Adhyaya 8: Dialogue on the Ethical Limits of Subsistence and the Five Great Sacrifices (Dharmavyādha, Mātaṅga, and Prasanna)

Verse 1

श्रीवराह उवाच । योऽसौ वसोः शरीरे तुव्याधो भूत्वा नृपस्य ह । स स्ववृत्त्यां स्थितः कालं चतुर्वर्षसहस्रिकम् ॥ ८.१ ॥

ព្រះវរាហដ៏គួរគោរពមានព្រះបន្ទូលថា៖ អ្នកនោះដែលបានក្លាយជាអ្នកប្រមាញ់ នៅក្នុងរាងកាយរបស់វសុ ព្រះមហាក្សត្រ គាត់បានរស់នៅដោយមុខរបររបស់ខ្លួន អស់រយៈពេលបួនពាន់ឆ្នាំ។

Verse 2

एकैकं स्वकुटुम्बार्थे हत्वा वनचरं मृगम् । भृत्यातिथिहुताशानां प्रीणनं कुरुते सदा ॥ ८.२ ॥

ដោយសម្លាប់សត្វព្រៃមួយក្បាល សម្រាប់ប្រយោជន៍គ្រួសាររបស់ខ្លួន គាត់តែងតែបំពេញឲ្យពេញចិត្តដល់អ្នកពឹងផ្អែក ភ្ញៀវ និងភ្លើងយজ্ঞ (huta) ជានិច្ច។

Verse 3

मिथिलायां वरारोहे सदा पर्वणि पर्वणि । पितॄणां कुरुते श्राद्धं स्वाचारेण विचक्षणः ॥ ८.३ ॥

ឱ នារីត្រគាកស្រស់ស្អាត នៅមិថិលា អ្នកមានប្រាជ្ញា តែងធ្វើស្រាទ្ធ (śrāddha) ដល់បិត្របុព្វបុរស ជាទៀងទាត់ នៅរាល់ថ្ងៃបុណ្យប៉វ៌ណ (parvan) តាមចរិតត្រឹមត្រូវ។

Verse 4

अग्निं परिचरन् नित्यं वदन् सत्यं सुभाषितम् । प्राणयात्रानुसक्तस्तु योऽसौ जीवं न पातयेत् ॥ ८.४ ॥

គាត់បម្រើភ្លើងបរិសុទ្ធជានិច្ច និយាយពាក្យពិត និងពាក្យល្អ។ អ្នកនោះដែលខិតខំរក្សាជីវិត មិនគួរធ្វើឲ្យសត្វមានជីវិតណាមួយដួលរលំទេ (មិនគួរសម្លាប់)។

Verse 5

एवं तु वसतस्तस्य धर्मबुद्धिर्महातपाः । पुत्रस्त्वर्जुनको नाम बभूव मुनिवद्वशी ॥ ८.५ ॥

ដូច្នេះ ខណៈដែលគាត់រស់នៅទីនោះ មហាតបសីនោះ ដែលមានបញ្ញាដែលឈរលើធម៌ បានមានកូនប្រុសមួយឈ្មោះ អរជុនកៈ ដែលមានការគ្រប់គ្រងខ្លួនដូចមុនី។

Verse 6

तस्य कालेन महता चारित्रेण च धीमतः । बभूवार्ज्जुनकी नाम कन्या च वरवर्णिनी ॥ ८.६ ॥

ក្រោយមក តាមកាលវេលាយូរ និងដោយសីលាចារណ៍ដ៏ល្អឥតខ្ចោះរបស់បុរសប្រាជ្ញានោះ ក៏មានកូនស្រីមួយឈ្មោះ អារជុននគី ដែលមានពណ៌សម្បុរល្អប្រសើរ។

Verse 7

तस्याः यौवनकाले तु चिन्तयामास धर्मवित् । कस्येयं दीयते कन्या को वा योग्यश्च वै पुमान् ॥ ८.७ ॥

ប៉ុន្តែ នៅពេលនាងឈានដល់វ័យយុវវ័យ អ្នកដឹងធម៌បានគិតថា៖ «កូនស្រីនេះគួរឲ្យទៅជារបស់អ្នកណា? ហើយបុរសណាដែលសមរម្យពិតប្រាកដ?»

