Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 63
भवद्भिर्नोत्सहे स्थातुं जनस्पर्शविनाकृतः । एवमुक्त्वा ततो देवि समुद्रः सरितांपतिः । आत्मानं शोषयामास दुःखेन महता स्थितः
bhavadbhirnotsahe sthātuṃ janasparśavinākṛtaḥ | evamuktvā tato devi samudraḥ saritāṃpatiḥ | ātmānaṃ śoṣayāmāsa duḥkhena mahatā sthitaḥ
«ខ្ញុំមិនអាចស្ថិតនៅជាមួយព្រះអង្គទេ ព្រោះខ្វះការប៉ះពាល់ជាមួយសត្វមានជីវិត»។ ដោយនិយាយដូច្នេះ ព្រះនាងអើយ សមុទ្រ—ម្ចាស់នៃទន្លេទាំងឡាយ—បានចាប់ផ្តើមធ្វើឲ្យខ្លួនឯងស្ងួតចុះ ដោយសោកសៅយ៉ាងខ្លាំង។
Narrator (contextual), reporting Samudra’s words and act
FAQs
Separation from the world and the burden of curse-induced fate can drive even cosmic beings toward intense penitential transformation.
Prabhāsakṣetra, whose māhātmya frames the ocean’s transformation as part of the tīrtha’s sacred history.
No direct ritual; it depicts tapas-like self-restraint (drying up) as a narrative act.