Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 2
पुरा त्रेतायुगे देवि पर्णादोनाम वै द्विजः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । आराधयामास रविं भक्त्या परमया युतः
purā tretāyuge devi parṇādonāma vai dvijaḥ | prabhāsaṃ kṣetramāsādya tapastepe sudāruṇam | ārādhayāmāsa raviṃ bhaktyā paramayā yutaḥ
កាលពីបុរាណ ក្នុងយុគត្រេតា ឱ ទេវី មានព្រះព្រាហ្មណ៍ម្នាក់ឈ្មោះ បរណាទៈ។ គាត់បានមកដល់ក្សេត្រព្រះព្រាបាសដ៏បរិសុទ្ធ ហើយបានធ្វើតបស្យាដ៏តឹងរឹងយ៉ាងខ្លាំង ព្រមទាំងបូជាព្រះរាវិ (ព្រះអាទិត្យ) ដោយភក្តីដ៏អតិបរមា។
Īśvara (Śiva), continuing the narration to Mahādevī
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Devī (addressed as ‘devi’)
Scene: A lone brāhmaṇa ascetic named Parṇāda arrives at the luminous sands of Prabhāsa, facing the rising sun, beginning fierce austerities with a calm yet intense devotional posture.
FAQs
Supreme devotion joined with disciplined tapas is portrayed as the means by which sacred sites and their presiding forms become manifest and renowned.
Prabhāsa-kṣetra, as the stage for Parṇāda’s tapas that leads into the Parṇāditya tīrtha’s greatness.
Tapas (austerity) and Ravi-upāsanā (Sun worship) are presented as the core practices.