Verse 8

इति चिन्तयतस्तस्य मतङ्गस्य सुतं प्रति । धर्मव्याधस्य सुव्यक्तं प्रसन्नाख्यं प्रति ब्रुवन् ॥ ८.८ ॥

នៅពេលគាត់កំពុងគិតដូច្នេះ មាតង្គៈបាននិយាយយ៉ាងច្បាស់ទៅកាន់កូនប្រុសរបស់មាតង្គៈ គឺអ្នកប្រមាញ់ដែលមានចិត្តធម៌ ឈ្មោះ ប្រាសន្ន។

Verse 9

एवं सञ्चिन्त्य मातङ्गः प्रसन्नं प्रति सोद्यतः । उवाच तस्य पितरं प्रसन्नायार्ज्जुनीं भवान् । गृहाण तपतां श्रेष्ठ स्वयं दत्तां महात्मने ॥ ८.९ ॥

មាតង្គៈបានគិតរួចហើយ ក៏ប្រញាប់ទៅរកប្រាសន្ន ហើយនិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់គាត់ថា៖ «ឱ អ្នកល្អឥតខ្ចោះក្នុងចំណោមអ្នកតបសីទាំងឡាយ សូមទទួល អរជុនី នេះ ដែលខ្ញុំផ្តល់ដោយស្ម័គ្រចិត្ត ដើម្បីបុរសមហាត្មា។»

Verse 10

मतङ्ग उवाच । प्रसन्नोऽयं मम सुतः सर्वशास्त्रविशारदः । गृह्णाम्यर्जुनकीं कन्यां त्वत्सुतां व्याधसत्तम ॥ ८.१० ॥

មតង្គបានមានពាក្យថា៖ «កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំនេះមានចិត្តសប្បាយរីករាយ និងជំនាញល្អក្នុងសាស្ត្រទាំងអស់។ ដូច្នេះ ឱ អ្នកប្រមាញ់ដ៏ប្រសើរ ខ្ញុំទទួលយក អរជុនគី កូនស្រីរបស់អ្នក ជាភរិយារបស់គេ»។

Verse 11

एवमुक्ते तदा कन्यां धर्मव्याधो महातपाः । मतङ्गपुत्राय ददौ प्रसन्नाय च धीमते ॥ ८.११ ॥

ពេលបាននិយាយដូច្នោះហើយ នោះធម្មវ្យាធៈ អ្នកប្រមាញ់ដ៏សុចរិត មានតបស្យាធំ បានប្រគល់ក្មេងស្រីនោះឲ្យកូនប្រុសរបស់មតង្គ ដែលមានចិត្តរីករាយ និងមានប្រាជ្ញា។

Verse 12

धर्मव्याधस्तदा कन्यां दत्वा स्वगृहमीयिवान् । सा अपि श्वशुरयोर्भर्तुः शुश्रूषणपरा अभवत् ॥ ८.१२ ॥

បន្ទាប់មក ធម្មវ្យាធៈ បានប្រគល់ក្មេងស្រីនោះហើយ ក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនវិញ។ នាងផងដែរ បានក្លាយជាអ្នកឧស្សាហ៍បម្រើយ៉ាងគោរពចំពោះឪពុកម្តាយក្មេក និងស្វាមី។

Verse 13

अथ कालेन महता सा कन्या अर्जुनकी शुभा । उक्ता श्वश्रुवा सुता पुत्रि जीवहन्तुस्त्वमीदृशी । न जानासि तपश्चर्तुं भर्त्तुराराधनं तथा ॥ ८.१३ ॥

ក្រោយពេលកន្លងទៅយូរ នាងអរជុនគី ដ៏មានមង្គល នោះ ត្រូវបានម្តាយក្មេកនិយាយថា៖ «កូនស្រីអើយ អ្នកមានសភាពដូច្នេះ ជាអ្នកសម្លាប់សត្វមានជីវិត។ អ្នកមិនដឹងធ្វើតបស្យា ហើយក៏មិនដឹងគោរពបម្រើស្វាមីដែរ»។

