Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 93
यं नास्पृशंश्चैत्यमचिंत्यतत्त्वं दुरंतधामानमतत्स्वरूपम् । मनोवचोवृत्तय आत्मभाजां स एष पूज्यः परमः शिवो नः
yaṃ nāspṛśaṃścaityamaciṃtyatattvaṃ duraṃtadhāmānamatatsvarūpam | manovacovṛttaya ātmabhājāṃ sa eṣa pūjyaḥ paramaḥ śivo naḥ
ព្រះអង្គដែលចិត្តមិនអាចប៉ះពាល់—តត្តវៈរបស់ព្រះអង្គមិនអាចគិតដល់ ទីស្ថានរបស់ព្រះអង្គមិនអាចចូលដល់ រូបពិតរបស់ព្រះអង្គលើសលប់ពី ‘នេះ-នោះ’; សម្រាប់អ្នកស្ថិតក្នុងអាត្មា ចលនានៃចិត្ត និងពាក្យ មិនអាចទៅដល់ព្រះអង្គ។ ព្រះសិវៈដ៏អធិបតីនោះគួរឲ្យយើងបូជា។
Nāga-stuti (likely Takṣaka and/or the Nāgas, within Sūta’s narration)
Scene: A worship scene where the central ‘deity’ is depicted as a radiant void or infinite light beyond form; devotees’ minds and words are symbolized as dissolving into the light, indicating manovāk-agocaratā.
FAQs
The highest Śiva transcends conceptual thought and speech; worship is grounded in reverence for the ineffable Absolute.
No specific tīrtha is named; the focus is theological—Śiva’s transcendence.
Pūjā (worship) is explicitly affirmed as appropriate, though details of method are not specified.