Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 11
महाजलौघेऽस्य विशुद्धसत्त्वा स्तुतिर्मया भूप कृता तदानीम् । ततोऽहमित्येव विचिन्तयानः शरण्यमेकं क्व नु यामि शान्तम्
mahājalaughe'sya viśuddhasattvā stutirmayā bhūpa kṛtā tadānīm | tato'hamityeva vicintayānaḥ śaraṇyamekaṃ kva nu yāmi śāntam
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! នៅកណ្ដាលលំហូរទឹកដ៏មហិមា ដោយចិត្តបរិសុទ្ធ ខ្ញុំបានសូត្រសរសើរនៅពេលនោះ។ ប៉ុន្តែគិតតែថា ‘ខ្ញុំ—ខ្ញុំនឹងទៅជាយ៉ាងណា?’ ខ្ញុំបានស្វែងរកថា: ខ្ញុំនឹងទៅទីណា—ទៅកាន់ជម្រកស្ងប់ស្ងាត់តែមួយ ដែលគួរឲ្យប្រគល់ខ្លួន?
Mārkaṇḍeya (addressing Bhūpa / a royal listener)
Tirtha: Revā (contextual)
Type: river
Listener: King (bhūpa)
Scene: A lone devotee (narrator) amid towering floodwaters, hands folded, face uplifted; inner glow of purified mind contrasts with the chaotic waters; the word ‘aham’ appears as a faint shadow dissolving.
FAQs
In crisis, Purāṇic dharma directs the heart toward stuti (praise) and śaraṇāgati (seeking the One Refuge) rather than self-centered fear.
No single tīrtha is directly named in this verse; the Revā Khaṇḍa’s larger frame celebrates the Revā/Narmadā sacred geography.
The act implied is stuti (devotional praise/prayer), presented as an immediate dharmic response.