Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 67
कपिलोवाच । ममैव विहितो मृत्युर्न ते पुत्रक सांप्रतम् । न चायमन्यभूतानां मृत्युः स्यादन्यमृत्युतः
kapilovāca | mamaiva vihito mṛtyurna te putraka sāṃpratam | na cāyamanyabhūtānāṃ mṛtyuḥ syādanyamṛtyutaḥ
កបិលាបានមានពាក្យថា៖ មរណភាពនេះត្រូវបានកំណត់សម្រាប់ខ្ញុំតែម្នាក់ មិនមែនសម្រាប់អ្នកទេ កូនស្រឡាញ់ នៅពេលនេះ។ ហើយវាមិនមែនជាមរណភាពសម្រាប់សត្វដទៃទៀតឡើយ ក៏មិនមែនកើតពីហេតុផ្សេងទៀតដែរ។
Kapila
Tirtha: Prabhāsa
Type: kshetra
Listener: Putraka (a young son/child addressed affectionately)
Scene: An aged sage (Kapila) calmly addressing a young child in a forest hermitage, conveying that the impending death is divinely ordained for him alone; atmosphere of stillness and solemn compassion.
FAQs
The Purāṇic view affirms an allotted destiny (vihita) and a divinely governed order, where death comes according to one’s ordained share.
No specific tīrtha is named in this verse; it is part of the Arbudakhaṇḍa narrative within Prabhāsakhaṇḍa.
None; this is a doctrinal statement about destiny and the specificity of one’s ordained death.