Adhyaya 124: Ritual Observances Aligned with the Seasons (Seasonal Devotional Procedure)

Verse 1

अथ ऋतूपस्करम् ॥ श्रीवराह उवाच ॥ फाल्गुनस्य तु मासस्य शुक्लपक्षस्य द्वादशीम् ॥ गृहीत्वा वासन्तिकान् पुष्पान् सुगन्धा ये क्रमागताः ॥

ឥឡូវនេះ អំពីគ្រឿងប្រើតាមរដូវ។ ព្រះវរាហៈដ៏ស្រីបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ នៅថ្ងៃទ្វាទសី នៃពាក់កណ្តាលភ្លឺ ក្នុងខែផាល្គុនា បន្ទាប់ពីប្រមូលផ្ការដូវនិទាឃរដូវដែលក្រអូប និងបានមកតាមលំដាប់ត្រឹមត្រូវ (គួរបន្តពិធី)។

Verse 2

श्वेतं पाण्डुरकं चैव सुगन्धं शोभनं बहु ॥ विधिना मन्त्रयुक्तेन सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥

ផ្កាពណ៌ស និងពណ៌ស្លេក ដែលក្រអូប និងស្រស់ស្អាតជាច្រើន—គួរថ្វាយតាមវិធីត្រឹមត្រូវ ដោយភ្ជាប់មន្ត្រ និងរក្សាចិត្តខាងក្នុងឲ្យស្ងប់ស្ងាត់ និងរីករាយ។

Verse 3

तत एवं विधिं कृत्वा सर्वं भागवतं शुचिः ॥ यस्तु जानाति कर्माणि सर्वं मन्त्रविनिश्चितः ॥

ដូច្នេះ កាលបានអនុវត្តតាមវិធីប្បញ្ញត្តិនោះហើយ ដោយសុចរិតបរិសុទ្ធ មនុស្សម្នាក់បំពេញវត្ត «ភាគវត» ទាំងមូល។ តែអ្នកណាដែលយល់ដឹងអំពីពិធីកម្ម—អ្វីៗទាំងអស់ដែលកំណត់ដោយមន្ត្រ—អ្នកនោះទើបសមស្របអនុវត្តបានត្រឹមត្រូវ។

Verse 4

तदाहरति कर्माणि विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ विधिना मन्त्रपूतेन कुर्याच्छान्तमनोऽमलः ॥

បន្ទាប់មក គេនាំមុខពិធីកម្មទាំងឡាយ ដោយការប្រព្រឹត្តតាមកិច្ចដែលបានឃើញថាត្រឹមត្រូវតាមវិធាន។ តាមវិធីដែលបានបរិសុទ្ធដោយមន្ត្រ អ្នកបរិសុទ្ធគួរធ្វើដោយចិត្តស្ងប់ និងគ្មានមល។

Verse 5

सपुष्पितस्येह वसन्तकाले वनस्पतेर्गन्धरसप्रयुक्ताः ॥ पश्यंश्च मां पुष्पितपादपेन्द्रं वसन्तकाले समुपागते च ॥

នៅទីនេះ ក្នុងរដូវវសន្តា កណ្ដាលដើមឈើដែលកំពុងរីកផ្កា—ពោរពេញដោយក្លិនក្រអូប និងរសជាតិ—ពេលវសន្តាមកដល់ពេញលេញ គេធ្វើវត្តដោយសម្លឹងឃើញខ្ញុំ អធិរាជនៃដើមឈើមានផ្កា។

Verse 6

यश्चैतेन विधानॆन कुर्यान्मासे तु फाल्गुने ॥ न स गच्छति संसारं मम लोकाय गच्छति ॥

ហើយអ្នកណាដែលអនុវត្តតាមបទប្បញ្ញត្តិនេះ ក្នុងខែផាល្គុនា នោះគេមិនទៅកាន់សំសារៈទៀតទេ; គេទៅកាន់លោករបស់ខ្ញុំ។

Verse 7

यत्तु पृच्छसि सुश्रोणि मासे वैशाख उत्तमे ॥ शुक्लपक्षे तु द्वादश्यां यत्फलं तच्छृणुष्व मे ॥

