Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 167
त्वं ब्रह्मा हरिहरसंज्ञितस्त्वमिन्द्रो वित्तेशः पितृपितरंबुपः समीरः । सोमोऽग्निर्गगनमहाधरादिरूपः किं न त्वं सकलमनोरथप्रदाता
tvaṃ brahmā hariharasaṃjñitastvamindro vitteśaḥ pitṛpitaraṃbupaḥ samīraḥ | somo'gnirgaganamahādharādirūpaḥ kiṃ na tvaṃ sakalamanorathapradātā
ព្រះអង្គជាព្រះព្រហ្មា; ព្រះអង្គត្រូវបានហៅថា ហរិ និង ហរ; ព្រះអង្គជាព្រះឥន្ទ្រ; ព្រះអង្គជាព្រះអធិការនៃទ្រព្យសម្បត្តិ; ព្រះអង្គជាពិត្រ និងជាព្រះបិតានៃពិត្រ; ព្រះអង្គជាទឹក និងខ្យល់។ ព្រះអង្គជាសោម និងអគ្គិ; ព្រះអង្គជាមេឃ ភ្នំធំៗ និងរូបរាងទាំងឡាយ—ដូច្នេះ តើព្រះអង្គមិនមែនជាអ្នកប្រទានបំណងទាំងអស់ដូចម្តេចបាន?
A devotee/praiser within the Prabhāsakṣetramāhātmya context (all-encompassing stuti)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A devotee at Prabhāsa praises a single radiant deity who simultaneously bears emblems/forms of Brahmā, Viṣṇu, Rudra, Indra, Kubera, Pitṛs, waters, wind, Soma, Agni, sky and mountains—suggesting a cosmic, many-formed theophany.
FAQs
The Lord is praised as the inner reality of all deities and elements, therefore the ultimate bestower of blessings.
Prabhāsa-kṣetra, where the deity is celebrated as sarvadevatāmaya (containing all divine forms).
No explicit rite; the verse functions as a comprehensive stuti suitable for pilgrimage worship and prayer for boons.