Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 40
प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता
prīṇanaṃ lālanaṃ poṣaṃ raṃjanaṃ mārdavaṃ dayām | kṛtvā vadhūmupagamedyuvatīṃ premavānpatiḥ | yuvatau kusume caiva vidheyaṃ sukhamicchatā
ប្តីដែលមានសេចក្តីស្រឡាញ់ គួរធ្វើឲ្យកូនក្រមុំរីករាយជាមុន ស្រឡាញ់ថ្នមថ្នាក់ បំប៉នថែរក្សា បង្កើតសេចក្តីរីករាយ បង្ហាញភាពទន់ភ្លន់ និងមេត្តាករុណា; បន្ទាប់មកទើបចូលទៅជិតកូនក្រមុំវ័យក្មេង។ អ្នកប្រាថ្នាសុខ គួរប្រព្រឹត្តចំពោះនារីវ័យក្មេងដូចថែផ្កា។
Rājñī (the Queen, concluding instruction by context)
Listener: king (and by extension householders)
Scene: A husband offers ornaments/garlands, gently attending to his bride; the flower metaphor appears visually—he holds a lotus or jasmine, mirroring the delicacy with which he approaches her.
FAQs
Happiness in married life arises from tenderness, care, and compassion—never from coercion.
No tīrtha is glorified; the verse teaches gṛhastha-dharma (householder ethics).
No formal rite is prescribed; it prescribes dharmic conduct (gentleness, care) as an ethical discipline.