ប៉ុន្តែអំពីអ្វីដែលអ្នកសួរ ឱ នារីមានត្រគាកស្រស់ស្អាត: ក្នុងខែវៃសាខាដ៏ប្រសើរ នៅថ្ងៃទ្វាទសី នៃពាក់កណ្តាលភ្លឺ (សុក្លបក្ស) សូមស្តាប់ពីខ្ញុំអំពីផលនៃវត្តនោះ។

Verse 8

नमो नारायणेत्युक्त्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ मन्त्रः— नमोऽस्तु देवदेवेश शङ्खचक्रगदाधर ॥ नमोऽस्तु ते लोकनाथ प्रवीराय नमोऽस्तु ते ॥

ក្រោយពេលអធិស្ឋានថា «នមោ នារាយណ» ហើយ គួរអានមន្ត្រនេះថា៖ «សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់នៃទេវទាំងអស់ អ្នកកាន់សង្ខ ចក្រ និងគទា។ សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ ព្រះនាថនៃលោកទាំងមូល សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ វីរបុរសដ៏មហិទ្ធិ»

Verse 9

पुष्पितेषु च शालेशु तथान्येषु द्रुमेषु च ॥ गृहीत्वा शालपुष्पाणि मम कर्मणि संस्थिताः ॥

នៅក្នុងចំណោមដើមសាលាដែលកំពុងចេញផ្កា ហើយដើមឈើផ្សេងៗទៀតផង ដោយប្រមូលផ្កាសាលា ពួកគេបាននៅតែចូលរួមយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងកិច្ចពិធីកម្មរបស់ខ្ញុំ។

Verse 10

ऋषयः स्तुवन्ति मन्त्रेण वेदोक्तेन च माधवि ॥ गन्धर्वाप्सरसश्चैव गीतनृत्यैः सवादितैः ॥

ឱ មាធវី ព្រះឥសីទាំងឡាយសរសើរដោយមន្ត្រ និងដោយព្រះវេទដែលបានបញ្ជាក់; ហើយគន្ធព្វ និងអប្សរាក៏សរសើរដោយបទចម្រៀង និងរបាំ ព្រមទាំងសូរស័ព្ទឧបករណ៍តន្ត្រី។

Verse 11

स्तुवन्ति देवलोकाश्च पुराणं पुरुषोत्तमम् ॥ सिद्धाविद्याधरा यक्षाः पिशाचोरगराक्षसाः ॥

អ្នកស្ថិតនៅក្នុងលោកទេវទាំងឡាយ សរសើរ​ពុរាណៈដែលពោលអំពី បុរសោត្តម ព្រះបុគ្គលដ៏អធិឧត្តម; សិទ្ធៈ វិទ្យាធរ យក្ស ពិសាច នាគ និងរាក្សស ក៏អនុវត្តការសរសើរផងដែរ។

Verse 12

स्तुवन्ति देवं भूतानां सर्वलोकस्य चेश्वरम् ॥ आदित्या वसवो रुद्रा अश्विनौ च मरुद्गणाः ॥

ពួកគេសរសើរព្រះទេវ ដែលជាព្រះអម្ចាស់នៃសត្វទាំងឡាយ និងជាអធិបតីនៃលោកទាំងមូល៖ អាទិត្យៈ វសុ រុទ្រ អស្វិនទាំងពីរ និងក្រុមមរុត។

Verse 13

स्तुवन्ति देवदेवेशं युगानां सङ्क्षयेऽक्षयम् ॥ ततो वायुश्च विश्वे च अश्विनौ च समन्विताः ॥

ពួកគេ​សរសើរ​ព្រះទេវទេវេស្វរ ព្រះអម្ចាស់នៃទេវទាំងឡាយ—ដែលមិនរលាយសូម្បីតែពេលយុគសម័យស្ថិតក្នុងការសង្ខ័យ។ បន្ទាប់មក ព្រះវាយុ ពួកវិශ්វេទេវ និងអស្វិនទាំងពីរ រួមគ្នា (ក្នុងការសរសើរ) ក៏លើកតម្កើងព្រះองค์។

