देव्याः क्रोधः शक्तिनिर्माणं च (Devī’s Wrath and the Manifestation of the Śaktis)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् वद महाप्राज्ञ तद्वृत्तान्तेखिले श्रुते । किमकार्षीन्महादेवी श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

នារ៉ទៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះព្រហ្ម ឱ អ្នកប្រាជ្ញដ៏អស្ចារ្យ បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានស្តាប់ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងមូលហើយ សូមប្រាប់ខ្ញុំដោយពិតថា មហាទេវីបានធ្វើអ្វី? ខ្ញុំប្រាថ្នាស្តាប់តាមតត្តវៈ (សច្ចធម៌)»។

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां मुनिशार्दूल कथयाम्यद्य तद्ध्रुवम् । चरितं जगदंबाया यज्जातं तदनंतरम्

ព្រះព្រហ្មបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ មុនីដូចខ្លាធំ សូមស្តាប់។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់អំពីអ្វីដែលប្រាកដ និងពិត—ប្រវត្តិសក្ការៈរបស់ ជគទំបា (មាតានៃលោក) និងអ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់ភ្លាមៗ»។

Verse 3

मृदंगान्पटहांश्चैव गणाश्चावादयंस्तथा । महोत्सवं तदा चक्रुर्हते तस्मिन्गणाधिपे

បន្ទាប់មក ពួកគណៈបានវាយម្រទង្គ និងបតហៈ (ស្គរ) ហើយបានប្រារព្ធមហោស្រពដ៏ធំ នៅពេលដែលគណាធិបៈ (មេគណៈ) នោះត្រូវបានសម្លាប់។

Verse 4

शिवोपि तच्छिरश्छित्वा यावद्दुःखमुपाददे । तावच्च गिरिजा देवी चुक्रोधाति मुनीश्वर

ឱ មុនីឥស្វរ ព្រះសិវៈផ្ទាល់ កាត់ក្បាលនោះហើយ ក៏ទទួលទុក្ខសោករហូតដល់ទុក្ខនោះនៅមាន; ហើយរយៈពេលដូចគ្នានោះ ព្រះនាងគិរិជា (បារវតី) ក៏ខឹងក្រហាយយ៉ាងខ្លាំង។

Verse 5

किं करोमि क्व गच्छामि हाहादुःखमुपागतम् । कथं दुःखं विनश्येतास्याऽतिदुखं ममाधुना

«ខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វី? ខ្ញុំនឹងទៅណា? អូយ—ទុក្ខវេទនាបានមកលើខ្ញុំ។ តើទុក្ខនេះនឹងរលាយបាត់ដោយរបៀបណា? ពេលនេះ ទុក្ខឈឺចាប់មិនអាចទ្រាំបានបានគ្របដណ្តប់លើខ្ញុំ»។

Verse 6

मत्सुतो नाशितश्चाद्य देवेस्सर्वैर्गणैस्तथा । सर्वांस्तान्नाशयिष्यामि प्रलयं वा करोम्यहम्

«កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំថ្ងៃនេះ ត្រូវបានព្រះទាំងអស់ជាមួយពលរបស់ពួកគេ សម្លាប់ហើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញពួកគេទាំងអស់ ឬមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងបង្កើតព្រាល័យ (ការលាយលង់) ដោយខ្លួនឯង»។

Verse 7

इत्येवं दुःखिता सा च शक्तीश्शतसहस्रशः । निर्ममे तत्क्षणं क्रुद्धा सर्वलोकमहेश्वरी

ដូច្នេះ នាងព្រះនាងដ៏អធិរាជ—ម្ចាស់លើលោកទាំងអស់—ពេលទុក្ខសោកយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ក៏កើតកំហឹងភ្លាមៗ ហើយបង្កើតសក្តិ (śakti) រាប់សែនរាប់ពាន់។

Verse 8

निर्मितास्ता नमस्कृत्य जगदंबां शिवां तदा । जाज्वल्यमाना ह्यवदन्मातरादिश्यतामिति

បន្ទាប់មក សក្តិទាំងនោះ ដែលបានកើតឡើង ក៏ក្រាបបង្គំដល់ ព្រះសិវា មាតានៃសកលលោក; ហើយពួកនាងភ្លឺរលោងដោយពន្លឺថាមពល បាននិយាយថា៖ «មាតា សូមបញ្ជា—សូមណែនាំអ្វីដែលត្រូវធ្វើ»។

