Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 32
हंतुं चराचरं सर्वं समर्थोऽहं सवासवम् । को महेश्वर मद्बाणैरभेद्यो भुवनत्रये । बालभावेन भगवांतपसैव विनिर्जितः । ब्रह्मा बलिष्ठः स्थाने मे मुनिभिस्सुरपुंगवैः
haṃtuṃ carācaraṃ sarvaṃ samartho'haṃ savāsavam | ko maheśvara madbāṇairabhedyo bhuvanatraye | bālabhāvena bhagavāṃtapasaiva vinirjitaḥ | brahmā baliṣṭhaḥ sthāne me munibhissurapuṃgavaiḥ
«ខ្ញុំអាចបំផ្លាញអស់ទាំងអ្វីដែលចល័ត និងអចល័ត—សូម្បីតែរួមទាំងឥន្ទ្រ និងទេវតាទាំងឡាយ។ ឱ មហេស្វរៈ ក្នុងលោកទាំងបី មានអ្នកណាមិនអាចត្រូវព្រួញរបស់ខ្ញុំចាក់បំបែកបាន? ពិតប្រាកដណាស់ សូម្បីតែព្រះអម្ចាស់ (ព្រះព្រហ្មា) ក៏ត្រូវបានខ្ញុំឈ្នះដោយតាបស្យា ដូចជាការលេងក្មេងប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះព្រហ្មា ទោះត្រូវគេរាប់ថាមានកម្លាំងខ្លាំងបំផុត ក៏ឈរនៅទីតាំងរបស់ទ្រង់ដោយសារខ្ញុំ—ដោយមានមុនី និងទេវតាអធិការជួយគាំទ្រ។»
An arrogant warrior (asura-like opponent) addressing Lord Śiva as Maheśvara in the Yuddhakhaṇḍa battle narrative
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Rudra
FAQs
The verse highlights ahaṅkāra (spiritual pride): power, weapons, and even tapas become bondage when used to boast against Maheśvara; Śiva’s supremacy is not merely martial but metaphysical—He is Pati, beyond the three worlds.
Calling Śiva “Maheśvara” in a challenge contrasts human/asuric confidence with Saguna Śiva as the accessible Lord who still transcends all worlds; Linga-worship disciplines ego, turning power-seeking into surrender and devotion.
A practical takeaway is ego-purification through japa of the Pañcākṣarī (Om Namaḥ Śivāya) with vibhūti (Tripuṇḍra) remembrance—offering one’s strength and achievements to Śiva rather than claiming them as “mine.”