Verse 14

स्तुवन्ति केशवं देवमादिकालमयं प्रभुम् ॥ ततो ब्रह्मा च सोमश्च शक्रश्चाग्निसमन्वितः ॥ स्तुवन्ति नाथं भूतानां सर्वलोकमहेश्वरम् ॥

ពួកគេ​សរសើរ​ព្រះកេសវៈ ព្រះទេវៈ—ព្រះអម្ចាស់ដែលជារូបនៃកាលដើម។ បន្ទាប់មក ព្រះព្រហ្មា និងព្រះសោមៈ ព្រះសក្រៈជាមួយព្រះអគ្គនី ក៏សរសើរ​ព្រះនាថនៃសត្វមានជីវិតទាំងឡាយ ព្រះមហាអីស្វរៈនៃលោកទាំងអស់។

Verse 15

नारदः पर्वतश्चैव असितो देवलस्तथा ॥ पुलहश्च पुलस्त्यश्च भृगुश्चाङ्गिर एव च ॥

ព្រះនារ​ទៈ និងព្រះបរវតៈ ព្រមទាំង អសិត និងទេវល; ពុលហៈ និងពុលស្ត្យៈ ភ្រឹគុ និងអង្គិរៈផងដែរ—ព្រះឥសីទាំងនេះសុទ្ធតែមានវត្តមាន (នៅទីនោះ)។

Verse 16

एते चान्ये च बहवो मित्रावसुपरावसू ॥ स्तुवन्ति नाथं भूतानां योगिनां योगमुत्तमम् ॥

ពួកនេះ និងអ្នកដទៃជាច្រើន—មិត្រាវសុ និងបរាវសុ—សរសើរ​ព្រះនាថនៃសត្វមានជីវិតទាំងឡាយ ព្រះองค์ដែលជាយោគៈដ៏ឧត្តមបំផុតក្នុងចំណោមយោគីទាំងឡាយ។

Verse 17

श्रुत्वा तु प्रतिनिर्घोषं देवानां तु महौजसाम् ॥ ततो नारायणो देवः प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

តែពេលបានឮសំឡេងសរសើរដ៏កងរំពងរបស់ទេវទាំងឡាយដែលមានឫទ្ធិធំ នោះព្រះនារាយណៈជាទេវៈ ក៏ឆ្លើយតបដល់វសុន្ធរា (ព្រះមាតាផែនដី)។

Verse 18

किमयं श्रूयते शब्दो ब्रह्मघोषेण संयुतः ॥ देवानां च महाभागे महाशब्दोऽत्र श्रूयते ॥

សំឡេងអ្វីនេះដែលឮឡើង ដោយភ្ជាប់ជាមួយការប្រកាសដ៏សក្ការៈ (brahma-ghoṣa)? ឱ មហាភាគេ នៅទីនេះក៏ឮសំឡេងដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះទេវតាផងដែរ។

Verse 19

देवाः काङ्क्षन्ति ते देव वाराहीं रूपसंस्थितिम् ॥ त्वन्नियोगनियुक्ताश्च तदर्थं लोकभावन ॥

ឱ ព្រះអម្ចាស់ ព្រះទេវតាទាំងឡាយប្រាថ្នាការបង្ហាញក្នុងរូបវារាហី (រូបជ្រូកព្រៃដ៏សក្ការៈ)។ ហើយឱ អ្នកបំប៉នលោក ពួកគេត្រូវបានចាត់តាំងតាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះអង្គសម្រាប់គោលបំណងនោះ។

Verse 20

ततो नारायणो देवः पृथिवीं प्रत्युवाच ह ॥ अहं जानामि तान्देवि मार्गमाणानुपस्थितान् ॥

បន្ទាប់មក ព្រះនារាយណៈបានឆ្លើយទៅកាន់ព្រឹថិវីថា៖ “ឱ ទេវី ខ្ញុំស្គាល់ពួកគេ—អ្នកដែលកំពុងស្វែងរក ហើយបានមកដល់ជិតនេះហើយ।”

Verse 21

दिव्यं वर्षसहस्रं वै धारितासि वसुन्धरे ॥ मया लीलायमानैने एकदंष्ट्राग्रकेण वै ॥

ឱ វសុន្ធរា អស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំទេវ្យ ពិតប្រាកដណាស់ អ្នកត្រូវបានខ្ញុំទ្រទ្រង់—ដោយលីឡាទេវ—នៅលើចុងភ្លុកតែមួយ។