Verse 9

तच्छुत्वा शंभुशक्तिस्सा प्रकृतिः क्रोधतत्परा । प्रत्युवाच तु तास्सर्वा महामाया मुनीश्वर

ឮដូច្នោះហើយ មហាមុនី, ប្រក្រឹតិ—សក្តិរបស់ ព្រះសម្ភូ (Śambhu)—ក៏ផ្តោតលើកំហឹង; ហើយ មហាមាយា បានឆ្លើយតបដល់ពួកនាងទាំងអស់។

Verse 10

देव्युवाच । हे शक्तयोऽधुना देव्यो युष्माभिर्मन्निदेशतः । प्रलयश्चात्र कर्त्तव्यो नात्र कार्या विचारणा

ព្រះមាតាទេវីមានព្រះបន្ទូល៖ «ឱ ព្រះសក្តិទាំងឡាយ ឱ ទេវីទាំងឡាយ—ឥឡូវនេះ តាមព្រះបញ្ជារបស់ខ្ញុំ អ្នកទាំងអស់ត្រូវបង្កើតការលាយលះនៅទីនេះ។ កុំមានការពិចារណាអ្វីឡើយក្នុងរឿងនេះ»។

Verse 11

देवांश्चैव ऋषींश्चैव यक्षराक्षसकांस्तथा । अस्मदीयान्परांश्चैव सख्यो भक्षत वै हठात्

«មិត្តស្រីទាំងឡាយ—ចូរលេបស៊ីដោយកម្លាំងដាច់ខាត ទាំងទេវតា និងឥសីទាំងឡាយ ហើយទាំងយក្ស និងរាក្សសផងដែរ; ចូរលេបស៊ីទាំងអ្នកនៅខាងយើង និងអ្នកនៅខាងគេដែរ»។

Verse 12

ब्रह्मोवाच । तदाज्ञप्ताश्च तास्सर्वाश्शक्तयः क्रोधतत्पराः । देवादीनां च सर्वेषां संहारं कर्तुमुद्यताः

ព្រះព្រហ្មមានព្រះបន្ទូល៖ «ពេលត្រូវបានបញ្ជា ដូច្នោះ សក្តិទាំងអស់នោះ ដែលផ្តោតលើកំហឹង បានត្រៀមខ្លួន ដើម្បីធ្វើសំហារ លើសត្វទាំងអស់ ចាប់ពីទេវតាទាំងឡាយ»។

Verse 13

यथा च तृणसंहारमनलः कुरुते तथा । एवं ताश्शक्तयस्सर्वास्संहारं कर्तुमुद्यताः

ដូចភ្លើងបំផ្លាញស្មៅឲ្យអស់ទៅយ៉ាងណា ដូច្នោះដែរ សក្តិទាំងអស់នោះ ក៏ត្រៀមខ្លួន ដើម្បីធ្វើសំហារ។

Verse 14

गणपो वाथ विष्णुर्वा ब्रह्मा वा शंकरस्तथा । इन्द्रो वा यक्षराजो वा स्कंदो वा सूर्य एव वा

មិនថា គណបតិ ឬ វិស្ណុ ឬ ព្រហ្មា ឬ សង្ករ; មិនថា ឥន្ទ្រ ឬ ព្រះអម្ចាស់យក្ស ឬ ស្កន្ទ ឬ សូរ្យ—គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចចាត់ទុកថា ឯករាជ្យពីព្រះអម្ចាស់អធិបតីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានឡើយ។

Verse 15

सर्वेषां चैव संहारं कुर्वंति स्म निरंतरम् । यत्रयत्र तु दृश्येत तत्रतत्रापि शक्तयः

ហើយព្រះសក្តិទាំងនោះ បានធ្វើការលាយបញ្ចូល (សំហារ) នៃសត្វទាំងអស់ដោយមិនឈប់ឈរ; កន្លែងណាដែលឃើញពួកនាង នៅទីនោះព្រះសក្តិក៏មានវត្តមាន និងកំពុងប្រតិបត្តិការ។

