Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 15
ततो दारूणि चाहृत्य चितिं कृत्वा नराधिप । आरुरोहाग्निसंदीप्तां चितिं सा पतिदुःखिता । तावदाकाशगां वाणीं शुश्राव च यशस्विनी
tato dārūṇi cāhṛtya citiṃ kṛtvā narādhipa | ārurohāgnisaṃdīptāṃ citiṃ sā patiduḥkhitā | tāvadākāśagāṃ vāṇīṃ śuśrāva ca yaśasvinī
បន្ទាប់មក ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្ស នាងបានយកឈើមក ប្រមូលធ្វើជាចិតិ (ជើងភ្លើងបូជាសព) ហើយដោយទុក្ខចំពោះស្វាមី នាងឡើងលើចិតិដែលភ្លើងកំពុងឆេះរលោង។ នៅពេលនោះ ស្ត្រីមានកិត្តិយសបានឮសំឡេងមួយមកពីលើមេឃ។
Sūta (deduced: Prabhāsakhaṇḍa narrative style)
Listener: narādhipa (king addressed)
Scene: A grieving woman gathers logs and mounts a blazing funeral pyre; flames rise as an unseen celestial voice is about to intervene from the sky.
FAQs
Grief can drive extreme acts, yet divine guidance (ākāśa-vāṇī) can intervene to redirect fate toward dharma.
No tīrtha is highlighted in this verse; it continues the aftermath narrative following the Arbuda episode.
A funeral pyre (citi) is described as an action in grief, not as a prescribed rite for the audience.