Verse 22

इहागच्छामि भद्रं ते द्रष्टुकामा दिवौकसः ॥ आदित्या वसवो रुद्राः स्कन्देन्द्रौ सपितामहाः ॥

ខ្ញុំមកទីនេះ—សូមសេចក្តីមង្គលមានដល់អ្នក—ហើយអ្នកស្ថិតនៅស្ថានសួគ៌ក៏មក ដោយប្រាថ្នាចង់ឃើញ៖ អាទិត្យៈ វសុ រុទ្រ ស្កន្ទ និងឥន្ទ្រ ព្រមទាំងពិតាមហៈ (ព្រះព្រហ្ម)។

Verse 23

एवं तस्य वचः श्रुत्वा माधवस्य वसुन्धरा ॥ शिरस्यञ्जलिमाधाय ततस्तु चरणेऽपतत् ॥

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីបានស្តាប់ព្រះវាចារបស់ព្រះមាធវៈ នាងវសុន្ធរាបានលើកដៃប្រណមដាក់លើក្បាល ហើយបន្ទាប់មកបានលំអោនធ្លាក់ក្រាបនៅព្រះបាទ។

Verse 24

वाराहं पुरुषं देवं विज्ञापयति सा धरा ॥ उद्धृतासि त्वया देव रसातलगता ह्यहम् ॥

ព្រះធរាបានក្រាបបង្គំទូលដល់ព្រះបុរសទេវៈក្នុងរូបវារាហៈថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់ ខ្ញុំបានធ្លាក់ចុះទៅរាសាតលៈ ហើយព្រះองค์បានលើកខ្ញុំឡើង»។

Verse 25

शरणं त्वां प्रपन्नाहं त्वद्भक्ता त्वं गतिः प्रभुः ॥ किं कर्म कर्मणा केन किं वा जन्मपरायणम् ॥

«ខ្ញុំបានចូលសុំជ្រកកោននៅព្រះองค์; ខ្ញុំជាភក្តារបស់ព្រះองค์; ឱ ព្រះអម្ចាស់ ព្រះองค์ជាគោលដៅ និងជាមគ្គុទេសក៍ដ៏អធិបតីរបស់ខ្ញុំ។ កម្មអ្វី—ដោយការធ្វើបែបណា—នាំទៅកាន់សេចក្តីល្អ? ហើយគួរយកទិសដៅដូចម្តេចចំពោះជីវិត និងកំណើត?»

Verse 26

कथं वा तुष्यसे देव पूज्यसे केन कर्मणा ॥ तवाऽहं कर्तुमिच्छामि यच्च मुख्यं सुखावहम् ॥

«ឱ ព្រះទេវៈ ព្រះองค์ពេញព្រះហឫទ័យដោយរបៀបណា? តើគួរគោរពបូជាព្រះองค์ដោយកម្មបែបណា? ខ្ញុំប្រាថ្នានឹងធ្វើវាសម្រាប់ព្រះองค์—ជាពិសេសអ្វីដែលសំខាន់ និងនាំមកសុខសាន្តកុសល»។

Verse 27

न च मेऽस्ति व्यथा काचित्तव कर्मणि नित्यशः ॥ न ग्लानिर्न जरा काचिन्न जन्ममरणे तथा ॥

«ហើយចំពោះព្រះកិច្ចរបស់ព្រះองค์ ក្នុងខ្ញុំមិនមានទុក្ខវេទនាណាមួយឡើយ ជានិច្ច។ មិនមានភាពនឿយហត់ មិនមានជរា ហើយដូចគ្នានេះ ក៏មិនមានសភាពកំណើត និងមរណៈដែរ»។

Verse 28

कानि कर्माणि कुर्वन्ति ये त्वां पश्यन्ति माधव ।। किमाहाराः किमाचारास्त्वां पश्यन्तीह माधव ॥

ឱ មាធវៈ! អ្នកដែលបានឃើញព្រះអង្គ គេប្រព្រឹត្តកម្មអ្វីខ្លះ? ឱ មាធវៈ! អ្នកដែលបានឃើញព្រះអង្គនៅទីនេះ មានអាហារអ្វី និងមានអាចារៈ/ការប្រព្រឹត្តយ៉ាងដូចម្តេច?