Verse 16

कराली कुब्जका खंजा लंबशीर्षा ह्यनेकशः । हस्ते धृत्वा तु देवांश्च मुखे चैवाक्षिपंस्तदा

បន្ទាប់មក នាងបានបង្ហាញរূপគួរឱ្យខ្លាចជាច្រើន—កាចសាហាវ កោងខ្នង ខ្វិនជើង និងក្បាលវែង—ហើយចាប់យកទេវតាទាំងឡាយក្នុងដៃ រួចបោះចូលទៅក្នុងមាត់របស់នាង។

Verse 17

तं संहारं तदा दृष्ट्वा हरो ब्रह्मा तथा हरिः । इन्द्रादयोऽखिलाः देवा गणाश्च ऋषयस्तथा

ពេលឃើញការលាយបញ្ចូល (សំហារ) នោះ ហរៈ ព្រហ្មា និង ហរិ ព្រមទាំងឥន្ទ្រា និងទេវទាំងអស់ ក៏ដូចជាគណៈ និងឥសីទាំងឡាយ បានភ្ញាក់ផ្អើល និងគោរពចំពោះអំណាចអធិឧត្តមរបស់ព្រះអម្ចាស់។

Verse 18

किं करिष्यति सा देवी संहारं वाप्यकालतः । इति संशयमापन्ना जीवनाशा हताऽभवत्

«ទេវីនោះនឹងធ្វើអ្វី? តើនាងនឹងបង្កសំហារមុនពេលកំណត់ឬ?» ដោយសង្ស័យដូច្នេះ ក្តីសង្ឃឹមរស់រានរបស់នាងត្រូវបានបំផ្លាញ។

Verse 19

सर्वे च मिलिताश्चेमे कि कर्त्तव्यं विचिंत्यताम् । एवं विचारयन्तस्ते तूर्णमूचुः परस्परम्

មនុស្សទាំងអស់នេះបានមកប្រមូលផ្តុំគ្នា—សូមពិចារណាថាត្រូវធ្វើអ្វី។ ដូច្នេះពួកគេបានពិភាក្សា ហើយនិយាយគ្នាយ៉ាងរហ័ស។

Verse 20

यदा च गिरिजा देवी प्रसन्ना हि भवेदिह । तदा चैव भवेत्स्वास्थ्यं नान्यथा कोटियत्नतः

នៅពេលព្រះនាងគិរិជាទេវី (បារវតី) ពិតប្រាកដជាប្រោសប្រណីនៅទីនេះ នោះសុខសាន្ត និងសុខភាពល្អកើតឡើងជាក់ស្តែង; មិនអាចកើតឡើងដោយវិធីផ្សេងទេ ទោះខិតខំរាប់លានដងក៏ដោយ។ តាមទស្សនៈសៃវសិទ្ធាន្ត ព្រះអនុគ្រោះរបស់នាងជាមូលហេតុសម្រេច ដែលដោះស្រាយចំណង និងស្តារសមធម៌ក្នុងជីវិតមានរាងកាយ។

Verse 21

शिवोपि दुःखमापन्नो लौकिकीं गतिमाश्रितः । मोहयन्सकलांस्तत्र नानालीलाविशारदः

សូម្បីតែព្រះសិវៈក៏ដូចជាត្រូវទុក្ខលំបាកគ្របដណ្តប់ ហើយទទួលយកអាកប្បកិរិយាដូចលោកិយនៅទីនោះ; ព្រះអង្គជាអ្នកជំនាញក្នុងលីឡាទេវភាពជាច្រើន បានធ្វើឲ្យអ្នកទាំងអស់នៅទីនោះស្រឡាំងកាំង។

Verse 22

सर्वेषां चैव देवानां कटिर्भग्ना यदा तदा । शिवा क्रोधमयी साक्षाद्गंतुं न पुर उत्सहेत्

រាល់ពេលដែលចង្កេះរបស់ទេវទាំងអស់ត្រូវបាក់ នោះព្រះសិវា (Śivā) ផ្ទាល់—បង្ហាញខ្លួនដោយកំហឹង—មិនអនុញ្ញាតឲ្យនរណាម្នាក់ទៅមុខចូលក្រុង (បន្ទាយ) ទេ; គ្មានអ្នកណាហ៊ានទៅបន្តទៀតឡើយ។

