យើងចូរទៅកាន់ជាយដ៏ប្រសើរនៃភ្នំហិមវត។ នៅទីនោះ កិន្នរ​ម្នាក់បានប្រាប់ខ្ញុំអំពីអច្ឆរិយៈមិនធ្លាប់មាន។

Verse 17

एवमुक्तस्ततो विष्णुर्वाराहं रूपमग्रहीत् ॥ मृगयुश्च तथैवेन्द्रो जग्मतुस्तमृषिं प्रति ॥

ពេលត្រូវបាននិយាយដូច្នោះ ព្រះវិષ્ણុបានទទួលយករូបវរាហៈ។ ហើយព្រះឥន្ទ្រផងដែរ—ជាមួយនឹងអ្នកប្រមាញ់—បានទៅរកឥសីនោះ។

Verse 18

विष्णुर्वाराहरूपेण ऋषिदृष्टिपथे स्थितः ॥ भूत्वा दृश्योऽप्यदृश्योऽभूत्पुनरेव च दृश्यते ॥

ព្រះវិષ્ણុក្នុងរូបវរាហៈ ឈរនៅក្នុងវិស័យដែលឥសីអាចមើលឃើញ។ ទោះបានបង្ហាញខ្លួន ក៏បានលាក់ខ្លួន ហើយបន្ទាប់មកក៏បង្ហាញឲ្យឃើញម្ដងទៀត។

Verse 19

भगवन्निह दृष्टस्ते वराहः पृथुलो महान् ॥ येन तं हन्मि भृत्यानां पोषणाय महामुने ॥

ឱ ព្រះគុណ (Bhagavan) នៅទីនេះ លោកបានឃើញវរាហៈដ៏ធំ និងមាំមួន។ ឱ មហាមុនី សូមប្រាប់ខ្ញុំថា តើដោយវិធីណាខ្ញុំអាចសម្លាប់វា ដើម្បីចិញ្ចឹមអ្នកដែលពឹងផ្អែកលើខ្ញុំ។

Verse 20

एवमुक्तो मुनिस्तेन चिन्तयामास तत्क्षणात् ॥ यदि तं दर्शयाम्यस्मै वराहं हन्यते तदा ॥

ពេលបានឮដូច្នោះ មុនីបានគិតភ្លាមៗថា៖ «បើខ្ញុំបង្ហាញវរាហៈនោះឲ្យគេឃើញ នោះវានឹងត្រូវសម្លាប់»។

Verse 21

नो चेत्कुटुम्बः क्षुधया सीदत्यस्य न संशयः ॥ जायापुत्रसमायुक्तो लुब्धकोऽयं क्षुधान्वितः ॥

បើមិនដូច្នោះទេ គ្រួសាររបស់គាត់នឹងទទួលទុក្ខដោយសារអត់ឃ្លានជាក់ជាមិនខាន—គ្មានសង្ស័យឡើយ។ ព្រាននេះមានភរិយា និងកូនប្រុសៗរួមគ្នា កំពុងរងទុក្ខដោយអត់ឃ្លាន។

Verse 22

नाध्यगच्छत बुद्धिश्च क्षणात्तस्य व्यजायत ॥

បញ្ញារបស់គាត់មិនទាន់ឈានដល់ការសម្រេចចិត្តទេ; ប៉ុន្តែក្នុងមួយខណៈ ការយល់ដឹងថ្មីមួយបានកើតឡើងសម្រាប់គាត់។

Verse 23

दृष्टं चक्षुर्निहितं जङ्गमेषु जिह्वा वक्तुं मृगयौ तद्विसृष्टम् ॥ द्रष्टुं चक्षुर्नास्ति जिह्वेह वक्तुं जिह्वायाः स्यात्तत्त्वतोऽस्तीह चक्षुः ॥

ក្នុងសត្វមានចលនា ការមើលឃើញស្ថិតនៅក្នុងភ្នែក; ហើយអណ្តាតត្រូវបានបង្កើតសម្រាប់ការនិយាយ—ដូច្នេះត្រូវបានកំណត់ឲ្យធ្វើកិច្ចនោះ។ អណ្តាតមិនអាចមើលឃើញបានទេ ហើយភ្នែកក៏មិននិយាយនៅទីនេះដែរ; តាមសច្ចធម៌ អណ្តាតនៅតែជាអណ្តាត ហើយភ្នែកពិតជានៅតែជាភ្នែក។

Verse 24

एवं श्रुत्वा द्वावपि तस्य तुष्टौ इन्द्राविष्णू दर्शयन्तौ स्वमूर्तिम् ॥ वाक्यं चेदमूचतुर्ब्रूहि नौ ते तुष्टौ धन्यं वरमेकं वदस्व ॥ तच्छ्रुत्वाऽसौ सत्यतपा उवाच ॥

