Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 17
विदार्य वसुधां कृष्णोऽप्यधस्तात्सत्वरं गतः । स भित्त्वा सप्तपातालानधो यावत्प्रयाति च । तावत्कालाग्निरुद्रस्तु दृष्टस्तेन महात्मना
vidārya vasudhāṃ kṛṣṇo'pyadhastātsatvaraṃ gataḥ | sa bhittvā saptapātālānadho yāvatprayāti ca | tāvatkālāgnirudrastu dṛṣṭastena mahātmanā
ព្រះក្រឹષ્ણ (វិෂ្ណុ) បំបែកផែនដី ហើយប្រញាប់ចុះក្រោម។ ព្រះអង្គបំបែកឆ្លងកាត់បាតាលទាំង៧ ចុះទៅដល់កម្រិតដែលអាចទៅបាន ហើយនៅទីនោះ មហាត្មានោះបានឃើញ កាលាគ្និរុទ្រ។
Narrator (purāṇic narration within Arbuda Khaṇḍa)
Tirtha: Māheśvara Liṅga axis (Arbuda) revealing Kālāgnirudra
Type: kshetra
Listener: Royal interlocutor
Scene: Viṣṇu (Kṛṣṇa) tears open the earth and plunges downward, breaking through seven pātālas; at the deepest reach he beholds Kālāgnirudra—terrible, time-fire radiance, yet divine.
FAQs
Even divine power meets the boundary of cosmic mystery; Time-fire (Rudra) symbolizes the limit of descent and the awe of the Absolute.
The Arbuda-region liṅga narrative is foregrounded; the verse itself is cosmological rather than naming a bathing-ghāṭa or kuṇḍa.
None; it is a narrative of descent and revelation.