Verse 23

स्वीयो वा परकीयो वा देवो वा दानवोपि वा । गणो वापि च दिक्पालो यक्षो वा किन्नरो मुनिः

មិនថាជាសាច់ញាតិរបស់ខ្លួន ឬជាមនុស្សបរទេស; មិនថាជាទេវតា ឬសូម្បីតែដានវៈ; មិនថាជាគណៈ អ្នកអភិបាលទិសទាំងឡាយ យក្ស កិន្នរ ឬមុនី—អ្នកណាក៏ដោយ សុទ្ធតែស្ថិតក្រោមអធិបតីភាពសកលរបស់ព្រះសិវៈ និងក្នុងព្រះគុណដែលបំលែងរបស់ព្រះអង្គ។

Verse 24

विष्णुर्वापि तथा ब्रह्मा शंकरश्च तथा प्रभुः । न कश्चिद्गिरिजाग्रे च स्थातुं शक्तोऽभवन्मुने

ឱ មុនី! សូម្បីតែ ព្រះវិષ્ણុ ក៏ដូចជា ព្រះព្រហ្មា និងព្រះសង្ករ (សិវៈ) ព្រះអម្ចាស់—គ្មាននរណាម្នាក់អាចឈរលើកំពូលរបស់ គិរិជា (ទេវី) បានឡើយ ព្រោះព្រះសិរីរុងរឿងរបស់នាងលើសលប់។

Verse 25

जाज्वल्यमानं तत्तेजस्सर्वतोदाहि तेऽखिलाः । दृष्ट्वा भीततरा आसन् सर्वे दूरतरं स्थिताः

ឃើញពន្លឺដ៏ឆេះចាំងនោះ ដែលដុតស្រោចពួកគេពីគ្រប់ទិស ទាំងអស់កាន់តែភ័យខ្លាច ហើយឈរចេញឆ្ងាយជាងមុនទៀត។

Verse 26

एतस्मिन्समये तत्र नारदो दिव्यदर्शनः । आगतस्त्वं मुने देवगणानां सुखहेतवे

នៅពេលនោះឯង នៅទីនោះ នារ​ទៈ អ្នកមានទស្សនៈទេវភាព បានមកដល់ ឱ មុនី ដើម្បីនាំមកនូវសេចក្តីរីករាយ និងសុខសាន្តដល់ក្រុមទេវតាទាំងឡាយ។

Verse 27

ब्रह्माणं मां भवं विष्णुं शंकरं च प्रणम्य साः । समागत्य मिलित्वोचे विचार्य कार्यमेव वा

ក្រោយពីបានក្រាបបង្គំដល់ ព្រះព្រហ្មា ដល់ខ្ញុំ ដល់ភវៈ ដល់ព្រះវិෂ್ಣុ និងដល់ព្រះសង្ករ នាង/ពួកគេបានមករួមគ្នា ជួបប្រជុំ ហើយនិយាយ ដោយពិចារណាថា កិច្ចការណាដែលគួរធ្វើពិតប្រាកដ។

Verse 28

सर्वे संमंत्रयां चक्रुस्त्वया देवा महात्मना । दुःखशांतिः कथं स्याद्वै समूचुस्तत एव ते

បន្ទាប់មក ទេវតាទាំងអស់បានពិគ្រោះយោបល់ជាមួយអ្នក ឱ មហាត្មា ហើយតាំងពីពេលនោះមក ពួកគេបានសួរថា៖ «តើធ្វើដូចម្តេចទើបអាចបំបាត់ទុក្ខឲ្យស្ងប់សាន្តបាន?»

Verse 29

यावच्च गिरिजा देवी कृपां नैव करिष्यति । तावन्नैव सुखं स्याद्वै नात्र कार्या विचारणा

ដរាបណា ព្រះនាងគិរិជាទេវី មិនប្រទានព្រះគុណទេ នោះសុខពិតមិនកើតឡើយ—មិនចាំបាច់ពិចារណាបន្ថែមទេ។

Verse 30

ऋषयो हि त्वदाद्याश्च गतास्ते वै शिवान्तिकम् । सर्वे प्रसादयामासुः क्रोधशान्त्यै तदा शिवाम्

