Adhyaya 231

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यत्र जांबवती नदी । पुरा जांबवतीनाम विष्णोर्या महिषीप्रिया । अपृच्छदर्जुनं साध्वी वद वार्तां कुरू द्वह

ឥશ્વរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បន្ទាប់មក ឱ មហាទេវី គួរទៅកាន់ទីកន្លែងដែលទន្លេជាំបវតីហូរ។ កាលពីបុរាណ ស្ត្រីសុចរិតឈ្មោះ ជាំបវតី ដែលជាមហេសីជាទីស្រឡាញ់របស់វិષ્ણុ បានសួរអរជុនថា៖ ‘សូមប្រាប់ដំណឹង; ចូរនិយាយតាមពិត ដោយមិនលាក់បាំង។’»

Verse 2

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अर्जुनो निश्वसन्मुहुः । वाष्पगद्गदया वाचा इदं वचनमब्रवीत्

ពេលស្តាប់ពាក្យនាង អរជុនបានដកដង្ហើមធំម្តងហើយម្តងទៀត; ហើយដោយសំឡេងរអាក់រអួលព្រោះទឹកភ្នែក គាត់បាននិយាយពាក្យទាំងនេះ។

Verse 3

बलदेवस्य वीरस्य सात्यकेश्च महात्मनः

(ទ្រង់បានពោល) អំពីព្រះបលទេវ វីរបុរស និងសាត្យកី មហាត្មា អ្នកមានចិត្តធំ។

Verse 4

अन्येषां यदुवीराणां पापकर्मातिनिर्घृणः । जिजीविषुरिह प्राप्तो वासुदेवनिराकृतः

ហើយ(ទ្រង់បានពោល) អំពីវីរបុរសយទុដទៃទៀត ដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប និងឥតមេត្តាករុណាខ្លាំង។ ខ្ញុំប្រាថ្នាចង់រស់ បានមកទីនេះ ដូចជាត្រូវវាសុទេវបោះបង់។

Verse 5

सा श्रुत्वा भर्तृनिधनमर्जुनाच्च महासती । गंगातीरे समुत्पाद्य पावकं पावकप्रभा । समुत्सृज्य महाकायं नदीभूत्वा विनिर्ययौ

នាងបានឮពីអរជុនអំពីមរណភាពស្វាមី នាងស្ត្រីសតីដ៏មហាសុចរិត ពន្លឺដូចភ្លើង បានបង្កើតអគ្គីលើច្រាំងទន្លេគង្គា។ បោះចោលរាងកាយធំរបស់នាង នាងចាកចេញ ក្លាយជាទន្លេ។

Verse 6

सा गृहीत्वा सती भर्तुर्भस्म सर्वं चितेस्तथा । प्रविष्टा सागरं देवि तदा जांबवती शुभा

នាងសតីដ៏មានធម៌ បានយកផេះទាំងអស់របស់ស្វាមី និងផេះពីចិតាផងដែរ។ បន្ទាប់មក នាងបានចូលទៅក្នុងសមុទ្រ ឱ ទេវី ហើយនាងក្លាយជាទន្លេជាំបវតីដ៏មង្គល។

Verse 7

या नारी तत्र देवेशि भक्त्या स्नानं समाचरेत् । तदन्वयेपि काचित्स्त्री न वैधव्यमवाप्नुयात्

ស្ត្រីណាដែល ឱ ទេវេសី ប្រព្រឹត្តការងូតទឹកដោយភក្តីនៅទីនោះ ស្ត្រីណាមួយសូម្បីតែនៅក្នុងវង្សត្រកូលរបស់នាង ក៏មិនទទួលវៃធវ្យ (ភាពមេម៉ាយ) ឡើយ។

Verse 8

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । नरो वा यदि वा नारी प्राप्नोति परमां गतिम्

ដូច្នេះ ដោយខិតខំប្រឹងប្រែងគ្រប់យ៉ាង គួរធ្វើស្នាននៅទីនោះ; មិនថាបុរសឬស្ត្រី ក៏អាចឈានដល់គោលដៅដ៏អធិកអធម។

Verse 9

परित्यक्ता वयं भद्रे यादवैः सुमहात्मभिः

«ឱ ស្ត្រីសុភាពរាបសារ យើងត្រូវបានយាទវៈ អ្នកមានព្រលឹងធំៗ ទុកចោលហើយ»។