Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 16
वसन्तकामाप्सरस ऊचुः । पश्याम नादिं तव देव नान्तं न मध्यमव्याकृतरूपपारम् । परायणं त्वां जगतामनन्तं नताः स्म नारायणमात्मभूतम्
vasantakāmāpsarasa ūcuḥ | paśyāma nādiṃ tava deva nāntaṃ na madhyamavyākṛtarūpapāram | parāyaṇaṃ tvāṃ jagatāmanantaṃ natāḥ sma nārāyaṇamātmabhūtam
អប្សរា វសន្តា និង កាមា បាននិយាយថា៖ “ឱ ព្រះទេវ! យើងមិនឃើញដើមកំណើតរបស់ព្រះអង្គ មិនឃើញចុងបញ្ចប់ មិនឃើញសូម្បីកណ្ដាលទេ; ឆ្ងាយបំផុតនៃរូបព្រះអង្គគឺអវិយក្ត។ ព្រះអង្គជាជម្រកខ្ពស់បំផុតនៃលោកទាំងឡាយ ជាអនន្ត។ យើងសូមនមស្ការ ព្រះនារាយណៈ ដែលជាអាត្មានៃសព្វសត្វសព្វវត្ថុ।”
Apsarases Vasantā and Kāma
Tirtha: Revā-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: null
Scene: Two apsarases (Vasantā and Kāma) step forward, hands folded, addressing an unseen infinite presence; the background suggests riverbank and celestial assembly; the Lord indicated by vast radiance rather than bounded icon.
FAQs
The Infinite Lord transcends all measures; surrender to Nārāyaṇa as the inner Self is the highest refuge.
The verse is primarily a Vaiṣṇava stuti; the broader Revā Khaṇḍa context relates to the Revā/Narmadā sacred region, but no single tīrtha is named here.
None; it is a hymn of bowing (praṇāma) and theological affirmation.