ពិតប្រាកដណាស់ ពួកឥសី—ចាប់ពីអ្នកជាដើម—បានទៅកាន់ព្រះសិវៈ។ បន្ទាប់មក ដើម្បីបន្ធូរកំហឹង (របស់ព្រះអង្គ) ពួកគេទាំងអស់បានអង្វរប្រសាទព្រះសិវា (បារវតី) មាតាព្រះគុណ ដែលធ្វើឲ្យភាពកាចរបស់ព្រះអង្គទន់ភ្លន់ និងស្ងប់ស្ងាត់។

Verse 31

पुनः पुनः प्रणेमुश्च स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकशः । सर्वे प्रसादयन्प्रीत्या प्रोचुर्देवगणाज्ञया

ពួកគេបានក្រាបបង្គំម្តងហើយម្តងទៀត ហើយសរសើរដោយស្តូត្រជាច្រើន។ ពួកគេទាំងអស់ ប្រាថ្នាឲ្យព្រះអង្គពេញព្រះហឫទ័យដោយភក្តីស្នេហា បាននិយាយតាមព្រះបញ្ជារបស់ក្រុមទេវតា។

Verse 32

सुरर्षय ऊचुः । जगदम्ब नमस्तुभ्यं शिवायै ते नमोस्तु ते । चंडिकायै नमस्तुभ्यं कल्याण्यै ते नमोस्तु ते

ព្រះឥសីទេវៈបាននិយាយថា៖ «ឱ មាតានៃលោកទាំងមូល សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះនាង។ ឱ ព្រះសិវា (ព្រះនាងជាគូសិវៈដ៏មង្គល) សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះនាង។ ឱ ចណ្ឌិកា សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះនាង។ ឱ កល្យាណី (អ្នកប្រទានសេចក្តីមង្គល) សូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះនាង»។

Verse 33

आदिशक्तिस्त्वमेवांब सर्वसृष्टिकरी सदा । त्वमेव पालिनी शक्तिस्त्वमेव प्रलयंकरी

ឱ មាតា ព្រះនាងតែមួយគត់ជាអាទិ-សក្តិ ជាមូលហេតុនៃសೃષ્ટិទាំងអស់ជានិច្ច។ ព្រះនាងតែមួយគត់ជាសក្តិអ្នកថែរក្សា ហើយព្រះនាងតែមួយគត់ជាសក្តិអ្នកនាំមកនូវការលាយលះ។

Verse 34

प्रसन्ना भव देवेशि शांतिं कुरु नमोस्तु ते । सर्वं हि विकलं देवि त्रिजगत्तव कोपतः

ឱ ទេវី មហេស្វរី ម្ចាស់នៃទេវទាំងឡាយ សូមព្រះនាងប្រទានព្រះហឫទ័យមេត្តា និងបង្កើតសន្តិភាព—សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះនាង។ ពិតប្រាកដណាស់ ឱ មាតាទេវី ពិភពបីទាំងមូលក្លាយជាវឹកវរ និងអសមត្ថភាព ដោយសារព្រះកោធរបស់ព្រះនាង។

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं स्तुता परा देवी ऋषिभिश्च त्वदादिभिः । क्रुद्धदृष्ट्या तदा ताश्च किंचिन्नोवाच सा शिवा

ព្រះព្រហ្មមានព្រះបន្ទូលថា៖ ដូច្នេះ ព្រះទេវីដ៏អធិឧត្តម ត្រូវបានសរសើរដោយឥសីទាំងឡាយ ដោយអ្នក និងអ្នកដទៃ។ បន្ទាប់មក ព្រះសិវា (ទេវី) បានសម្លឹងមើលពួកគេដោយភ្នែកកំហឹង ហើយមិនបានមានព្រះវាចាអ្វីឡើយ។

Verse 36

तदा च ऋषयस्सर्वे नत्वा तच्चरणांबुजम् । पुनरूचुश्शिवां भक्त्या कृतांजलिपुटाश्शनैः

បន្ទាប់មក ឥសីទាំងអស់ បានកោតគោរពក្បាលចុះចំពោះព្រះបាទដូចផ្កាឈូកនោះ ហើយបាននិយាយទៅកាន់ព្រះសិវា​ម្តងទៀតដោយសេចក្តីភក្តី។ ពួកគេប្រកបដោយអញ្ជលី ដៃភ្ជាប់គ្នា ហើយនិយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់ និងទាបទន់។

