पूर्वे वयसि संस्थश्च दर्शनीयतमाकृतिः । क्षुत्क्षामः सुपरिश्रांतो मध्याह्ने समुपस्थिते
pūrve vayasi saṃsthaśca darśanīyatamākṛtiḥ | kṣutkṣāmaḥ supariśrāṃto madhyāhne samupasthite
គាត់នៅវ័យក្មេងពេញកម្លាំង មានរូបរាងគួរឲ្យទស្សនា ប៉ុន្តែពេលថ្ងៃត្រង់មកដល់ គាត់ត្រូវទុក្ខដោយអត់ឃ្លាន ស្គមស្គាំង និងនឿយហត់យ៉ាងខ្លាំង។
Narrator (contextual Purāṇic narrator within Nāgarakhaṇḍa)
Scene: A youthful, handsome pilgrim stands at midday, visibly exhausted and hungry, dust on limbs, sun overhead; the road or outskirts of a settlement near a sacred route.
Even a disciplined pilgrim faces bodily hardship, setting the stage for dharma through hospitality and compassion.
The verse describes conditions during travel/arrival; it does not name a particular tīrtha.
No direct ritual; the timing (midday) implicitly relates to customary meal/hospitality practices.