Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 113
स तान्समाश्वास्य सुरान्वरिष्ठं कोपानलं तत्र ययौ प्रहृष्टः । दृष्ट्वा च तं वै रविपुंजकाशमुवाच विष्णुर्वचनं वरिष्ठम्
sa tānsamāśvāsya surānvariṣṭhaṃ kopānalaṃ tatra yayau prahṛṣṭaḥ | dṛṣṭvā ca taṃ vai ravipuṃjakāśamuvāca viṣṇurvacanaṃ variṣṭham
ព្រះវិṣṇុ បានលួងលោមព្រះទេវទាំងនោះ ហើយដោយចិត្តរីករាយ បានទៅទីនោះកាន់ “អគ្គីនៃកំហឹង” ដ៏ខ្លាំងបំផុត។ ហើយពេលឃើញព្រះអង្គភ្លឺរលោងដូចមហាសមុទ្រព្រះអាទិត្យ ព្រះវិṣṇុ បានមានព្រះវាចាដ៏ប្រសើរបំផុត។
Sūta (deduced); concluding with Viṣṇu about to speak
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and the ṛṣis of Naimiṣāraṇya (typical frame)
Scene: Viṣṇu, radiant like a cluster of suns, approaches the embodied ‘fire of wrath’ after consoling the frightened devas; the atmosphere is charged with heat, light, and divine urgency.
FAQs
Divine protection responds to sincere refuge; the Supreme acts to pacify destructive anger and re-establish dharmic harmony.
Prabhāsa-kṣetra, whose māhātmya portrays the sacred land as a stage for divine intervention and cosmic reconciliation.
No explicit ritual; the theme is divine consolation and intervention following śaraṇāgati.