Verse 37

ऋषय ऊचुः क्षम्यतां देवि संहारो जाय तेऽधुना । तव स्वामी स्थितश्चात्र पश्य पश्य तमंबिके

ឥសីទាំងឡាយបាននិយាយថា៖ «ឱ ទេវី សូមអភ័យទោស—ការបំផ្លាញកំពុងនឹងកើតឡើងពីព្រះនាងឥឡូវនេះ។ ព្រះស្វាមីរបស់ព្រះនាងស្ថិតនៅទីនេះ; សូមមើល សូមមើលព្រះអង្គនោះ ឱ អំបិកា!»

Verse 38

वयं के च इमे देवा विष्णुब्रह्मादयस्तथा । प्रजाश्च भवदीयाश्च कृतांजलिपुटाः स्थिताः

«យើងជាអ្វីទៅ? ហើយទេវទាំងនេះ ដូចជា ព្រះវិស្ណុ និងព្រះព្រហ្ម ជាអ្វីទៅ? ទាំងសត្វលោកទាំងនេះផង ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះនាង—ក៏ឈរនៅទីនេះ ដៃភ្ជាប់គ្នា ក្នុងការគោរពបូជា»។

Verse 39

क्षंतव्यश्चापराधो वै सर्वेषां परमेश्वरि । सर्वे हि विकलाश्चाद्य शांतिं तेषां शिवे कुरु

ឱ ព្រះនាងអធិទេវីដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ សូមអត់ទោសកំហុសរបស់មនុស្សទាំងអស់។ ព្រោះថ្ងៃនេះគ្រប់គ្នាខ្សោយខាត និងធ្លាក់ចុះក្នុងភាពខ្វះខាត ដូច្នេះ ឱ ព្រះសិវា សូមប្រទានសន្តិភាព និងការស្ដារឡើងវិញដល់ពួកគេ។

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ऋषयस्सर्वे सुदीनतरमाकुलाः । संतस्थिरे चंडिकाग्रे कृतांजलिपुटास्तदा

ព្រះព្រហ្មបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ និយាយដូច្នេះហើយ ព្រះឥសីទាំងអស់ ដែលសោកសៅ និងច្របូកច្របល់កាន់តែខ្លាំង បានឈរនៅមុខព្រះចណ្ឌិកា ដោយប្រណម្យដៃជាគូ សូមអង្វរ​ដោយគោរព។

Verse 41

एवं श्रुत्वा वचस्तेषां प्रसन्ना चंडिकाऽभवत् । प्रत्युवाच ऋषींस्तान्वै करुणाविष्टमानसा

លុះបានស្តាប់ពាក្យរបស់ពួកគេដូច្នេះ ចណ្ឌិកា មានព្រះហឫទ័យរីករាយ។ ចិត្តនាងពោរពេញដោយករុណា ហើយបានឆ្លើយតបដល់ព្រះឥសីទាំងនោះ។

Verse 42

देव्युवाच । मत्पुत्रो यदि जीवेत तदा संहरणं नहि । यथा हि भवतां मध्ये पूज्योऽयं च भविष्यति

ព្រះនាងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បើកូនរបស់យើងត្រូវរស់ នោះមិនគួរមានការយកជីវិតឡើយ។ ព្រោះនៅពេលក្រោយ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់គ្នា គាត់ក៏នឹងក្លាយជាអ្នកគួរឲ្យគោរពបូជាផងដែរ»។

Verse 43

सर्वाध्यक्षो भवेदद्य यूयं कुरुत तद्यदि । तदा शांतिर्भवेल्लोके नान्यथा सुखमाप्स्यथ

សូមឲ្យចាប់ពីថ្ងៃនេះ មានមេដឹកនាំត្រួតពិនិត្យដ៏អធិបតីតែមួយ; បើអ្នកទាំងឡាយអនុវត្តដូច្នោះ សន្តិភាពនឹងកើតមានក្នុងលោក។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកនឹងមិនទទួលបានសុខឡើយ។

Verse 44

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे ऋषयो युष्मदादयः । तेभ्यो देवेभ्य आगत्य सर्वं वृत्तं न्यवेदयन्

