Adhyaya 119

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्

ព្រះមារកណ្ឌេយ្យមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បន្ទាប់មក ឱ ព្រះរាជាធិរាជ អ្នកគួរទៅកាន់កហ្លោឌីទីរថៈដ៏ឧត្តម នៅលើច្រាំងខាងជើងនៃទន្លេរេវា (នរមទា) ដែលបំផ្លាញបាបទាំងអស់»។

Verse 2

हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि

ដើម្បីសេចក្តីសុខសាន្តរបស់សត្វលោកទាំងអស់ ព្រះឥសីបានស្ថាបនាវា តាំងពីកាលបុរាណ; ហើយដោយអំណាចតបៈ បានលើកវាឡើង ហើយប្រតិស្ឋានវានៅក្នុងទឹកដ៏មហិមារបស់នរមទា។

Verse 3

स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्

អ្នកណាដែលងូតទឹកនៅកបិលាទីរថៈ ហើយបរិច្ចាគគោ “កបិលា” (ពណ៌លឿងត្នោត) និងបានស្តាប់រឿងព្រះធម៌ដ៏ទេវីយៈនេះផង—ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយ សូមស្តាប់ផលបុណ្យដែលកើតឡើងពីវា។

Verse 4

सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे

ក្នុងចំណោមទានទាំងអស់ ទានគោ “កបិលា” គឺឧត្តមបំផុត។ កាលពីមុន នៅក្នុងសមាគមរបស់ព្រះឥសី និងទេវតា ព្រះព្រាហ្មណ៍ទាំងឡាយបានស្វែងរក ហើយបានបញ្ជាក់អះអាងវា។

Verse 5

सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु

អ្នកណាដែលបរិច្ចាគគោកពិលា​ដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលទើបសម្រាលកូនថ្មីៗ—ដោយកាន់អុបវាស និងឈ្នះកំហឹង—សូមស្តាប់ផលបុណ្យដ៏វិសុទ្ធរបស់គាត់។

Verse 6

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः

ឱ មហាបាហូ! ដោយគាត់នោះ ព្រះធរណីនេះ—ជាមួយសមុទ្រ និងរូងភ្នំ ជាមួយភ្នំ ព្រៃ និងឧទ្យាន—បានត្រូវបរិច្ចាគពិតប្រាកដ មិនមានសង្ស័យឡើយ។

Verse 7

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप

ឱ ព្រះរាជា! អំពើបាបណាដែលបានធ្វើពីមុនដោយការកម្ម—ទាំងដោយពាក្យ និងដោយចិត្ត—នឹងរលាយបាត់ដោយការបរិច្ចាគគោកពិលា ទោះជាបាបសន្សំមកពីប្រាំពីរជាតិផងដែរ។

Verse 8

भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ការបរិច្ចាគដីធ្លី ទ្រព្យសម្បត្តិ ស្រូវអង្ករ ដំរី សេះ មាស និងអ្វីៗផ្សេងទៀត—គ្មានអ្វីណាសមនឹងសូម្បីតែភាគដប់ប្រាំមួយនៃបុណ្យពីកពិលា-ទានតែមួយឡើយ។

Verse 9

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः

នៅទីរថៈនោះ បុរសណាដែលងូតទឹកបរិសុទ្ធ ហើយបរិច្ចាគគោកពិលា—ពេលស្លាប់ គាត់ទៅដល់វិṣṇុបុរៈ ហើយក្រុមអប្សរានាំគ្នាច្រៀងសរសើរគាត់។

Verse 10

यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्

ឱ ភារតៈ! ចំនួនរោមរបស់គោនោះ—ជាមួយកូនគោ—មានប៉ុន្មាន ស្មើនឹងពាន់ឆ្នាំប៉ុន្នោះ គាត់ក៏លេងរីករាយនៅសួគ៌យូរអង្វែង។

Verse 11

ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले

បន្ទាប់មក ពេលកាលកំណត់នោះបានអស់ទៅ គាត់ត្រឡប់មកទីនេះ ទទួលកំណើតជាមនុស្សវិញ; មានទ្រព្យសម្បត្តិ និងធញ្ញាហារបរិបូរណ៍ កើតក្នុងត្រកូលធំសម្បូរបែប។

Verse 12

वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ដោយបានស្នានជាមួយវត្តតាមវេទវិទ្យា ក្លាយជាអ្នកជំនាញក្នុងសាស្ត្រទាំងអស់ ហើយរួចផុតពីជំងឺ និងទុក្ខសោក មនុស្សម្នាក់រស់បានមួយរយរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ—អាយុពេញដោយពរ។

Verse 13

एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ដូច្នេះ ខ្ញុំបានពន្យល់អស់ទាំងអំពីទីរថៈកល្ហោឌីដ៏ឧត្តមដល់អ្នកហើយ; ដោយធ្វើពិធី និងទៅទស្សនាទីរថៈនេះ មនុស្សរួចផុតពីបាបទាំងអស់—គ្មានសង្ស័យឡើយ។

Verse 119

। अध्याय

“អធ្យាយ”—សញ្ញាសម្គាល់ “ជំពូក” ជាចំណងជើង ឬពាក្យបញ្ចប់ផ្នែក។