Verse 14

सा अपि स्वल्पापराधेन भर्त्सिता तनुमध्यमा । पितुर्वेश्मगता बाला रोदमानाऽ मुहुर्मुहुः ॥ ८.१४ ॥

នាងផងដែរ ដែលមានចង្កេះស្ដើង ត្រូវបានស្តីបន្ទោសដោយសារកំហុសតិចតួច ហើយបានទៅដល់ផ្ទះឪពុក។ ក្មេងស្រីនោះយំម្តងហើយម្តងទៀត ជាញឹកញាប់។

Verse 15

पित्रा पृष्टा किमेतत्ते पुत्रि रोदनकारणम् । एवमुक्ता तदा सा तु कथयामास भामिनी ॥ ८.१५ ॥

ព្រះបិតាសួរថា៖ «កូនស្រីអើយ នេះជាអ្វី? ហេតុអ្វីបានជាកូនយំ?» ពេលត្រូវបាននិយាយដូច្នេះ នាងស្ត្រីនោះក៏ចាប់ផ្តើមរៀបរាប់រឿងរ៉ាវ។

Verse 16

श्वश्र्वा अहम् उक्ता तीव्रेण कोपेन महता पितः । जीवहन्तुः सुतेत्युच्चैरसकृद् व्याधजेति च ॥ ८.१६ ॥

នាងនិយាយថា៖ «បិតា​អើយ ម្តាយក្មេកបាននិយាយមកខ្ញុំដោយកំហឹងខ្លាំងណាស់ ហើយស្រែកឡើងជាញឹកញាប់ថា៖ ‘កូនស្រីរបស់អ្នកសម្លាប់សត្វមានជីវិត—ឯអ្នកឈ្នះ! ឯអ្នកប្រមាញ់!’»

Verse 17

एतच्छ्रुत्वा स धर्मात्मा धर्मव्याधो रुषान्वितः । मतङ्गस्य गृहं सोऽथ गत्वा जनपदैर्वृतम् ॥ ८.१७ ॥

ពេលបានឮដូច្នេះ ធម្មវ្យាធៈ អ្នកមានធម៌នោះ ក៏ពោរពេញដោយកំហឹង ហើយទៅកាន់ផ្ទះរបស់មតង្គៈ ដែលមានប្រជាជនក្នុងដែនជុំវិញ។

Verse 18

तस्यागतस्य संबन्धी मतङ्गो जयतां वरः । आसनाद्यार्ध्यपाद्येन पूजयित्वेदमब्रवीत् । किमागमनकृत्यं ते किं करोम्यागतक्रियाम् ॥ ८.१८ ॥

មតង្គៈ អ្នកឈ្នះដ៏ប្រសើរ និងជាសាច់ញាតិរបស់គាត់ បានទទួលភ្ញៀវដែលមកដល់ ដោយគោរពបូជាជាមួយអាសនៈ និងទឹកអរឃ្យា ព្រមទាំងទឹកលាងជើងតាមប្រពៃណី ហើយនិយាយថា៖ «ការមករបស់អ្នកមានបំណងអ្វី? ខ្ញុំគួរធ្វើសេវាកម្មទទួលភ្ញៀវអ្វីសម្រាប់អ្នកដែលមកដល់?»

Verse 19

व्याध उवाच । भोजनं किञ्चिदिच्छामि भोक्तुं चैतन्यवर्जितम् । कौतूहलेन येनाहमागतो भवतो गृहम् ॥ ८.१९ ॥

ព្រានបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់បរិភោគអាហារបន្តិច—អាហារដែលគ្មានចេតនា—ដោយសេចក្តីចង់ដឹង ដោយហេតុនេះហើយខ្ញុំបានមកដល់ផ្ទះរបស់អ្នក»។

Verse 20

मतङ्ग उवाच । गोधूमा व्रीिमयश्चैव संस्कृता मम वेश्मनि । भुज्यतां धर्मविच्छ्रेष्ठ यथाकामं तपोधन ॥ ८.२० ॥

មតង្គៈ បានមានព្រះវាចា៖ «ស្រូវសាលី និងធញ្ញជាតិទាំងឡាយ បានរៀបចំរួចហើយនៅក្នុងគេហដ្ឋានរបស់ខ្ញុំ។ ឱ អ្នកដឹងធម៌ដ៏ប្រសើរ សូមទទួលទានតាមព្រះហឫទ័យ ឱ អ្នកសម្បូរតបៈ»។

