Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 59
अघोराय सुघोराय घोराघौघ विदारिणे । भर्गाय भवबीजानां भंजनाय गरीयसे । नमो विध्वस्तमोहाय विशदात्मगुणाय च
aghorāya sughorāya ghorāghaugha vidāriṇe | bhargāya bhavabījānāṃ bhaṃjanāya garīyase | namo vidhvastamohāya viśadātmaguṇāya ca
សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះអឃោរៈ អ្នកមិនគួរភ័យ និងចំពោះព្រះសុឃោរៈ អ្នកអស្ចារ្យដ៏គួរភ័យ ដែលបំបែកក្រុមហ្វូងនៃភាពសន្ធឹកសន្ធាប់នៃភ័យរន្ធត់។ សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះភរគៈ ព្រះពន្លឺអ្នកបំផ្លាញ ដែលបំផ្លាញគ្រាប់ពូជនៃភវៈ (ការកើតមានក្នុងសំសារ) ព្រះអង្គគួរគោរពបំផុត។ សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះអង្គដែលបានបំផ្លាញមោហៈ និងមានគុណធម៌អាត្មាភ្លឺថ្លា បរិសុទ្ធឥតមលិន។
King (Rājā) praising Śiva (implicit)
Listener: Śaunaka and the Naimiṣāraṇya ṛṣis
Scene: A king-devotee stands with folded hands before a luminous Śiva; the deity appears simultaneously serene (Aghora) and formidable (Sughora), with a halo of fire consuming dark seed-like forms symbolizing bhava-bīja and moha.
FAQs
Śiva is both gentle and awe-inspiring, protector and liberator—destroying fear, delusion, and the roots of rebirth.
No specific tīrtha is named; the verse is a protective and liberative Śiva-stuti.
No explicit ritual; it supports protective recitation and devotion to Śiva for cutting off moha and bhavabīja.