Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 136
विविधगुणविभेदैर्नित्यमस्पृष्टरूपं जगति च बहिरंतर्वा समानं महिम्ना । स्वमहसि विहरंतं वाङ्मनोवृत्तिदूरं परमशिवमनंतानंदसांद्रं प्रपद्ये
vividhaguṇavibhedairnityamaspṛṣṭarūpaṃ jagati ca bahiraṃtarvā samānaṃ mahimnā | svamahasi viharaṃtaṃ vāṅmanovṛttidūraṃ paramaśivamanaṃtānaṃdasāṃdraṃ prapadye
ខ្ញុំសូមចូលជ្រកកោនព្រះបរមសិវៈ—ដែលរូបសភាពរបស់ព្រះអង្គមិនត្រូវប៉ះពាល់ដោយការបែងចែកនានានៃគុណទាំងឡាយជានិច្ច; ដែលមហិមារបស់ព្រះអង្គស្មើគ្នាទាំងក្នុង និងក្រៅលោក; ដែលព្រះអង្គលេងល្បែងក្នុងពន្លឺស្វ័យភ្លឺរបស់ព្រះអង្គឯង ឆ្ងាយពីពាក្យសម្តី និងចលនានៃចិត្ត—កកកុញដោយអានន្ទអនន្ត។
Devotional voice (speaker not explicit in snippet; reads as a Śiva-śaraṇāgati/stuti within Brahmottara-khaṇḍa)
Scene: Aniconic vision: the cosmos shown both inside and outside a luminous Śiva-tejas; speech and mind depicted as retreating; the devotee bows in prapatti before an infinite, bliss-dense radiance.
FAQs
The verse teaches surrender to the transcendent Śiva, who is beyond guṇas, beyond mind and speech, yet immanent with equal majesty everywhere.
No particular tīrtha is mentioned; this is a theological hymn emphasizing Śiva’s transcendence and immanence.
The practice implied is prapatti (taking refuge/surrender) and stuti (praise), not a detailed external ritual.