Verse 21

व्याध उवाच । पश्यामि कीदृशास्ते हि गोधूमा व्रीहयो यवाः । स्वरूपेण च सन्त्येते येन वो वेद्मि सत्तम ॥ ८.२१ ॥

អ្នកប្រមាញ់បានមានព្រះវាចា៖ «ខ្ញុំឃើញថាវាជាអ្វី—ស្រូវសាលី ស្រូវ និងសាលីបារ្លី។ វាមានរូបសភាពខ្លួនឯងខុសគ្នា ដោយរូបសភាពនោះហើយ ខ្ញុំស្គាល់លោក ឱ សត្ដមៈ»។

Verse 22

श्रीवराह उवाच । एवमुक्ते मतङ्गेन शूर्पं गोधूमपूरितम् । अपरं तत्र व्रीहीणां धर्मव्याधाय दर्शितम् ॥ ८.२२ ॥

ព្រះវរាហដ៏គួរគោរពមានព្រះវាចា៖ ពេលមតង្គៈនិយាយដូច្នោះ គេបានបង្ហាញកន្ត្រករែងមួយពេញដោយស្រូវសាលី ហើយនៅទីនោះក៏បានបង្ហាញកន្ត្រកមួយទៀតមានគ្រាប់ស្រូវ សម្រាប់ធម្ម-វ្យាធៈ។

Verse 23

दृष्ट्वा व्रीहीन् सगोधूमान् धर्मव्याधो वरासनात् । उत्थाय गन्तुमारभे मतङ्गेन निवारितः ॥ ८.२३ ॥

ធម្ម-វ្យាធៈ (អ្នកប្រមាញ់ដ៏ធម៌) បានឃើញគ្រាប់ស្រូវជាមួយស្រូវសាលីហើយ ក៏ក្រោកពីអាសនៈដ៏ប្រសើររបស់ខ្លួន ហើយចាប់ផ្តើមចេញទៅ ប៉ុន្តែត្រូវមតង្គៈទប់ស្កាត់។

Verse 24

किमर्थं गन्तुमारब्धं त्वया वद महामते । अभुक्तेनैव संसिद्धं मद्गृहे चान्नमुत्तमम् । पाचयित्वा स्वयं चैव कस्मात् त्वं नाद्य भुञ्जसे ॥ ८.२४ ॥

«ហេតុអ្វីបានជាលោកចាប់ផ្តើមចេញទៅ? សូមប្រាប់ខ្ញុំ ឱ មហាមតិ។ អាហារដ៏ប្រសើរនៅក្នុងផ្ទះខ្ញុំ បានរៀបចំស្រេចហើយ តែលោកមិនទាន់បានទទួលទាន។ ទោះបីលោកចម្អិនដោយខ្លួនឯងក៏ដោយ ហេតុអ្វីថ្ងៃនេះលោកមិនបរិភោគ?»

Verse 25

व्याध उवाच । सहस्रशः कोटिशश्च जीवान् हंसि दिने दिने । अथेदृशस्य पापस्य कोऽन्नं भुञ्जति सत्पुमान् ॥ ८.२५ ॥

អ្នកប្រមាញ់បាននិយាយថា៖ «រាប់ពាន់ រាប់កោដិ អ្នកសម្លាប់សត្វមានជីវិតរាល់ថ្ងៃ។ ដូច្នេះ តើបុរសសុចរិតណាម្នាក់នឹងបរិភោគអាហាររបស់អ្នកមានបាបធ្ងន់បែបនេះបានដូចម្តេច?»

