Adhyaya 249

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं वै संगमेश्वरम् । गोलक्षमिति विख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ព្រះឥશ્વរៈមានព្រះបន្ទូល៖ «បន្ទាប់មក ឱ មហាទេវី គួរទៅកាន់ទេវតាសង្គមេស្វរៈ ដែលល្បីថា គោលក្ខៈ ជាអ្នកបំផ្លាញបាបទាំងអស់»។

Verse 2

तस्यैव पश्चिमे भागे सर्वकामफलप्रदम् । ऋषिरुद्दालकोनाम पुरा ह्यासीन्महातपाः

នៅភាគខាងលិចនៃទីនោះ ដែលប្រទានផលនៃបំណងទាំងអស់ មានឥសីមួយឈ្មោះ ឧទ្ធាលកៈ កាលពីបុរាណ ជាតាបសដ៏មហិមា។

Verse 3

स पुरा संगमं प्राप्य सर्वपापप्रणाशनम् । सरस्वत्याश्च पिंगायास्तपस्तेपे सुरेश्वरि

កាលពីបុរាណ គាត់បានទៅដល់សង្គមដ៏បរិសុទ្ធ អ្នកបំផ្លាញបាបទាំងអស់ ហើយបានធ្វើតបៈ ឱ ព្រះនាងម្ចាស់ទេវតា នៅកន្លែងជួបគ្នារវាងសរស្វតី និង ពិង្គា។

Verse 4

ततस्तपस्यतस्तस्य तपो रौद्रं महात्मनः । पुरतो ह्युत्थितं लिंगं भक्त्या युक्तस्य सुन्दरि

បន្ទាប់មក មហាត្មានោះបានបន្តធ្វើតបស្យាដ៏រឹងមាំ និងគួរឱ្យខ្លាច; ឱ ស្រីស្រស់ស្អាត ព្រោះគាត់ពោរពេញដោយភក្តីភាវនា លិង្គមួយបានលេចឡើងនៅមុខគាត់។

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । उद्दालक महाबाहो शृणुष्वैतद्वचो मम

នៅពេលនោះឯង សំឡេងមួយគ្មានរាងកាយបាននិយាយថា៖ «ឱ ឧទ្ធាលក មហាបាហូ សូមស្តាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំ»។

Verse 6

अद्यप्रभृति वासोऽत्र मम नित्यं भविष्यति । यस्मादत्र समुत्पन्नं संगमे लिंगमुत्तमम् । संगमेश्वरमित्येव नाम चास्य भवि ष्यति

«ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ ការស្នាក់នៅរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះ នឹងមានជានិច្ច។ ព្រោះនៅចំណុចប្រសព្វនេះ លិង្គដ៏ឧត្តមបានកើតឡើង ដូច្នេះឈ្មោះរបស់វាក៏នឹងជា ‘សង្គមេស្វរ’ ដែរ»។

Verse 7

येत्र स्नानं नराः कृत्वा संगमे लोकविश्रुते । संगमेश्वरमीक्षन्ते ते यांति परमां गतिम्

មនុស្សទាំងឡាយដែលបានងូតទឹកនៅទីនោះ ក្នុងចំណុចប្រសព្វដែលល្បីល្បាញទូទាំងលោក ហើយបានឃើញសង្គមេស្វរ នោះពួកគេនឹងទៅដល់គោលដៅដ៏ឧត្តម។

Verse 8

ईश्वर उवाच । ततस्तं पूजयामास दिवारात्रमतंद्रितः । ततो देहावसानेऽसौ गतो यत्र महेश्वरः

ឥશ્વរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បន្ទាប់មក គាត់បានបូជាលិង្គនោះទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ដោយមិននឿយហត់; ហើយពេលរាងកាយរបស់គាត់ស្លាប់ទៅ គាត់បានទៅដល់ទីកន្លែងដែលមហេស្វរ ស្ថិតនៅ»។

Verse 249

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये संगमेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ដូច្នេះបានបញ្ចប់ជំពូកទី ២៤៩ ដែលមាននាម «ការពិពណ៌នាព្រះមហិមារបស់ សង្គមេឝ្វរ» ក្នុង ប្រភាសខណ្ឌ—ក្នុង ប្រភាសក្សេត្រមាហាត្ម្យ—នៃ ស្កន្ទមហាបុរាណដ៏គួរគោរព (សំហិតា ៨១,០០០ បទ)។