Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 77
यदा स मार्यमाणोऽपि मृत्युं प्राप्नोति न क्वचित् । हिरण्यकशिपोर्वक्षो दह्यते क्रोधवह्निना । तदा शिक्षयितुं पुत्रं मुखाग्रे संनिवेश्य च
yadā sa māryamāṇo'pi mṛtyuṃ prāpnoti na kvacit | hiraṇyakaśiporvakṣo dahyate krodhavahninā | tadā śikṣayituṃ putraṃ mukhāgre saṃniveśya ca
នៅពេលដែលទោះជាត្រូវបានវាយប្រហារជាច្រើនដងក៏ដោយ ក៏គេមិនស្លាប់តាមវិធីណាមួយឡើយ ដើមទ្រូងរបស់ Hiraṇyakaśipu បានឆេះដោយភ្លើងនៃកំហឹង។ បន្ទាប់មក ដោយចង់ 'ប្រដៅ' កូនប្រុស ទើបគាត់ឲ្យកូនអង្គុយនៅមុខគាត់។
Narrator (Purāṇic storyteller, contextually Sūta-like narration)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Hiraṇyakaśipu’s chest metaphorically aflame with anger; he drags or summons Prahlāda and seats him directly before him, preparing a harsh ‘lesson’. Prahlāda remains composed.
FAQs
When devotion is protected by the divine, violence fails; uncontrolled anger consumes the aggressor from within.
The account is situated in the Vastrāpathakṣetra-māhātmya within Prabhāsa-khaṇḍa.
None; it narrates the turning point toward direct confrontation and instruction.