Verse 26

अचैतन्यं यदि गृहे विद्यते । अन्नं सुसंस्कृतम् । इदानीमत्र संदृष्टा एते तु जलजन्तवः ॥ ८.२६ ॥

«បើនៅក្នុងគេហដ្ឋានមានអ្វីមួយដែលគ្មានចិត្តដឹង (អចេតនា) ហើយអាហារត្រូវបានរៀបចំល្អប្រសើរ នោះឥឡូវនេះ នៅទីនេះ ក៏ឃើញមានសត្វទឹកទាំងនេះពិតប្រាកដដែរ»។

Verse 27

अहमेकं कुटुम्बार्थे हन्म्यरण्ये पशुं दिने । तं चेत्पितॄभ्यः संस्कृत्य दत्त्वा भुञ्जामि सानुगः ॥ ८.२७ ॥

«ខ្ញុំ ដើម្បីចិញ្ចឹមគ្រួសារ សម្លាប់សត្វតែមួយនៅព្រៃក្នុងមួយថ្ងៃ។ បើខ្ញុំរៀបចំវាឲ្យត្រឹមត្រូវ ហើយបូជាដល់បិត្រ (pitṛs) ជាមុន រួចទើបបរិភោគជាមួយអ្នកពឹងផ្អែករបស់ខ្ញុំ—»

Verse 28

त्वं तु जीवान् बहून् हत्वा स्वकुटुम्बेन सानुगः । भुञ्जन्नेतेन सततमभो्ज्यं तन्मतं मम ॥ ८.२८ ॥

«តែអ្នកវិញ—សម្លាប់សត្វមានជីវិតជាច្រើន—ហើយជាមួយគ្រួសារ និងអ្នកបម្រើរបស់អ្នក បើបន្តបរិភោគអាហារដែលបានមកដោយវិធីនោះជានិច្ច នោះតាមមតិខ្ញុំ គឺមិនគួរបរិភោគទេ»។

Verse 29

ब्रह्मणा तु पुरा सृष्टा ओषध्यः सर्ववीरुधः । यज्ञार्थं तत्तु भूतानां भक्ष्यमित्येव वै श्रुतिः ॥ ८.२९ ॥

ពិតប្រាកដណាស់ កាលពីបុរាណ ព្រះព្រហ្មា បានបង្កើតឱសថ និងរុក្ខជាតិទាំងអស់; ហើយស្រុតិ (śruti) ប្រកាសថា វាទាំងនេះជាអាហារសម្រាប់សត្វមានជីវិត ដើម្បីគោរពរបៀបយជ្ញ (yajña)។

Verse 30

दिव्यो भौटस्तथा पैत्रो मानुषो ब्राह्म एव च । एते पञ्च महायज्ञा ब्रह्मणा निर्मिताः पुरा ॥ ८.३० ॥

ពិធីដ៏ទេវតា ពិធីធាតុ ពិធីបិត្របុរស ពិធីមនុស្ស និងពិធីព្រះព្រហ្មន៍ផង—ទាំងនេះជាយញ្ញាធំប្រាំ ដែលព្រះព្រហ្មា បានបង្កើតតាំងពីបុរាណ។

Verse 31

ब्राह्मणानां हितार्थाय इतरेषां च तन्मुखम् । इतरेषां तु वर्णानां ब्राह्मणैः कारिताः शुभाः ॥ ८.३१ ॥

ដើម្បីសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ព្រះព្រាហ្មណ៍ ហើយឲ្យអ្នកដទៃទាំងឡាយបែរទៅរកគោលនោះ—កិច្ចកុសលដ៏មង្គលសម្រាប់វណ្ណៈផ្សេងៗ ត្រូវបានកំណត់ថា បង្កើតឡើងដោយព្រះព្រាហ្មណ៍។

Verse 32

एवं यदि विभागः स्याद् वरान्नं तद् विशुध्यति । अन्यथा व्रीहयोऽप्येते एकैकॆ मृगपक्षिणः । मन्तव्या दातृभोक्तॄणां महामांसं तु तत् स्मृतम् ॥ ८.३२ ॥

បើមានការបែងចែកភាគដូច្នេះ អាហារល្អនោះនឹងបានបរិសុទ្ធ។ បើមិនដូច្នោះ ទោះជាគ្រាប់អង្ករទាំងនេះ ក៏គួរត្រូវចាត់ទុកថា មួយៗដូចជាក្តាន់ ឬបក្សី ហើយសម្រាប់អ្នកឲ្យ និងអ្នកបរិភោគ វាត្រូវបានហៅថា «សាច់ធំ» គឺស្មើនឹងការបរិភោគសាច់។

