Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 53
ब्रह्मोवाच । कृष्ण कृष्ण महाबाहो कृपालो परमेश्वर । स्रष्टा त्वं चैव हर्ता त्वं त्वमेव जगतः पिता
brahmovāca | kṛṣṇa kṛṣṇa mahābāho kṛpālo parameśvara | sraṣṭā tvaṃ caiva hartā tvaṃ tvameva jagataḥ pitā
ព្រះព្រហ្មមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ក្រឹṣṇa ក្រឹṣṇa! ឱ មហាបាហុ ឱ ព្រះអម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ពោរពេញដោយមេត្តា! ព្រះអង្គជាអ្នកបង្កើត ព្រះអង្គជាអ្នកលះបង់វិញ; ព្រះអង្គតែមួយគត់ជាព្រះបិតានៃសកលលោក»។
Brahmā
Tirtha: Vaikuṇṭha
Type: kshetra
Listener: Viṣṇu (addressed as Kṛṣṇa)
Scene: Brahmā, hands folded, calls out ‘Kṛṣṇa, Kṛṣṇa’ before the enthroned Lord; the scene emphasizes Kṛṣṇa’s compassionate majesty and cosmic authority, with devas witnessing the confession of supremacy.
FAQs
The Supreme is the source, sustainer, and withdrawer of the cosmos; devotion begins with recognizing divine sovereignty and compassion.
No earthly tīrtha is named; the verse is a theological stuti directed to Kṛṣṇa/Viṣṇu.
The verse models nāma-smaraṇa (repetition of the divine name) as a devotional practice.