Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 25
ततस्तदा देवपुरोगमो हरो गतो हि वै पुण्यमुनीश्वरैः सह । आगत्य तीर्थं च वरं ददौ तदा निजां कलां तत्र विमुच्य तीर्थे
tatastadā devapurogamo haro gato hi vai puṇyamunīśvaraiḥ saha | āgatya tīrthaṃ ca varaṃ dadau tadā nijāṃ kalāṃ tatra vimucya tīrthe
បន្ទាប់មក ព្រះហរ (ព្រះសិវៈ) ដែលមានព្រះទេវតានាំមុខ និងមានមុនីស័ក្តិសិទ្ធិជាដៃគូ បានយាងមកទីនោះ។ ពេលមកដល់ ព្រះអង្គបានប្រទានពរ ហើយបានស្ថាបនាកន្លែងនោះជាទីរថៈដ៏ឧត្តម ដោយបញ្ចេញភាគមួយនៃអានុភាពទេវភាពរបស់ព្រះអង្គចូលទៅក្នុងច្រកទឹកបរិសុទ្ធនោះ។
Narrator (Purāṇic voice)
Tirtha: Kalākumbha/Kumbheśvara-tīrtha (consecrated ford)
Type: ghat
Scene: Śiva (Hara) arrives in procession—devas in front, great sages around—reaching the river-ford; he grants a boon and releases a radiant portion of his power into the tīrtha, causing the place to glow with sacred brilliance.
FAQs
A tīrtha’s greatness is not symbolic alone—Purāṇic theology treats it as empowered by divine presence and grace (an infused kalā).
The Revā-associated tīrtha of this chapter’s narrative (Kapitīrtha/Hanūmanteśvara context), elevated by Śiva’s boon and potency.
No direct ritual command; it describes divine consecration as the source of the tīrtha’s efficacy.