Verse 33

मया ते दुहिता दत्ता पुत्रार्थे देवरूपिणी । सा च त्वद्भार्यया प्रोक्ता दुहिता जन्तुघातिनः ॥ ८.३३ ॥

ខ្ញុំបានប្រគល់កូនស្រីរបស់ខ្ញុំ—នាងមានរូបដូចទេវតា—ឲ្យអ្នក ដើម្បីបានកូនចៅ។ ប៉ុន្តែនាងត្រូវបានភរិយារបស់អ្នកហៅថា ជាកូនស្រីរបស់អ្នកសម្លាប់សត្វមានជីវិត។

Verse 34

अतोऽर्थमागतॊऽहं ते गृहं प्रति समीक्षितुम् । आचारं देवपूजां च अतिथीनां च तर्पणम् ॥ ८.३४ ॥

ដូច្នេះ ខ្ញុំបានមកដល់ផ្ទះរបស់អ្នក ដើម្បីពិនិត្យមើលអាកប្បកិរិយារបស់អ្នក—ទាំងការបូជាទេវតា និងការថ្វាយទឹកគោរព (តර්បណ) ដល់ភ្ញៀវ។

Verse 35

एतेषामेकमप्यत्र कुर्वन्नपि न दृश्यते । तद्गृहं गन्तुमिच्छामि पितॄणां श्राद्धकाम्यया ॥ ८.३५ ॥

ទោះបីធ្វើសូម្បីតែអំពើមួយក្នុងចំណោមអំពើទាំងនេះនៅទីនេះ ក៏មិនឃើញផលដែលប្រាថ្នាទេ។ ដូច្នេះ ដោយបំណងចង់ធ្វើពិធីស្រាទ្ធ (śrāddha) សម្រាប់បិត្រឹ (Pitṛs) ខ្ញុំប្រាថ្នាទៅកាន់គេហដ្ឋាននោះ។

Verse 36

स्वगृहे नैव भुञ्जामि पितॄणां कार्यमित्युत । अहं व्याधो जीवघाती न तु त्वं लोकहिंसकः ॥ ८.३६ ॥

«ខ្ញុំមិនបរិភោគនៅផ្ទះខ្លួនឯងទេ ដោយនិយាយថា ‘មានកិច្ចការត្រូវធ្វើសម្រាប់បិត្រឹ (បុព្វបុរស)’។ ហើយថែមទៀត ‘ខ្ញុំជាអ្នកប្រមាញ់ ជាអ្នកយកជីវិត; តែអ្នកមិនមែនជាអ្នកបំផ្លាញមនុស្សទេ’»។

Verse 37

मत्सुता जीवघातस्य यदोढा त्वत्सुतेन च । तन्महत्त्वं च संजातं प्रायश्चित्तं तपोधन ॥ ८.३७ ॥

ឱ អ្នកសម្បត្តិនៃតបស្យា (tapodhana) ពេលដែលការសម្លាប់ជីវិត (jīvaghāta) ត្រូវភ្ជាប់នឹងត្រី (matsya) ហើយក៏ភ្ជាប់នឹងកូនប្រុសរបស់អ្នកផង នោះភាពធ្ងន់ធ្ងររបស់វាបង្ហាញច្បាស់; ដូច្នេះ ការធ្វើព្រាយស្ចិត្ត (prāyaścitta) ត្រូវបានបញ្ជាក់។

Verse 38

एवमुक्त्वा स चोत्थाय शप्त्वा नारीं तदा धरे । मा स्नुषाभिः समं श्वश्र्वा विश्वासो भवतु क्वचित् ॥ ८.३८ ॥

និយាយដូច្នេះហើយ គាត់ក៏ក្រោកឡើង ហើយឱ ធរា (ផែនដី) បន្ទាប់ពីដាក់បណ្តាសាស្ត្រីនោះ គាត់បានប្រកាសថា៖ «សូមកុំឲ្យមានការជឿទុកចិត្តរវាងម្តាយក្មេក និងកូនប្រសារស្រីទាំងឡាយ នៅពេលណាមួយឡើយ»។

