Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 34
प्रह्लाद उवाच । इति ता विविधैर्वाक्यैर्विलपंत्यो व्रजस्त्रियः । रुरुदुः सुस्वरं देव्यः स्मरंत्यः कृष्ण चेष्टितम्
prahlāda uvāca | iti tā vividhairvākyairvilapaṃtyo vrajastriyaḥ | ruruduḥ susvaraṃ devyaḥ smaraṃtyaḥ kṛṣṇa ceṣṭitam
ប្រហ្លាទ បានពោលថា៖ «ដូច្នេះ ស្ត្រីវ្រាជទាំងឡាយបានយំសោកដោយពាក្យពេចន៍នានា; នារីដ៏ភ្លឺរលោងទាំងនោះបានយំខ្លាំងដោយសំឡេងផ្អែម ស្រមៃនឹកដល់កិច្ចការរបស់ក្រឹષ્ણ»។
Prahlāda
Tirtha: Vraja (as smaraṇa-kshetra invoked within Dvārakā-māhātmya)
Type: kshetra
Scene: The gopīs of Vraja, radiant yet grief-stricken, weep in sweet, musical lament while recalling Kṛṣṇa’s playful deeds—flute, footprints, and forest memories implied.
FAQs
Smaraṇa of the Lord’s līlā sustains devotion; even sorrow becomes sacred when centered on Kṛṣṇa.
Vraja is the emotional setting, while the text belongs to Dvārakā-māhātmya; this verse itself is narrative, not a tīrtha eulogy.
None explicitly; it implicitly elevates smaraṇa (remembrance) as devotional practice.