Verse 29

ब्राह्मणस्य च किं कर्म क्षत्रियस्य च किं भवेत् ।। वैश्यः किं कुरुते कर्म शूद्रः किं कर्म कारयेत् ॥

ហើយកាតព្វកិច្ចរបស់ព្រាហ្មណ៍ជាអ្វី និងរបស់ក្សត្រីយៈគួរជាអ្វី? វៃស្យៈធ្វើការងារអ្វី ហើយសូទ្រៈគួរអនុវត្តការងារអ្វី?

Verse 30

योगो वै प्राप्यते केन तपो वा केन निश्चितम् ।। किं चात्र फलमाप्नोति तव कर्मपरायणः ॥

យោគៈសម្រេចបានដោយមធ្យោបាយអ្វី ហើយតបៈ (ការប្រកបអភិសេក/ការអត់ធ្មត់) ត្រូវបានបង្កើតឲ្យមាំមួនដោយអ្វី? ហើយក្នុងរឿងនេះ អ្នកដែលឧទ្ទិសខ្លួនក្នុងកម្មដើម្បីព្រះអង្គ ទទួលបានផលអ្វី?

Verse 31

किं च दुःखनिवासं वा भोजनं पानकं तथा ।। किं च कर्म प्रयोक्‍तव्यं तव भक्तैश्च माधव ॥

ហើយបន្ថែមទៀត អ្វីដែលគួរជៀសវាង ដោយចាត់ទុកថាជា ‘ទីស្នាក់នៃទុក្ខ’ គឺអ្វី? អាហារ និងភេសជ្ជៈណាដែលសមរម្យ? ហើយឱ មាធវៈ! អ្នកបូជក/ភក្តៈរបស់ព្រះអង្គ គួរធ្វើកម្មអ្វីខ្លះ?

Verse 32

प्रापणं कीदृशं चापि कासु दिक्षु तथा प्रभो ।। कथं योनिं न गच्छेत वियोनिं न च गच्छति ॥

ឱ ព្រះអម្ចាស់! ‘ការសម្រេច/ការបានដល់’ នោះមានលក្ខណៈយ៉ាងដូចម្តេច ហើយត្រូវបាននិយាយថានៅទិសណាខ្លះ? មនុស្សធ្វើដូចម្តេចដើម្បីមិនចូលទៅក្នុងយោនី (មិនកើតឡើងវិញ) ហើយធ្វើដូចម្តេចដើម្បីមិនទៅកាន់យោនីមិនសមរម្យ/វិយោនី?

Verse 33

तिर्यग्योनिं न गच्छेत कर्मणा केन केशव ।। तन्ममाचक्ष्व सकलं येन चैव सुखं भवेत् ॥

ឱ កេសវៈ! ដោយកម្មអ្វី មនុស្សមិនធ្លាក់ចូលទៅកាន់យោនីសត្វ (កំណើតជាសត្វ) ទេ? សូមប្រាប់ខ្ញុំទាំងអស់ ដែលដោយវានោះ សុខសាន្ត និងកុសលភាពកើតមាន។

Verse 34

जरा वा केन गच्छेत जन्म वा केन गच्छति ।। गर्भवासं न गच्छेत कर्मणा केन वाऽच्युत ॥

ឱ អច្យុតៈ! ដោយមធ្យោបាយអ្វី ភាពចាស់ចេញទៅ ឬដោយមធ្យោបាយអ្វី កំណើតចេញទៅ? ដោយកម្មអ្វី មនុស្សមិនចូលទៅស្នាក់នៅក្នុងគភ៌ (ការស្នាក់ក្នុងផ្ទៃ) ទេ?