Verse 39

मा च स्नुषा कदाचित् स्याद् या श्वश्रूं जीवतीमिषेत् । एवमुक्त्वा गतो व्याधः स्वगृहं प्रति भामिनि ॥ ८.३९ ॥

«ហើយសូមកុំឲ្យមានកូនប្រសារស្រីណាម្នាក់ ដែលប្រាថ្នាឲ្យម្តាយក្មេកស្លាប់ ខណៈដែលនាងនៅរស់»។ និយាយដូច្នេះហើយ ឱ អ្នកមានអារម្មណ៍ក្តៅគគុក (bhāminī) អ្នកប្រមាញ់បានចាកចេញទៅកាន់ផ្ទះរបស់ខ្លួន។

Verse 40

ततो देवान् पितॄन् भक्त्या पूजयित्वा विचक्षणः । पुत्रं चार्जुनकं स्थाप्य स्वसन्ताने महातपाः ॥ ८.४० ॥

បន្ទាប់មក បុគ្គលមានប្រាជ្ញា បានបូជាទេវតា និងបិត្របុរសដោយសទ្ធា; ហើយបានដាក់កូនប្រុស អរជុនកៈ ឲ្យស្ថិតក្នុងវង្សសន្តានរបស់ខ្លួនជាអ្នកស្នងតំណែង; មហាតបសនោះក៏បន្តដំណើរធម៌របស់ខ្លួន។

Verse 41

धर्मव्याधो जगामाशु तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । पुरुषोत्तमाख्यं च परं तत्र गत्वा समाहितः । तपश्चचार नियतः पठन् स्तोत्रमिदं धरे ॥ ८.४१ ॥

ធម្មវ្យាធៈ បានទៅយ៉ាងឆាប់រហ័សកាន់ទីរថីរពិសិដ្ឋ ដែលល្បីល្បាញក្នុងលោកទាំងបី គឺទីដ៏ប្រសើរដែលហៅថា បុរុសោត្តម។ ពេលទៅដល់ទីនោះ ហើយចិត្តបានសមាធិ គាត់បានអនុវត្តតបស្យាដោយវិន័យ ព្រមទាំងអានស្តូត្រនេះ ឱ ព្រះធរណី។

Verse 42

नमामि विष्णुं त्रिदशारिनाशनं विशालवक्षस्थलसंश्रितश्रियम् । सुषासनं नीतिमतां परां गतिं त्रिविक्रमं मन्दरधारिणं सदा ॥ ८.४२ ॥

ខ្ញុំសូមនមស្ការ ព្រះវិષ્ણុ អ្នកបំផ្លាញសត្រូវនៃទេវតា; ព្រះស្រី (សិរី) ស្ថិតនៅលើទ្រូងទូលាយរបស់ព្រះអង្គ។ ខ្ញុំសូមនមស្ការព្រះអង្គជានិច្ច—ព្រះអង្គជាអ្នកគ្រប់គ្រងល្អ ជាគោលដៅខ្ពស់បំផុតសម្រាប់អ្នកមាននីតិធម៌; ជាត្រីវិក្រាម និងជាអ្នកកាន់ភ្នំមន្ទរ។

Verse 43

दामोदरं रञ्जितभूतलं धिया यशोऽंशुशुभ्रं भ्रमराङ्गसप्रभम् । धराधरं नरकरिपुं पुरुष्टुतं नमामि विष्णुं शरणं जनार्दनम् ॥ ८.४३ ॥

ខ្ញុំសូមនមស្ការ ព្រះវិષ્ણុ—ជនារទនៈ ជាទីពឹង; ដាមោទរៈ អ្នកបានធ្វើឲ្យផែនដីរីករាយដោយចិត្តបំណង; កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ព្រះអង្គភ្លឺស្វាងដូចកាំរស្មី; ព្រះកាយមានពន្លឺខ្មៅដូចពណ៌ឃ្មុំ; អ្នកទ្រទ្រង់ផែនដី; សត្រូវនៃនរក; និងអ្នកដែលមនុស្សទាំងឡាយសរសើរ។

Verse 44

त्रिधा स्थितं तिग्मरथाङ्गपाणिनं नयस्थितं तृप्तमनुत्तमैर्गुणैः । निःश्रेयसाख्यं क्षपितेतरं गुरुं नमामि विष्णुं पुरुषोत्तमं त्वहम् ॥ ८.४४ ॥

