Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 14
यज्ञो यज्ञपतिर्यज्वा द्रव्यं होता हुतस्तथा । त्वदर्थं हूयते देव त्वमेव शरणं सखा
yajño yajñapatiryajvā dravyaṃ hotā hutastathā | tvadarthaṃ hūyate deva tvameva śaraṇaṃ sakhā
«ព្រះអង្គជាយជ្ញា ជាព្រះម្ចាស់នៃយជ្ញា និងជាអ្នកប្រតិបត្តិយជ្ញា; ព្រះអង្គជាវត្ថុបូជា ជាព្រះហោត្រ និងជាអាហុតិផងដែរ។ ដើម្បីព្រះអង្គ ឱព្រះទេវៈ គេបានចាក់អាហុតិ; ប៉ុន្តែព្រះអង្គតែមួយគត់ជាទីពឹង ឱមិត្តសហាយ»
Devas
Scene: A homa altar blazing; the deity appears simultaneously as the presiding Lord above, the priest chanting, the ladle and ghee, and the flame receiving oblations—visualized as multiple emanations converging into one radiant form; devas call him ‘sakhā’ (friend).
FAQs
All sacred action culminates in the Divine—ritual roles and offerings are ultimately expressions of one Supreme refuge.
No specific tīrtha is named; the verse teaches yajña-theology rather than sacred geography.
It alludes to homa/yajña offerings made ‘for the Lord’s sake’ (tvadartham hūyate).