Verse 35

संसारस्य न गच्छेत केन कर्मप्रभावतः ।। इत्युक्तो भगवांस्तत्र प्रत्युवाच वसुन्धराम् ॥

ដោយអานุភាពនៃកម្ម ដោយអ្វីមនុស្សមិនចូលទៅក្នុងសំសារៈ? ពេលត្រូវបានសួរដូច្នេះ ព្រះបរមមានព្រះភាគនៅទីនោះ បានឆ្លើយតបដល់ វសុន្ធរា (ផែនដី)។

Verse 36

शृण्वन्तु मे भागवता ये च मोक्षे व्यवस्थिताः ।। तान्मन्त्रान्कीर्त्तयिष्यामि यैस्तोषं याति नित्यशः ॥

សូមឲ្យពួកភាគវតៈ អ្នកស្មោះស្រឡាញ់ព្រះ—អ្នកដែលបានតាំងចិត្តលើមាគ៌ាមោក្សៈ—ស្តាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងប្រកាសមន្តទាំងនោះ ដែលដោយវា នឹងទទួលបានការពេញព្រះហឫទ័យដ៏សក្ការៈជានិច្ច។

Verse 37

एवं ग्रीष्मे विधिं चैव कुर्यात्सर्वं ममोक्तितः।। इममुच्चारयेन्मन्त्रं सर्वभागवतप्रियम् ॥

ដូច្នេះដែរ នៅរដូវក្តៅ ក៏គួរធ្វើពិធីវិន័យទាំងមូល តាមពាក្យដែលខ្ញុំបានប្រាប់។ ហើយគួរអានមន្តនេះ ដែលជាទីស្រឡាញ់របស់ពួកភាគវតៈទាំងអស់។

Verse 38

मासेषु सर्वेष्वपि मुख्यभूतो मासो भवान्ग्रीष्म एकः प्रपन्नः ॥ पश्येद्भवन्तं वर्तमानं च ग्रीष्मे तेनैव सर्वं दुःखमेतु प्रशान्तिम् ॥

ក្នុងចំណោមខែទាំងអស់ ខែដែលលេចធ្លោជាងគេគឺខែដែលគេហៅថា រដូវក្តៅ (គ្រីෂ្ម)។ គួរតែសមាធិឃើញព្រះអង្គថាប្រទានវត្តមាននៅរដូវក្តៅ; ដោយការសមាធិ/ការអនុវត្តនោះ សូមឲ្យទុក្ខទាំងអស់ស្ងប់ស្ងាត់។

Verse 39

एवं ग्रीष्मे वरारोहे मम चैवार्चनं कुरु ॥ न जन्ममरणं येन मम लोके गतिर्भवेत् ॥

ដូច្នេះហើយ ឱ នារីមានចង្កេះ/ត្រគាកស្រស់ស្អាត នៅរដូវក្តៅ ចូរធ្វើអរចនា (បូជា) ចំពោះខ្ញុំផង។ ដោយហេតុនោះ នឹងមិនមានកំណើតនិងមរណៈកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ហើយនឹងបានទៅដល់លោករបស់ខ្ញុំ។

Verse 40

यावन्तः पुष्पिताः शालाः पृथिव्यां यावत्सुगन्धकाः ॥ अर्च्चितः स भवेत्सर्वैः कृतो येन ह्ययं विधिः ॥

ដូចមានដើមសាលា (śāla) ដែលកំពុងផ្ការីកលើផែនដីច្រើនប៉ុនណា និងមានផ្កាក្រអូបច្រើនប៉ុនណា អ្នកដែលបានអនុវត្តវិធីបូជានេះ នឹងត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈដោយមនុស្សទាំងអស់ដូច្នោះ។

Verse 41

एवं वर्षास्वपि धरे मम कर्म च कारयेत् ॥ निष्कला भवतो बुद्धिः संसारे च न जायते ॥

ដូចគ្នានេះដែរ ឱ អ្នកទ្រទ្រង់ផែនដី នៅរដូវវស្សា ក៏គួរឲ្យអនុវត្តពិធីកម្ម/វិធីបូជារបស់ខ្ញុំផង។ បញ្ញារបស់អ្នកក្លាយជាស្ងប់ស្ងាត់ មិនរងការរំខាន ហើយការចងចិត្តក្នុងសំសារ មិនកើតឡើងទេ។

Verse 42

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि कर्म संसारमोक्षणम् ॥ कदम्बमुकुलाश्चैव सरलार्जुनपादपाः ॥

ហើយខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកអំពីពិធីកម្មមួយទៀត ដែលនាំទៅកាន់ការរួចផុតពីសំសារ៖ ដោយប្រើក្រពុំផ្កាកដំប (kadamba buds) និងដើមឈើសរាល (sarala) និងអរជុន (arjuna)។

Verse 43

एतेषां सुमनोभिश्च पूजनीयो महादरात् ॥ मम संस्थापनं कृत्वा विधिदृष्टेन कर्मणा ॥ नमो नारायणायेति इमं मन्त्रमुदाहरेत् ॥

ដោយផ្កានៃដើមឈើទាំងនេះ គួរធ្វើបូជាដោយក្តីគោរពយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីបានប្រតិស្ឋាបនារូប/ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំតាមវិធីពិធីដែលកំណត់ហើយ គួរអានមន្តនេះថា «នមោ នារាយណាយ»។

Verse 44

पश्यन्ति ये ध्यानपरा घनाभं त्वामाश्रिताः पूज्यमानं महिम्ना ॥ निद्रां भवान् भजतां लोकनाथ वर्षास्विमं पश्यतु मेघवर्णम् ॥

អ្នកដែលឧស្សាហ៍ក្នុងសមាធិ យកព្រះអង្គជាទីពឹង—ងងឹតដូចពពកភ្លៀង—ហើយបូជាព្រះអង្គដោយមហិមា នោះពួកគេបានឃើញព្រះអង្គ។ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃលោក! សម្រាប់អ្នកដែលសម្រាក/ដេក សូមឲ្យក្នុងរដូវវស្សានេះ ពួកគេបានឃើញព្រះអង្គមានពណ៌ដូចពពក។

Verse 45

आषाढमासे द्वादश्यां सर्वशान्तिकरं शुभम् ॥ य एतेन विधानॆन मम कर्म तु कारयेत् ॥

នៅថ្ងៃទ្វាទសី (ថ្ងៃទី១២) ក្នុងខែអាសាឍៈ ដែលជាមង្គល និងបង្កើតសន្តិភាពដល់សព្វលោក អ្នកណាដែលឲ្យអនុវត្តពិធីកម្ម/ករណីរបស់ខ្ញុំតាមវិធាននេះ…

Verse 46

तरन्ति येन संसारं नराः कर्मपरायणाः ॥ एतद्गुह्यं महाभागे देवाः केऽपि न जानते ॥

ដោយអំពើនេះ មនុស្សដែលឧស្សាហ៍ក្នុងករណី/ពិធីកម្ម អាចឆ្លងផុតសំសារៈបាន។ ឱ មហាភាគេ! អាថ៌កំបាំងនេះ សូម្បីតែទេវតាខ្លះៗក៏មិនដឹងដែរ។

Verse 47

मुक्त्वा नारायणं देवं वाराहं रूपमास्थितम् ॥ नादीक्षिताय दातव्यं मूर्खाय पिशुनाय च ॥

ដោយលះបង់អ្វីៗផ្សេងទៀត ការបង្រៀននេះស្តីអំពីព្រះនារាយណៈ ដែលបានទទួលរូបវារាហៈ។ មិនគួរផ្តល់ដល់អ្នកមិនបានទទួលទិក្សា (អធិការណ៍), មិនគួរផ្តល់ដល់មនុស្សល្ងង់, និងមិនគួរផ្តល់ដល់អ្នកពាក្យចចាមអារ៉ាម/អ្នកបង្កាច់បង្ខូច។

Verse 48

कुशिष्याय न दातव्यं ये च शास्त्रार्थदूषकाः ॥ न पठेद्गोघ्नमध्ये वै न पठेच्छठमध्यतः ॥

មិនគួរផ្តល់ដល់សិស្សដែលមិនសមស្រប ឬដល់អ្នកដែលបំផ្លាញអត្ថន័យនៃសាស្ត្រ។ មិនគួរសូត្រនៅកណ្ដាលអ្នកសម្លាប់គោ ហើយក៏មិនគួរសូត្រនៅក្នុងសង្គមអ្នកបោកបញ្ឆោតដែរ។