ខ្ញុំសូមនមស្ការ ព្រះវិષ્ણុ ព្រះបុរុសោត្តម—ព្រះអង្គស្ថិតដោយរបៀបបីប្រការ; កាន់ចក្រ​មុតស្រួចនៅក្នុងព្រះហស្ត; ស្ថិតក្នុងនីតិធម៌ និងពេញចិត្តដោយគុណធម៌លើសលប់។ ព្រះអង្គត្រូវបានហៅថា និះស្រេយស (សេចក្តីល្អខ្ពស់បំផុត), ជាគ្រូដ៏គួរគោរព អ្នកបំផ្លាញអ្វីៗដែលជាឧបសគ្គ, ជាមគ្គុទេសក៍ដ៏គួរគោរព។

Verse 45

महावराहो हविषाम्बुभोजनो जनार्दनो मे हितकृच्छितीमुखः । क्षितीधरो मामुदधिक्शयो महान् स पातु विष्णुः शरणार्थिनं तु माम् ॥ ८.४५ ॥

សូមព្រះវិṣṇu ការពារខ្ញុំ—ព្រះវរាហៈដ៏មហិមា អ្នកទទួលពិសាហាវិស និងទឹក; ជនાર્ઑដនៈ អ្នកធ្វើប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំ មានព្រះមុខជាផែនដី; អ្នកទ្រផែនដី ជាជម្រកដ៏មហានៅកណ្ដាលសមុទ្រ—សូមព្រះវិṣṇu នោះ ការពារខ្ញុំ អ្នកស្វែងរកជម្រក។

Verse 46

मायाततं येन जगत्त्रयं कृतं यथाग्निनैकेन ततं चराचरम् । चराचरस्य स्वयमेव सर्वतः स मेऽस्तु विष्णुः शरणं जगत्पतिः ॥ ८.४६ ॥

សូមព្រះវិṣṇu ព្រះអម្ចាស់នៃលោក ទ្រង់ជាជម្រករបស់ខ្ញុំ—ដោយមាយា របស់ទ្រង់ បានបង្កើតលោកបី; ដូចភ្លើងតែមួយ ស្រោបស្រង់លើអ្វីៗទាំងចល និងអចល; ហើយទ្រង់ដោយព្រះអង្គឯង ស្ថិតនៅគ្រប់ទីទាំងអស់ ក្នុងអ្វីដែលចល និងអចល។

Verse 47

भवे भवे यश्च ससर्ज कं ततो जगत् प्रसूतं सचराचरं त्विदम् । ततश्च रुद्रात्मवति प्रलीयतेऽन्वतो हरिर्विष्णुहरस्तथोच्यते ॥ ८.४७ ॥

ក្នុងវដ្តនៃភវៈម្តងហើយម្តងទៀត ព្រះអង្គដែលបានបង្កើតលោកនេះ—សកលសត្វទាំងចល និងអចល—ក៏បង្កើតដូច្នោះ; ហើយបន្ទាប់មក វាលាយលង់ចូលទៅក្នុងសភាពដែលមានរុទ្រៈជាសារសំខាន់។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គត្រូវបានហៅថា ហរិ—វិṣṇុ—ហរ។

Verse 48

खात्मेन्दुपृथ्वीपवनाग्निभास्कराः जलं च यस्य प्रभवन्ति मूर्त्तयः । स सर्वदा मे भगवान् सनातनो ददातु शं विष्णुरचिन्त्यरूपधृक् ॥ ८.४८ ॥

សូមព្រះវិṣṇu ព្រះអម្ចាស់ដ៏សនាតនៈ ជានិច្ច ផ្តល់សេចក្តីសុខសាន្តដល់ខ្ញុំ—ដោយរូបបង្ហាញរបស់ទ្រង់ បានកើតមាន អាកាស អាត្មា ព្រះចន្ទ ផែនដី ខ្យល់ ភ្លើង ព្រះអាទិត្យ និងទឹកផងដែរ; ទ្រង់ពាក់រូបរាងអស្ចារ្យមិនអាចគិតគូរបាន។