ព្រះព្រហ្មមានព្រះបន្ទូលថា៖ ដូច្នេះ ពេលនោះ ឥសីទាំងអស់—ចាប់ពីអ្នកទាំងឡាយជាដើម—បានទៅរកទេវតា; ហើយពេលទៅដល់ ពួកគេបានរាយការណ៍ទាំងស្រុងអំពីអ្វីៗដែលបានកើតឡើង។

Verse 45

ते च सर्वे तथा श्रुत्वा शंकराय न्यवेदयन् । नत्वा प्रांजलयो दीनाः शक्रप्रभृतयस्सुराः

ពួកគេទាំងអស់បានស្តាប់ដូច្នោះហើយ ក៏ទៅរាយការណ៍ដល់ សង្ករៈ។ ទេវតាទាំងឡាយ—មានសក្ររ (ឥន្ទ្រ) ជាមេ—បានក្រាបថ្វាយបង្គំ ដោយដៃប្រណម្យ ឈរនៅមុខព្រះអង្គ ដោយទុក្ខសោក និងស្រងាកចិត្ត។

Verse 46

प्रोवाचेति सुराञ्छ्रुत्वा शिवश्चापि तथा पुनः । कर्त्तव्यं च तथा सर्वलोकस्वास्थ्यं भवेदिह

ព្រះសិវៈមានបន្ទូលថា៖ «ត្រូវតែធ្វើបែបនេះ ដើម្បីសេចក្តីសុខនៃលោកទាំងពួង»។

Verse 47

उत्तरस्यां पुनर्यात प्रथमं यो मिलेदिह । तच्छिरश्च समाहृत्य योजनीयं कलेवरे

ចូរធ្វើដំណើរទៅទិសខាងជើង។ អ្នកណាដែលជួបមុនគេ ត្រូវយកក្បាលនោះមកភ្ជាប់នឹងរូបកាយ។

Verse 48

ब्रह्मोवाच । ततस्तैस्तत्कृतं सर्वं शिवाज्ञाप्रतिपालकैः । कलेवरं समानीय प्रक्षाल्य विधिवच्च तत्

ព្រះព្រហ្មមានបន្ទូលថា៖ អ្នកដែលគោរពតាមបញ្ជារបស់ព្រះសិវៈ បានធ្វើតាមគ្រប់យ៉ាង ដោយលាងសម្អាតរូបកាយតាមក្បួនខ្នាត។

Verse 49

पूजयित्वा पुनस्ते वै गताश्चोदङ्मुखास्तदा । प्रथमं मिलितस्तत्र हस्ती चाप्येकदंतकः

ក្រោយពួកគេបានបូជាម្តងទៀត ពួកគេបានដំណើរទៅដោយបែរមុខទៅទិសជើង។ នៅទីនោះ ជាដំបូងគេ ពួកគេបានជួបព្រះមានក្បាលដំរី—ឯកদন্ত (គណេស)។

Verse 50

तच्छिरश्च तदा नीत्वा तत्र तेऽयोजयन् ध्रुवम् । संयोज्य देवतास्सर्वाः शिवं विष्णुं विधिं तदा

បន្ទាប់មក ពួកគេយកក្បាលនោះទៅទីនោះ ហើយដាក់ភ្ជាប់ឲ្យមាំមួន។ នៅខណៈនោះ ទេវតាទាំងអស់បានប្រមូលផ្តុំគ្នា រួមទាំងព្រះសិវៈ ព្រះវិෂ್ಣុ និងវិធី (ព្រះព្រហ្មា)។

Verse 51

प्रणम्य वचनं प्रोचुर्भवदुक्तं कृतं च नः । अनंतरं च तत्कार्यं भवताद्भवशेषितम्

ពួកគេបានក្រាបបង្គំ ហើយទូលពាក្យថា៖ «អ្វីដែលព្រះអង្គបានបញ្ជា យើងខ្ញុំបានអនុវត្តរួចហើយ។ ឥឡូវនេះ សូមព្រះអម្ចាស់ បំពេញភាគដែលនៅសល់នៃកិច្ចការនោះដោយព្រះអង្គផ្ទាល់»។

Verse 52

ब्रह्मोवाच । ततस्ते तु विरेजुश्च पार्षदाश्च सुराः सुखम् । अथ तद्वचनं श्रुत्वा शिवोक्तं पर्यपालयन्