ពេលបានឮដូច្នេះ ព្រះឥន្ទ្រ និងព្រះវិṣṇu—ទាំងពីរ—ពេញព្រះហឫទ័យចំពោះគាត់ ហើយបានបង្ហាញរូបទេវភាពរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គទាំងពីរបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរនិយាយមក យើងទាំងពីរពេញចិត្តចំពោះអ្នក ឱ អ្នកមានពុទ្ធិមង្គល។ ចូរប្រាប់ពរ​តែមួយ»។ បានឮដូច្នេះ សត្យតបា បានឆ្លើយតប។

Verse 25

न चातिरिक्तोऽस्ति वरः पृथिव्यां यद्दृष्टो मे पुरतो देवदेवाः ॥ बलं वरेणापि कृतार्थतासीत्तथापीदं ये सदा पर्वकाले ॥

លើផែនដី មិនមានពរណាធំជាងនេះទេ គឺការដែល «ទេវានៃទេវា» បានបង្ហាញខ្លួនមុខមាត់ចំពោះខ្ញុំ។ ទោះដោយពរមួយ ក៏បានសម្រេចគោលបំណងរួចហើយ; ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំសូមបន្ថែមទៀត—អំពីអ្នកដែលតែងប្រព្រឹត្តនៅពេលវេលានៃពិធីបូជាសក្ការៈជានិច្ច។

Verse 26

सशल्यश्च वराहोऽयं ममाश्रममुपागतः ॥ एवं गते तु किं कार्यमथासौ चिन्तयन् प्रभुः ॥

វរាហៈនេះបានមកដល់អាស្រាមរបស់ខ្ញុំ ហើយក៏រងរបួសផងដែរ។ កាលស្ថានការណ៍ជាដូច្នេះ តើគួរធ្វើអ្វី? ដូច្នេះព្រះអង្គដ៏គួរគោរពបានពិចារណា។

Verse 27

विप्रा विप्राश्चार्चयन्तीह भक्त्या तेषां पापं नश्यतां मासमेकम् ॥ यत्सञ्चितं त्वेष एको वरोऽस्तु ह्यभीष्टो मे सांप्रतम् देहि मह्यम् ॥

សូមឲ្យព្រះព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយត្រូវបានបូជានៅទីនេះដោយភក្តិ ហើយសូមឲ្យបាបដែលបានសន្សំសម្រួលរបស់ពួកគេត្រូវវិនាសអស់ក្នុងរយៈពេលមួយខែ។ នេះជាពរ​តែមួយដែលខ្ញុំជ្រើស; សូមប្រទានអ្វីដែលខ្ញុំប្រាថ្នា ឥឡូវនេះដល់ខ្ញុំ។

Verse 28

अदर्शनं गतौ देवो सोऽपि तत्र व्यवस्थितः ॥ लब्ध्वा वरं सत्यतपा ब्रह्मभूतोऽभवद्धृदि ॥

ពេលព្រះទេវតាបាត់ពីការមើលឃើញ គាត់ក៏នៅតាំងមាំនៅទីនោះដែរ។ ក្រោយទទួលបានពរ សត្យតបា ក៏ក្លាយជាដូចព្រហ្ម—មានការលើកតម្កើងផ្លូវវិញ្ញាណនៅក្នុងចិត្ត។

Verse 29

यावदास्ते शुभे देशे कृतकृत्यो महामुनिः ॥ तावत्तस्य गुरुस्तत्र त्वारुणिः समदृश्यत ॥

ដរាបណាមហាមុនីស្នាក់នៅក្នុងដែនដីដ៏មង្គលនោះ ដោយបានបំពេញកិច្ចទាំងអស់រួចរាល់ ដរាបនោះគ្រូរបស់គាត់ គឺ ទ្វារុណិ ក៏បានបង្ហាញខ្លួននៅទីនោះ។

Verse 30

पृथ्वीं प्रदक्षिणीकृत्य तीर्थहेतोर्विचक्षण ॥ तेन चासौ महाभक्त्या पूजितो मुनिपुङ्गवः ॥

ក្រោយបានធ្វើប្រទក្សិណាជុំវិញផែនដី ដើម្បីគោលបំណងនៃទីរថៈ (ទីសក្ការៈ) អ្នកមានប្រាជ្ញានោះបានបូជាមុនីដ៏ប្រសើរនោះដោយមហាភក្តិ។

Verse 31

पाद्याचमनगोदानेः कृतासनपरिग्रहः ॥ ज्ञात्वा स शिष्यं सिद्धं तु तपसा दग्धकिल्बिषम्

ក្រោយពេលបានបំពេញពិធីបាទ្យ (ទឹកលាងជើង), អាចមន (ស្រូបទឹកពិធី) និងគោទាន (បរិច្ចាគគោ) ហើយទទួលអាសនៈអង្គុយរួច គាត់បានដឹងថា សិស្សនោះបានសម្រេចសិទ្ធិដោយតបៈ ហើយកំហុសបាបត្រូវបានដុតឲ្យអស់។