Verse 49

धनधर्मक्षयस्तेषां पठनादाशु जायते ॥ पठेद्भागवतानां च ये च धर्मेण दीक्षिताः ॥

សម្រាប់ពួកគេ ការបាត់បង់ទ្រព្យ និងការបាត់បង់ធម៌ កើតឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សដោយសារការសូត្របែបនោះ។ គួរសូត្រសម្រាប់ពួកភាគវតៈអ្នកសក្ការៈ និងសម្រាប់អ្នកដែលបានទទួលទិក្សា (dīkṣā) តាមធម៌។

Verse 50

एतत्ते कथितं भद्रे पूर्वं यत्पृष्टवत्यसि ॥ कार्त्स्न्येन कथितं ह्येतत्किमन्यत्परिपृच्छसि ॥

ឱ ស្ត្រីដ៏មង្គល អ្វីដែលអ្នកបានសួរពីមុន ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នកហើយ។ នេះបានពន្យល់ដោយពេញលេញហើយ—តើអ្នកចង់សួរអ្វីបន្ថែមទៀត?

Verse 51

कृत्वा तु मम कर्माणि शुभानि तरुणानि च ॥ पूज्य भागवतान्सर्वान् स्थापयित्वा ततोऽग्रतः ॥

ក្រោយពីបានអនុវត្តពិធីកម្មដ៏មង្គលរបស់ខ្ញុំ និងពិធីថ្មីៗដែលបានកំណត់ផង ហើយបានគោរពបូជាពួកភាគវតៈទាំងអស់ រួចហើយ គួរតាំងឲ្យពួកគេអង្គុយនៅខាងមុខ ក្នុងទីកិត្តិយស។

Verse 52

ततः कमलपत्राक्षी सर्वरूपगुणान्विता ॥ वराहरूपिणं देवं प्रत्युवाच वसुन्धरा ॥

បន្ទាប់មក វសុន្ធរា—មានភ្នែកដូចស្លឹកផ្កាឈូក និងពេញដោយរូបនិងគុណទាំងអស់—បានឆ្លើយតបដោយសម្តែងពាក្យទៅកាន់ព្រះទេវតាដែលทรงរូបវរាហៈ។

Verse 53

सर्वे सुरासुरा लोकाः सरुद्रेन्द्रपितामहाः ॥ क्वेष्टं निवासं कुर्वन्ति एकैकं च यशोधर ॥

ឱ យសោធរ! លោកទាំងអស់របស់ទេវ និងអសុរ រួមទាំងរុទ្រៈ ឥន្ទ្រៈ និងពិតាមហៈ—ម្នាក់ៗកំណត់ទីលំនៅរបស់ខ្លួននៅទីណា?

Verse 54

मन्त्रः— मासेषु सर्वेषु च मुख्यभूतस्त्वं माधवो माधवमास एव ॥ पश्येद्देवं तं तु वसन्तकाले उपागतं गन्धरसप्रयुक्त्या ॥ नित्यं च यज्ञेषु तथेज्यते यो नारायणः सप्तलोकेषु वीरः ॥

មន្ត្រៈ ក្នុងចំណោមខែទាំងអស់ ព្រះអង្គ—មាធវៈ—ជាអង្គសំខាន់បំផុត ជាពិសេសក្នុងខែមាធវៈ។ នៅរដូវវសន្ត គួរឲ្យមើលឃើញទេវតានោះ ដែលបានចូលមកដោយការថ្វាយបង្គំជាមួយក្លិនក្រអូប និងរសជាតិ។ ហើយព្រះនារាយណៈ អ្នកក្លាហានក្នុងលោកទាំងប្រាំពីរ ក៏ត្រូវបានបូជានិច្ចក្នុងយញ្ញពិធីផងដែរ។

Verse 55

स मर्त्यो न प्रणश्येत संसारेऽस्मिन् युगेयुगे ॥ एतत्ते कथितं देवि ऋतूनां कर्म चोत्तमम् ॥

មនុស្សមរណៈនោះ មិនវិនាសក្នុងវដ្តសំសារានេះ ទៅតាមយុគមួយៗឡើយ។ ឱ ទេវី! នេះបានប្រាប់ដល់អ្នកហើយ—ជាវិធានដ៏ល្អឥតខ្ចោះនៃកិច្ចការដែលពាក់ព័ន្ធនឹងរដូវទាំងឡាយ។