Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 55
त्वं तु मे भगिनी भार्या दुहिता बांधवी स्नुषा । अहं यज्ञपतिर्यज्वा त्वं च श्रद्धा सदक्षिणा
tvaṃ tu me bhaginī bhāryā duhitā bāṃdhavī snuṣā | ahaṃ yajñapatiryajvā tvaṃ ca śraddhā sadakṣiṇā
ព្រះនាងចំពោះខ្ញុំ គឺដូចជាប្អូនស្រី ភរិយា កូនស្រី ញាតិ និងកូនប្រសារស្រី។ ខ្ញុំជាម្ចាស់យជ្ញ និងជាអ្នកបូជាយជ្ញ; ហើយព្រះនាងជាស្រទ្ធា (śraddhā) ដែលគាំទ្រវា ព្រមទាំងទក្ខិណា (dakṣiṇā) ដ៏មង្គល។
Śiva (deduced from Prabhāsakṣetramāhātmya’s theistic framing and the I–you cosmic pairing)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: Śiva and Devī appear as the presiding couple of a Vedic sacrifice: Śiva as yajamāna with ritual implements; Devī as embodied śraddhā holding a golden dakṣiṇā vessel, both radiant.
FAQs
Sacrifice becomes fruitful only when grounded in śraddhā (faith) and completed with dakṣiṇā (righteous giving).
Prabhāsa-kṣetra (Prabhāsatīrtha) is the setting, where divine presence is taught through ritual symbolism.
The verse highlights dakṣiṇā as an essential component of yajña, alongside śraddhā.