Verse 32

इदानीमात्मना सार्द्धं मुक्तिकालो मतोऽस्ति ते ॥ उत्तिष्ठ गम्यतां पुत्र मया सार्द्धं परं पदम्

ឥឡូវនេះ ដោយមានការត្រៀមខ្លួនខាងក្នុងរបស់អ្នកផ្ទាល់ ពេលវេលាសម្រាប់មោក្ខៈ (ការរំដោះ) ត្រូវបានចាត់ទុកថាបានមកដល់សម្រាប់អ្នក។ ចូរឈរ​ឡើង កូនអើយ; យើងទៅរួមគ្នាទៅកាន់បរមបទ (ស្ថានភាពអធិឋានខ្ពស់បំផុត)។

Verse 33

यद्गत्वा न पुनर्जन्म भवतीति न संशयः ॥ एवमुक्त्वा तु तौ सिद्धावुभौ सत्यतपारुणी

ពេលទៅដល់ទីនោះហើយ ការកើតឡើងវិញមិនមានទៀតឡើយ—គ្មានសង្ស័យ។ និយាយដូច្នេះរួច អ្នកទាំងពីរ ដែលសម្រេចសិទ្ធិដូចគ្នា បានដំណើរទៅមុខ ដោយភ្លឺចែងចាំងដោយសច្ចៈ និងតបៈ។

Verse 34

ध्यात्वा नारायणं देवं तद्देहे तौ लयं गतौ ॥ यश्चापि शृणुयात्पादं पर्वाध्यायं सविस्तरम्

ដោយធ្វើសមាធិលើព្រះនារាយណៈ ជាព្រះទេវៈ អ្នកទាំងពីរ បានចូលទៅក្នុងលយ (ការលាយរលាយ) ក្នុងព្រះកាយដ៏ទិវ្យនោះ។ ហើយអ្នកណាក៏ដោយដែលស្តាប់ផ្នែកនេះ—ឯកតាជំពូកនេះ—ដោយលម្អិតពេញលេញ…

Verse 35

उवाच विनयापन्नं प्राञ्जलिं पुरतः स्थितम् ॥ अरुणिरुवाच ॥ पुत्र सिद्धोऽसि तपसा ब्रह्मभूतोऽसि सुव्रत

គាត់បានមានពាក្យទៅកាន់អ្នកដែលបានសុភាពរាបសារ ឈរនៅមុខដោយប្រណម្យដៃ។ អរុណីបាននិយាយថា៖ «កូនអើយ អ្នកបានសម្រេចដោយតបៈ; អ្នកបានរួមជាមួយព្រះព្រហ្ម (Brahman) ជាឯកភាព ឱ អ្នកមានវ្រតល្អឥតខ្ចោះ!»

Verse 36

तस्मिन् भद्रवटे चैके मिथुनं किन्नरं स्थितम् ॥ रात्रौ सुप्तमृषेस्तस्य दृष्ट्वा तन्महदद्भुतम्

នៅទីនោះ ក្នុងភទ្រវដៈ មានគូកិន្នរ​មួយរស់នៅ។ នៅពេលយប់ ពួកគេឃើញឥសីនោះដេកលក់ ហើយបានប្រទះឃើញអ чуд្ឆរិយៈដ៏អស្ចារ្យធំមួយដែលពាក់ព័ន្ធនឹងលោក។

Verse 37

तावदिन्द्रो धनुष्पाणिस्तीक्ष्णसायकधृग्वने ॥ आगत्य सत्यतपतमृषिमेनमुवाच ह

ក្នុងពេលនោះ ឥន្ទ្រៈកាន់ធ្នូក្នុងដៃ ហើយពាក់ព័ន្ធដោយព្រួញមុតស្រួច បានមកដល់ព្រៃ ហើយបានមានព្រះវាចាទៅកាន់ឥសីនេះ គឺ សត្យតបា។

Verse 38

मुक्तिं चाहं व्रजामीति द्वितीयोऽस्तु वरो मम ॥ तथे त्युक्त्वा तु तौ देवौ दत्त्वा तस्य वरं शुभम्

“ហើយខ្ញុំផងដែរ នឹងទៅដល់មោក្ឩ (ការរំដោះ)”—សូមឲ្យនេះជាពរ​ទីពីររបស់ខ្ញុំ។ ពេលនិយាយថា “តថាស្តុ—ដូច្នោះហើយ” ព្រះទេវទាំងពីរបានប្រទានពរដ៏មង្គលនោះដល់គាត់។