Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 111
ब्रह्मालये याति रसातले वा धरातलेऽसौ भ्रमति क्षणेन । आघ्राति गन्धं विदधाति सर्वं शृणोति जानाति स चात्र विष्णुः
brahmālaye yāti rasātale vā dharātale'sau bhramati kṣaṇena | āghrāti gandhaṃ vidadhāti sarvaṃ śṛṇoti jānāti sa cātra viṣṇuḥ
ទ្រង់យាងទៅកាន់លំនៅរបស់ព្រះព្រហ្ម ឬទៅកាន់រសាតល ឬទ្រង់ត្រាច់ចរលើផែនដីក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ ទ្រង់ស្រ hum ក្លិនក្រអូប ចាត់ចែង និងសម្រេចកិច្ចទាំងពួង ទ្រង់សណ្តាប់ និងទ្រង់ជ្រាប — ពិតណាស់ ព្រះវិស្ណុគង់នៅទីនេះ។
Prahlāda (contextual inference)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra (Prabhāsa)
Type: kshetra
Listener: Sages/pilgrims
Scene: A visionary montage: Viṣṇu’s presence spans Brahmaloka, Rasātala, and Earth; sensory acts (smelling, hearing) and cosmic governance are shown as emanations of the same Lord.
FAQs
Viṣṇu is the all-functioning presence—moving, sensing, knowing, and sustaining across all realms.
The verse belongs to Vastrāpathakṣetra Māhātmya in Prabhāsa, where the sacred landscape is interpreted through Viṣṇu’s universal presence.
None; it is a theological description of divine omnipotence and omniscience.