ព្រះព្រហ្មមានព្រះបន្ទូលថា៖ បន្ទាប់មក ពួកបរិស័ទទេវ និងទេវតាទាំងឡាយ បានភ្លឺរលោងដោយសេចក្តីសុខ។ ពេលបានស្តាប់ព្រះវាចនៈរបស់ព្រះសិវៈ ពួកគេបានអនុវត្តតាមអ្វីដែលព្រះសិវៈបានកំណត់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

Verse 53

ऊचुस्ते च तदा तत्र ब्रह्मविष्णुसुरास्तथा । प्रणम्येशं शिवं देवं स्वप्रभुं गुणवर्जितम्

បន្ទាប់មក នៅទីនោះ ព្រះព្រហ្ម ព្រះវិស្ណុ និងទេវតាទាំងឡាយ បានទូលពាក្យ—ក្រាបបង្គំចំពោះព្រះសិវៈ ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះម្ចាស់កំពូលរបស់ពួកគេ ដែលលើសពីគុណទាំងបី។

Verse 54

यस्मात्त्वत्तेजसस्सर्वे वयं जाता महात्मनः । त्वत्तेजस्तत्समायातु वेदमंत्राभियोगतः

ឱ ព្រះអម្ចាស់មានព្រលឹងធំ ដោយសារពន្លឺទេវភាពរបស់ព្រះ យើងទាំងអស់បានកើតមក។ សូមឲ្យពន្លឺនោះត្រឡប់ទៅរួមលាយវិញ ដោយអานุភាពនៃមន្តវេទ។

Verse 56

तज्जलस्पर्शमात्रेण चिद्युतो जीवितो द्रुतम् । तदोत्तस्थौ सुप्त इव स बालश्च शिवेच्छया

ដោយការប៉ះទឹកនោះតែប៉ុណ្ណោះ ក្មេងប្រុសដែលមានស្មារតីបានរស់ឡើងវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ បន្ទាប់មក ដោយព្រះឆន្ទៈរបស់ព្រះសិវៈ គាត់ក៏ក្រោកឡើងភ្លាម ដូចជាភ្ញាក់ពីដំណេក។

Verse 57

सुभगस्सुन्दरतरो गजवक्त्रस्सुरक्तकः । प्रसन्नवदनश्चातिसुप्रभो ललिताकृतिः

ព្រះអង្គមានសិរីមង្គល និងស្រស់ស្អាតលើសគេ; មានមុខដូចដំរី និងពណ៌ក្រហមភ្លឺរលោង។ ព្រះមុខស្ងប់ស្រស់ស្រាយ ព្រះអង្គភ្លឺរលោងលើសលប់ រូបរាងទន់ភ្លន់គួរឱ្យស្រឡាញ់—ដូច្នេះហើយគេសរសើរព្រះគណេស។

Verse 58

तं दृष्ट्वा जीवितं बालं शिवापुत्रं मुनीश्वर । सर्वे मुमुदिरे तत्र सर्वदुःखं क्षयं गतम्

ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃមហាមុនី ពេលឃើញក្មេងនោះ—ព្រះបុត្ររបស់ព្រះសិវៈ—បានរស់ឡើងវិញ អ្នកទាំងអស់នៅទីនោះក៏រីករាយ ព្រោះទុក្ខសោកទាំងមូលបានរលត់អស់។

Verse 59

देव्यै संदर्शयामासुः सर्वे हर्षसमन्विताः । जीवितं तनयं दृष्ट्वा देवी हृष्टतराभवत्

ពួកគេទាំងអស់ពោរពេញដោយសេចក្តីរីករាយ បាននាំគាត់ទៅបង្ហាញដល់ព្រះនាងទេវី។ ព្រះនាងឃើញព្រះបុត្ររស់នៅ ក៏រីករាយលើសលប់ជាងមុន។

Verse 95

इत्येवमभिमंत्रेण मंत्रितं जलमुत्तमम् । स्मृत्वा शिवं समेतास्ते चिक्षिपुस्तत्कलेवरे

ដូច្នេះ ដោយបានសូត្រមន្តនោះបូជាសុទ្ធទឹកដ៏ប្រសើរ ហើយរំលឹកព្រះសិវៈ ពួកគេបានប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយព្រួសទឹកនោះលើសពនោះ។