Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 163
निमेषकाष्ठादिमयः कालरूपक्षणात्मकः । प्रसीद स्वेच्छया रूपं स्वं तेजः शमनं कुरु । त्वं देव जगतां हेतोर्दुःखं सहसि दुःसहम्
nimeṣakāṣṭhādimayaḥ kālarūpakṣaṇātmakaḥ | prasīda svecchayā rūpaṃ svaṃ tejaḥ śamanaṃ kuru | tvaṃ deva jagatāṃ hetorduḥkhaṃ sahasi duḥsaham
អ្នកដែលជារូបនៃកាលៈ បង្កប់ដោយការបិទភ្នែក កាស្ឋា និងអ្វីៗទៀត; ដែលសភាពជាខណៈមួយក្នុងរូបកាលៈ—សូមព្រះអង្គមេត្តា។ ដោយព្រះឆន្ទៈរបស់អ្នក សូមបន្ថយការបង្ហាញរូប; សូមឲ្យពន្លឺភ្លើងដ៏រុងរឿងរបស់អ្នកស្ងប់ចុះ។ ឱ ព្រះទេវៈ ដើម្បីលោកទាំងឡាយ អ្នកទ្រាំទ្រទុក្ខដ៏មិនអាចទ្រាំបាន។
A devotee/praiser within the Prabhāsakṣetramāhātmya context (supplicatory hymn)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra / Somnātha
Type: kshetra
Scene: A blazing divine form identified with Time—wheels of time, sunlike radiance—while devotees plead for the cooling of the fiery splendor; the world is shown sheltered beneath the deity’s compassion.
FAQs
The Lord governs time and power; devotees may pray for the gentle, compassionate expression of that power for the world’s good.
Prabhāsa-kṣetra, framed as a place where divine power is praised and propitiated through hymn and surrender.
A prayerful act of stuti and śaraṇāgati (seeking refuge) is implied rather than a formal rite.