Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 12
गवा हता द्विजहता ये च वै दंष्ट्रिभिर्हता । आत्मनो घातका ये तु सर्पदष्टाश्च ये मृताः
gavā hatā dvijahatā ye ca vai daṃṣṭribhirhatā | ātmano ghātakā ye tu sarpadaṣṭāśca ye mṛtāḥ
អ្នកដែលស្លាប់ដោយគោបុកដោយចៃដន្យ អ្នកដែលស្លាប់ដោយបាបនៃការសម្លាប់ព្រាហ្មណ៍ អ្នកដែលត្រូវសត្វមានដងស្នែង/ចង្កូមសម្លាប់ អ្នកដែលសម្លាប់ខ្លួនឯង និងអ្នកដែលស្លាប់ដោយពស់ខាំ—ទាំងនេះក៏ត្រូវរាប់បញ្ចូលក្នុងអានុភាពសង្គ្រោះរបស់ក្សេត្របរិសុទ្ធនេះដែរ។
Narrative voice within Prabhāsakṣetra-māhātmya (speaker not explicit in this verse)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Mahādevī
Scene: A compassionate panorama: souls of those who died by accident (cow-related), by grievous sin (brahma-hatyā consequence), by wild beasts, by suicide, and by snakebite are shown approaching a luminous Prabhāsa shrine; the kṣetra’s radiance purifies them.
FAQs
Prabhāsa’s tīrtha-mahātmya emphasizes that divine grace and holy places can extend even to those who met difficult or blame-laden deaths.
Prabhāsakṣetra, in connection with Saṃgāleśvara and its sin-removing fame.
No direct ritual is prescribed in this verse; it lists categories of deaths within a broader discourse on tīrtha-merit.